Do wniosku tego prowadzi go uważna analiza danych statystycznych. Dowodzą one, że choć chrześcijaństwo wypierane jest z krajów zachodnich przez agresywny sekularyzm, to jednak zdobywa kolejnych wiernych w Afryce czy Azji oraz zachowuje swój stan posiadania w Ameryce Łacińskiej.
Jenkins zwraca uwagę na fakt, że na samych tylko Filipinach ochrzczono w ciągu jednego roku więcej dzieci niż w Polsce, Hiszpanii, Włochach i Francji. Z 18 milionów chrztów udzielonych przez katolików w 1998 roku - 8 milionów udzielono w Ameryce środkowej i Południowej, 3 miliony w Afryce i niemal tyle samo w Azji.
Dynamiczny rozwój liczbowy, a także spora dzietność nowych katolików sprawi, że ze wszystkich wyliczeń wynika, że za 25 lat chrześcijan będzie 2.6 miliarda, a większość z nich mieszkać będzie na terenach tzw. Trzeciego Świata.
Największą rolę do odegrania w światowej polityce, ale też kształtowania oblicza Kościoła będą mieli, zdaniem Jenkinsa, chrześcijanie z Afryki, których za 25 lat ma być 228 milionów. To oni staną bowiem na linii walki z islamem, który również zdobywa sobie w Afryce licznych wyznawców.
Rozwój chrześcijaństwa właśnie w tych regionach świata - sprawi, że ... powróci ono do swoich konserwatywnych standardów moralnych. Chrześcijaństwo to, według Jenkinsa, będzie takie jak to w pierwszych wiekach: mistyczne, purytańskie moralnie, profetyczne i z ogromną ilością męczenników. Bez wątpienia odrzuci ona również zachodnią (a)moralność w dziedzinie seksualnej.
Widać to zresztą już na przykładzie tego, co dzieje się we Wspólnocie Anglikańskiej. Tam wartości tradycyjnie chrześcijańskich w sporze o ordynacje aktywnego homoseksualisty na biskupa bronią właśnie anglikanie z krajów afrykańskich.
Jenkins zwraca jednak uwagę również na to, że i w zsekularyzowanym Zachodzie coraz więcej młodych ludzi, wychowanych poza jakąkolwiek religią odkrywa dla siebie chrześcijaństwo, często w jego najbardziej ortodoksyjnych w kwestiach moralnych nurtach.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
