Jak już informowaliśmy na stronach EAI, na miesiąc więzienia skazał szwedzki sąd rejonowy w Kalmarze zielonoświątkowego pastora Ake Greena za "nawoływanie do nienawiści przeciwko grupie społecznej w oparciu o jej orientacje seksualną" . Duchowny stwierdził, że homoseksualizm jest "nienormalnym, straszliwym rakiem na ciele społeczeństwa". Był to pierwszy wyrok za łamanie obowiązującego od dwóch lat prawa traktującego podburzanie przeciwko osobom o orientacji homoseksualnej identycznie jak dyskryminowanie mniejszości narodowych i szerzenie nienawiści.
Pastor w swoim kazaniu skrytykował związki homoseksualne, mówił także o wszelkich dewiacjach seksualnych - "Pan wie, że seksualnie zdeformowani ludzie będą zdolni nawet gwałcić zwierzęta, które są narażone przez popęd ludzki". Pastor stwierdził też, że rosnącym problemem w Szwecji jest sodomia, ale nie tylko homoseksualiści są jej winni.
Wyraził też przekonanie, że orientacja homoseksualna to nie cecha wrodzona, tylko sprawa wyboru. Podkreślił też, że nie występuje przeciwko konkretnym homoseksualistom, ale przeciwko samemu zjawisku.
- Władze chcą, żebyśmy milczeli. Ale my mamy wszelkie powody, by uczestniczyć w społecznej debacie - zadeklarował pastor.
Sąd rejonowy podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że wynikające z ustaw prawa homoseksualistów do poszanowania ich godności są ważniejsze od prawa Ake Greena do obraźliwego wypowiadania się na ich temat, nawet jeśli czyni to w imię swych przekonań religijnych.
Pastor Green nie zaprzeczył swoim słowom przed sadem. Oświadczył, że w kazaniu chodziło mu o przedstawienie biblijnego poglądu na współżycie osób jednej płci, a nie o pogardzanie homoseksualistami. Wyrok nie jest jeszcze prawomocny. W wywiadzie dla szwedzkiej gazety "Nya Dagen" Green zapowiedział, że się od niego odwoła. Wielu duchownych z całej Szwecji zapewnia go o swoim poparciu.
Środowiska homoseksualistów wyraziły zadowolenie z wyroku. - Wolność religijna nie może być wykorzystywana do prześladowania ludzi - stwierdził po wyroku Soren Andersson, przewodniczący szwedzkiej Federacji na rzecz praw homo, bi i transseksualistów.
W obronie duchownego wystąpili chrześcijańscy demokraci na Słowacji. Słowacki minister spraw wewnętrznych Vladimir Palko rozmawiał o tej sprawie 13 lipca z ambasadorem Królestwa Szwecji w Bratysławie. Słowacki minister uznał wyrok za polityczny. Jego zdaniem po raz pierwszy w najnowszej historii demokratycznej Europy skazano duchownego za to, co mówił w kazaniu.
- Powiedziałem pani ambasador, że Słowacja ma długoletnie doświadczenia z zamykaniem księży, ale mamy także doświadczenia związane z ich rehabilitacja. Królestwo Szwecji jak na razie doświadczyło tylko tego pierwszego - oświadczył dziennikarzom po spotkaniu z ambasador Szwecji Cecilia Julin, zaznaczając, że przypadek szwedzki może pomoc Słowakom zrozumieć, dlaczego KDH sprzeciwiał się przyjęciu tzw. ustawy antydyskryminacyjnej, forsowanej przez UE.
- Argumentacja sadu, ze kazanie przeciwko grzechowi jest poniżaniem grzeszników, jest absurdalna i kłamliwa - oświadczył prezes Ruchu Chrzescijansko-Demokratycznego (KDH) a zarazem przewodniczący słowackiego parlamentu Pavol Hrusovsky, wedle, którego skazanie 63-letniego duchownego to wyraźne naruszenie praw człowieka i wolności słowa.
- Czym jest wolność religijna, jeśli nie można dyskutować o tym, co jest moralne, a co niemoralne? - pytał komentując wyrok Hrusovsky i zapowiedział, że w imieniu KDH wystosuje w tej sprawie list do przewodniczącego szwedzkiego parlamentu.
- W Europie zaczynają ludzi zamykać w wiezieniu za ich poglądy, a to jest niczym rewolucja. Zapewniam państwa, że 7 listopada 1917 r. tez niewiele osób sobie uświadamiało, co się zaczyna - ostrzegał na konferencji prasowej minister Palko.
Socjolog Lubomir Faltan stwierdził na łamach dziennika "Pravda", że wystąpienie KDH w obronie szwedzkiego duchownego jest elementem kampanii, w której partia ta zamierza doprowadzić do referendum i walczyć o odrzucenie eurokonstytucji przez Słowację.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
