Proboszcz polskokatolickiej parafii św. Piotra i Pawła w Szczecinie, 56-letni ks. Stanisław Bosy został 17 lipca oficjalnie administratorem diecezji wrocławskiej swego Kościoła, której siedzibą będzie odtąd Szczecin. Nowy administrator, będący w istocie ordynariuszem, przejął obowiązki rządcy tej diecezji, po biskupie Wiesławie Skołuckim, który ze względu na stan zdrowia nie może sprawować tego urzędu.
W uroczystym ingresie wzięli udział wyżsi przedstawiciele Kościoła Polskokatolickiego i szeregu innych Kościołów, m.in. prawosławnego, ewangelicko-augsburskiego, zielonoświątkowego i mariawickiego.
W rozmowie z KAI ks. Bosy przypomniał, że Kościół polskokatolicki jest zaangażowany w rozmowy teologiczne z Kościołami: rzymskokatolickim i prawosławnym; podkreślił równieź, że wraz z nimi odrzuca kapłaństwo kobiet, jako sprzeczne z tradycją Kościoła niepodzielonego pierwszego tysiąclecia. Jest to o tyle istotne, że od kilku lat niektóre Kościoły starokatolickie w Europie Zachodniej (Szwajcaria, Austria i Niemcy) dopuszczają kobiety do kapłaństwa.
Ks. Stanisław Bosy urodził się 17 lipca 1948 w Myślinowie na Śląsku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1973 r. z rąk ówczesnego zwierzchnika Kościoła Polskokatolickiego, bp Juliana Pękali. Od 1975 roku jest proboszczem szczecińskiej parafii św. Piotra i Pawła.
W 2000 roku bp Skołucki mianował go wikariuszem generalnym diecezji wrocławskiej. W swoim Kościele jest sekretarzem Rady Synodalnej i przewodniczy Komisji Misyjno-Duszpasterskiej. Kieruje też regionalnym oddziałem Polskiej Rady Ekumenicznej.
Kościół administracyjnie dzieli się na diecezje: warszawską, krakowsko-częstochowską i wrocławską. Najwyższą władzą jest synod, w którego skład wchodzą wszyscy biskupi, księża oraz świeccy delegaci poszczególnych parafii. Synod zbiera się co pięć lat. Kościół jest członkiem Polskiej Rady Ekumenicznej. Pierwszym biskupem Kościoła jest od 1995 ks bp prof. dr hab. Wiktor Wysoczański.
Na uroczystość przybyły tłumy wiernych ze wszystkich diecezji kościoła. List i pozdrowienia wraz z życzeniami przesłał także ks. abp Zygmunt Kamiński, ordynariusz archidiecezji szczecińsko -kamieńskiej.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
