Kardynał nawiązał do słynnego listu Jana Pawła II z 1996 r., w którym zmarły papież napisał iż teoria ewolucji „jest czymś więcej niż hipotezą”. Zwolennicy koncepcji Darwina często powołują się na te słowa jako na wyraz poparcia Kościoła Rzymsko-Katolickiego dla ich stanowiska. Schönborn zwraca tymczasem uwagę, że pojęcie ewolucji w papieskim tekście nie zostało zdefiniowane. Tutaj kardynał dokonał ważnego rozróżnienia: „Ewolucja w znaczeniu wspólnego pochodzenia może być prawdą, jednak ewolucja w sensie neo-darwinowskim, jako ślepy, niezaplanowany proces przypadkowego różnicowania i selekcji naturalnej z pewnością nią nie jest”.
Purpurat z Wiednia przywołał w swym artykule inne, o wiele donioślejsze wypowiedzi papieży Jana Pawła II i Benedykta XVI, przeczące uznaniu dla ewolucji jako przypadkowego procesu. Zacytował również dokument Międzynarodowej Komisji Teologicznej z 1996 r., której przewodził w owym czasie kard. Ratzinger, oraz zapisy „Katechizmu Kościoła Katolickiego”, którego Schönborn był jednym ze współautorów. Wszystkie te wypowiedzi dają świadectwo wiary w Boga-Stworzyciela, który w swym dziele mógł posłużyć się procesem ewolucji żyjących gatunków.
Według kardynała Kościół Rzymsko-Katolicki u progu XXI w. „staje w obronie ludzkiego rozumu”, głosząc w obliczu naukowych uroszczeń teorii takich jak neo-darwinowska, że „immanentny projekt, ukazywany przez naturę, jest czymś rzeczywistym”.
W telefonicznej rozmowie z agencją CathNews kard. Schönborn przyznał, że od lat odczuwał gniew wobec wielu pisarzy i teologów katolickich, którzy w niewłaściwy sposób prezentowali stanowisko Kościoła wobec ewolucji, pojmowanej jako przypadkowy proces. Był to jeden z powodów ogłoszenia omawianego artykułu w „The New York Times”.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Zbliżająca się pielgrzymka Benedykta XVI do Szkocji i Anglii wzbudza coraz większe emocje, szczególnie wśród przeciwników wizyty i samego papieża. Stowarzyszenie "Protest the Pope" zaplanowało szereg akcji, których celem jest nie tylko zademonstrowanie niechęci wobec Biskupa Rzymu, ale i zakłócanie uroczystości religijnych. Ateistów i środowiska lewicowe poprosił o spotkanie nowo mianowany arcybiskup Southwark Peter Smith. – Nie damy się pouczać arcybiskupowi – zapowiedział Terry Sanderson, szef Narodowego Zjednoczenia Sekularystów. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
