Naprawdę nazywa się Marie Madeleine Cinquin i pochodzi z bardzo zamożnej rodziny. Jej ojciec był dobrze prosperującym przedsiębiorcą, a matka (z pochodzenia Belgijka) zajmowała się domem. Gdy Marie miała zaledwie sześć lat ojciec utopił się w morzu podczas wakacji. Po śmierci ojca wychowanie dziewczynki spadło na barki matki, która zapewniła córce solidne wykształcenie oraz religijne wychowanie.
Marie postanowiła wstąpić do klasztoru, poświęcić się Bogu. Miłość do mężczyzny, jak sama opowiada, nie jest jej obca, ale mężczyzna to za mało... prawdziwym wyzwaniem dla ambitnej, ale również niezwykle skromnej Marie stanowiło powołanie do życia zakonnego. Przyłączyła się do sióstr Notre Dame de Sion, a wkrótce po tym zajmowała się działalnością edukacyjną w Egipcie, gdzie długo nauczała m.in. dzieci dyplomatów i zamożnych przedsiębiorców.
Wycieczka klasowa do Kairu
Pewnego dnia, na krótko przed zasłużoną emeryturą soeur Emmanuelle wybrała się z grupą młodzieży na wycieczkę krajoznawczą na przedmieścia Kairu. Ogromna bieda, ludzkie nieszczęścia, jakie tam zobaczyła wstrząsnęły nią tak bardzo, że w wieku 62 lat postanowiła całkowicie odmienić swoje życie, zacząć je na nowo.
W Ezbeth/El Nakhl na obrzeżach Kairu wynajęła działkę, na której miała realizować swoje powołanie. Bez elektryczności i bieżącej wody, w okolicy, gdzie aż roiło się od złodziei, narkomanów, gwałcicieli i poszukiwanych przez policję morderców postanowiła założyć oazę nadziei dla tych wszystkich, którzy wylądowali na marginesie społecznym. Po pewnym czasie udało się jej zbudować szpital, zaangażować lekarzy i pielęgniarki, a także otworzyć szkołę, w której uczono najprostszych czynności i to zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Charytatywna działalność siostry Emanueli zaczęła stopniowo kwitnąć i coraz więcej osób interesowało się charyzmatyczną zakonnicą, która mimo postępującego wieku nie wykazywała najmniejszej chęci do przejścia w stan spoczynku.
Jednym z głównych celów soeur Emmanuelle było zebranie jak największej liczby pieniędzy, aby pomóc jak największej liczbie osób. Nie obawiała się wyciągać ręki do wielu bogaczy i polityków: Bill Gates (założyciel i szef Microsoft), Jacques Delors (były przewodniczący Komisji Europejskiej), czy minister finansów Republiki Francuskiej Nicolas Sarkozy – oni, a także wiele innych osobistości dało się oczarować drobnej zakonnicy. Siła przekonywania siostry Emanueli była na tyle duża, że podczas jednego z przyjęć charytatywnych dla świata biznesu i polityki udało jej się zebrać ponad 150 tysięcy euro.
Jezus nie chodził w purpurze
Bezpośredniość i odwaga, ale także dobrotliwe spojrzenie i przeświadczenie o słuszności własnej misji spowodowały, że przed emerytowaną zakonnicą żadne drzwi się nie zamykały. Zyskiwała sobie szacunek coraz większej ilości osób. Znana jest z powiedzenia, że kto jest biedny nie zna żadnych hierarchii. Siostra Emanuela wprowadzała tę maksymę w czyn i nie raz mówiła po imieniu nie tylko ministrom, biskupom, ale również i prezydentom.
Jak sama mówi nie odważyłaby się powiedzieć po imieniu do swojego arcybiskupa oraz do papieża, jednakże również szanowani hierarchowie musieli nieraz usłyszeć od siostry Emanueli słowa, które mogły wprowadzić ich w pewne zakłopotanie. Arcybiskupowi Paryża kard. Jean Marie Lustigera, do którego zwraca się per "Bracie Biskupie" miała nawet kiedyś wypomnieć, że Jezus nie chodził w purpurze.
Swoim otwartym, ale przy tym niepozbawionym dobrego humoru sposobem bycia zjednuje sobie serca. Podczas ostatnie kampanii prezydenckiej o jej poparcie zabiegali francuscy politycy. Gdy prezydent Jacques Chirac (konserwatysta) odznaczał ją medalem Legii Honorowej, to jego polityczny przeciwnik, socjalistyczny premier Lionel Jospin, nie chciał pominąć okazji spotkania się ze słynną zakonnicą i pojawił się na uroczystości. Gdy siostra Emanuela zobaczyła stojących obok siebie oponentów powiedziała: Uśmiechnijcie się choć raz do siebie panowie. Nie każdy musi widzieć, że się nie lubicie.
Yalla i czekoladki dla papieża
Dziś siostra Emanuela żyje w miejscowości Callian na południu Francji w klasztorze swoich sióstr. Nadal jednak podróżuje po kraju i zagranicy, próbuje zabiegać o środki finansowe na rzecz biednych, udziela wywiadów i chętnie spotyka się z młodzieżą, która niemal jak zahipnotyzowana słucha starej zakonnicy.
Yalla to zawołanie, które siostra Emanuela przywiozła z Egiptu, a oznacza tyle co "Naprzód!" Powtarza je innym ludziom, ale także sobie. Gdy widzi, że zdrowie nie dopisuje, że nie ma już tyle sił, co kiedyś mówi sobie: "Rusz się, Emanuelo, popatrz na papieża i rób jak on." Z okazji 25. rocznicy pontyfikatu Jana Pawła II wysłała mu bombonierkę z najlepszymi życzeniami, by dodawały mu energii w dalszej pracy.
W klasztornym pokoju oprócz fotografii z papieżem siostra Emanuela ma również fotografie prezydenta George W. Busha oraz Osamy ben Ladena. Dlaczego? Soeur Emmanuelle mówi, że modli się za obydwóch. Za ben Ladena, żeby wreszcie zaczął czynić dobrze, a za prezydenta USA, żeby zaprzestał czynienia zła.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 7 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Pojawia się coraz więcej informacji związanych z rządowymi przymiarkami zmian w funkcjonowaniu Funduszu Kościelnego, a w konsekwencji finansowania Kościołów i związków wyznaniowych. A fakty te coraz wyraźniej wskazują, że rządowi nie chodzi o poważny dialog z Kościołami, czy o finansowanie Kościołów w ogóle, a o wywołanie awantury wokół spraw kościelnych. Po co? Można się tylko domyślać. Sposób załatwiania sprawy rozpoczęty od buńczucznych oświadczeń przy jednoczesnej świadomości, że niczego nie da się załatwić jednostronnie, chyba że przy pominięciu wyraźnych zapisów konstytucji (Art. 25, ust. 4 i 5) oraz dwustronnych umów, pokazuje nonszalancję, przy której zamieszanie wokół ACTA jest niewinnym, karnawałowym dowcipem. 
Zgodnie z projektem rządu zamiast Funduszu Kościelnego, z którego m.in. są finansowane składki emerytalne duchownych, wierni będą mogli odpisać 0,3% należnego podatku z rozliczenia PIT. Według wyliczeń projektodawcy, jeżeli wszyscy zdecydują się odpisać ten % ze swojego podatku, uzyskany w ten sposób dochód przekroczy o ponad 20 milionów dotację na Fundusz Kościelny. W związku z tym należy postawić sobie pytanie czemu rząd chce pozbyć się tych 20 milionów w dobie kryzysu i szukania oszczędności? 
Nieodżałowanej pamięci ks. Bogdan Tranda, jeden z architektów polskiego ekumenizmu, duchowny Kościoła ewangelicko-reformowanego, nazwał ongiś Powszechny Tydzień Modlitwy o Jedność Chrześcijan ekumenicznym karnawałem, przypominającym wenecki karnawał, podczas którego zakłada się kolorowe maski. Nie bez powodu Tydzień Modlitw zasłużył sobie na karnawałowy przydomek, gdyż - pomimo słusznych założeń - jego akcjonizm, sezonowa prawidłowość i pluszowa hiperpoprawność nasuwa skojarzenia z czymś, co należy odtrąbić, zaliczyć, odhaczyć choćby dla lepszego samopoczucia, głównie kleru. 
Upolitycznienie przestrzeni kościelnej jest nie tylko problemem Kościoła rzymskokatolickiego. Doskonale w roli komentatora partyjnej polityki realizuje się Polska Rada Ekumeniczna (PRE), która ustami swojego prezesa, prawosławnego arcybiskupa Jeremiasza, obwieszcza wobec przedstawicieli korpusu dyplomatycznego, rektorów szkół wyższych i dziennikarzy, że wprawdzie w wyborach parlamentarnych uczestniczyło mniej niż połowa wyborców, to jednak należy się "cieszyć z wyniku wyborów". Ze złożonego homagium ucieszyć mógł się najbardziej obecny na sali marszałek Senatu Bogdan Borusewicz. 
Nie lubię świąt, szczególnie tych świąt. Irytuje się, kiedy dostaję SMS-y z banalnymi życzeniami, idiotycznie zrymowanymi tekstami powielanymi bezmyślnie przez ludzi podekscytowanych świąteczną atmosferą, którzy „w te święta” życzą samych cudowności. Moja irytacja rozpoczyna się już w listopadzie, na kilka tygodni przed adwentem, gdy już po oczach bije wszechobecne Merry Christmas. Jedni protestują przeciwko choinkom i religijnym motywom w święta (sic!) zatroskani o tzw. neutralność światopoglądową państwa, a inni wymownie pytają: komu przeszkadzają święta? 
