Andrzej Przewoźny jest członkiem Wirtualnego Bractwa Św. Jana Nepomucena, które zachęca do dokumentacji tego typu sztuki sakralnej bez względu na to, czy ma pochodzenie artystyczne, czy ludowe. Na stronie bractwa można przejść krótki kurs rozpoznawania przedstawień świętego.
Wystawa jest otwarta podczas zwykłych godzin działania muzeum w Lesznie.
O swojej wystawie oraz o swoich zainteresowaniach Andrzej Przewoźny pisze:
„Spotykamy je na co dzień. Mniej w miastach, gdyż układ urbanistyczny współczesnych aglomeracji jest dla przydrożnych świątków mało sprzyjający. Wystarczy jednak wyjechać poza miasto. W krótkim czasie nasz wzrok zatrzyma się na stojącej przy drodze figurze. Ci niemi świadkowie naszych czasów wrośli w sposób naturalny w krajobraz polskich wsi i małych miasteczek, stając się ich nieodłącznym elementem. Jednak tylko dla niewielu przydrożny świątek to coś więcej niż tylko kawałek tworzywa uformowany ręką ludzką. - to modlitwa ludu polskiego rzezana w drzewie lub kuta w kamieniu, materializacja uniesienia serc pobożnych.
Spośród wielu stojących świątków najważniejszym dla mnie jest Jan Nepomucen. Kiedy kilka lat temu po raz pierwszy spojrzałem w oczy kamiennej figury Jana z Nepomuka stojącej niedaleko kościoła klasztornego w Lubiniu, odczułem potrzebę rejestrowania aparatem fotograficznym przydrożnych figur. Wykonałem setki zdjęć wielu obiektów w różnych porach dnia, w różnych porach roku. Dałem się uwieść ich niezwykłemu urokowi. Jednak temu, który po raz pierwszy mnie oczarował jestem winien wdzięczność. I dlatego właśnie św. Janowi Nepomucenowi poświęciłem wystawę fotografii. Zapraszam do jej obejrzenia.”
Link: Strona Andrzeja Przewoźnego
Link: Kurs rozpoznawania Nepomuka
Link: Napomuki Andrzeja
Link: Wszystko o Nepomukach
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
