Jak już informowaliśmy wcześniej, zawiązała się inicjatywa teologów rzymskokatolickich mająca na celu obronę dziedzictwa Soboru Watykańskiego II po kontrowersyjnej decyzji papieża Benedykta XVI o zdjęciu ekskomuniki z biskupów Bractwa Św. Piusa X. Tymczasem trzech teologów, którzy sygnowali
Petycję Vaticanum 2, musi liczyć się z konsekwencjami swojego ordynariusza.
Przypomnijmy: Petycja Vaticanum 2 zainicjowana przez prof. Norberta Scholla opowiada się za bezwarunkowym uznaniem postanowień Soboru i krytykuje decyzję papieża o rehabilitacji biskupów-lefebrystów. Tymczasem bp Gerhard Ludwig Müller, ordynariusz diecezji Ratyzbony, wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że profesorowie Fakultetu Teologii Katolickiej, którzy podpisali się pod petycją, zdyskwalifikowali się sami jako teolodzy katoliccy. Chodzi o profesor Sabine Demel z Katedry Prawa Kanonicznego oraz dwóch teologów pastoralnych Heinza-Günthera Schöttlera oraz Burkarda Porzelta.
Biskup Müller zarzuca teologom, że swoim podpisem zarzucili Benedyktowi XVI działanie na szkodę Kościoła, ponieważ "papież miał rzekomo dopuścić do odrzucenia postanowień soboru. Sugestia ta pozbawiona jest jakichkolwiek podstaw." Müller zażądał od teologów zdystansowania się od petycji w ciągu dwóch tygodni oraz przeproszenie papieża.
Ponadto hierarcha oczekuje od profesorów, że w ramach uznania Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, w tym Soboru Watykańskiego II, naukowcy powinni złożyć przed nim Wyznanie Wiary oraz przysięgę wierności według formuły przesłanej zainteresowanym przez kurię. Jeśli teolodzy nie spełnią oczekiwań biskupa, muszą liczyć się "z dalszymi krokami", w tym z pozbawieniem ich prawa nauczania teologii katolickiej. - Jestem odpowiedzialny za teologiczną edukację i formowanie studentów w kościelnym duchu - przypomniał Müller.
- Pismo biskupa jest zdumiewające i trudne do zrozumienia – powiedziała prof. Demel. Z kolei prof. Porzelt wyraził zdziwienie faktem, że biskup nie podjął próby rozmowy z teologami.
:: Więcej o Petycji Vaticanum 2
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
