Abbé Pierre przyznaje, że miał przygody seksualne, ale, jak podkreśla, nigdy nie był w stałym związku. Znam pożądanie seksualne i jego niezwykle rzadkie zaspokojenie, ale było ono prawdziwym źródłem niezadowolenia, ponieważ doświadczyłem, że nie żyłem prawdą – wyznaje Abbé Pierre. W książce duchowny stwierdza, że zna księży, którzy od dłuższego czasu żyją z kobietami i nie mają z tym żadnych problemów. Abbé twierdzi, że nie potrafi zrozumieć powodu, dla jakiego Jan Paweł II zastopował dyskusję nad obowiązkowym celibatem duchownych.
Mimo iż Abbé Pierre chwalił papieża Wojtyłę za to, że postawił wiarę w centrum Kościoła i przyczynił się do upadku komunizmu, to jednak w wywiadzie udzielonym po śmierci papieża w kwietniu br. tygodnikowi Die Zeit, nie zostawił na papieżu suchej nitki. Zakaz używania prezerwatyw był największą pomyłką jego pontyfikatu, ponieważ papież nie zaregował na rozprzestrzenianie się Aids. Abbé Pierre stwierdził ponadto, że Jan Paweł II wymagał perfekcjonizmu, a w konsekwencji tego wstrzemięźliwości. Ja mu na to odpowiedziałem (Abbé Pierre spotykał się z Janem Pawłem II i prowadził z nim korespondencję – przyp. D. B.), że ci, którzy niezdolni są do perfekcjonizmu i mimo to nie używają prezerwatyw sa zbrodniarzami – powiedział zakonnik.
Również w kwestii święceń kapłańskich dla kobiet Abbé Pierre mówi innym głosem niż oficjalne stanowisko Kościoła, w tym obecnego papieża Benedykta XVI. Przeciwnicy dopuszczenia kobiet do święceń nie dostarczyli żadnych argumentów teologicznych, które wskazywałyby, że sakramentalne kapłaństwo dla kobiet stoi w sprzeczności z wiarą – uważa.
Abbé Pierre zaapelował również o reformę Kościoła. Papiestwo jest zbyt potężne. Katolicyzm musi się uwolnić od rzymskiej kurateli na rzecz Kościołów lokalnych. Jest to warunek tego, aby Kościół znów był ewangeliczny i aby pojednanie między chrześcijanami było możliwe – twierdzi Abbé. Już wcześniej zakonnik domagał się, aby papież, podobnie jak inni biskupi, składał urząd, gdy przekroczy 75. rok życia.
Duchowny opowiada się za społecznym uznaniem osób orientacji homoseksualnej. Nie wykluczył prawa adopcji dzieci dla par homoseksualnych pod warunkiem, że dzieci nie poniosą żadnych psychicznych i społecznych szkód.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
