Ktoś tu nawet zadał pytanie, jak wygląda zielonoświątkowa wigilia. Gdy my zaprosiliśmy naszego znajomego na wigilię, odmówił podzielenia się opłatkiem, bo "nie obchodzą świąt". Wiem, dlaczego niektórych uroczystości nie świętują, ale czy do nich należą też Boże Narodzenie i Wielkanoc? Jakoś nie potrafię tego zrozumieć... Proszę o odpowiedź na moje pytanie i dziękuję.
* * *
Zielonoświątkowcy (jak i inni ewangelikalni chrześcijanie) starają się, by święta te były szczególnym czasem wspominania sensu i celu śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. W wielu zborach odbywają się Wielkopiątkowe nabożeństwa z Wieczerzą Pańską, w niedziele Wielkanocną nabożeństwa mają szczególnie uroczysty charakter, a wcześniej wierni zasiądą w swoich domach do świątecznego śniadania. Wierni Kościoła Zielonoświątkowego w RP (na podstawie ustawy) mają prawo do zwolnienia od pracy i nauki, między innymi w Wielki Piątek (a także Wniebowstąpienie Pańskie i drugi dzień Pięćdziesiątnicy).
Rozmówcy zaś zapewne chodziło o tradycje związane ze świętami. I tak; w kaplicach nie buduje się grobu Pańskiego, nie ma tradycji święcenia pokarmów w kościołach (poświęcamy je zawsze modlitwą przed ich spożyciem, dziękując za nie Bogu). Generalnie rzecz ujmując, nacisk położony jest na istotę świąt z pominięciem niektórych katolickich zwyczajów w naszym kraju (dotyczy to także świąt Bożego Narodzenia).
W przypadku chrześcijaństwa zielonoświątkowego musimy pamiętać o pewnej autonomii Zborów (kościołów lokalnych), mogą się w związku z tym pojawiać pewne różnice w podejściu do form świętowania i stąd wynikające czasem nieporozumienia. Osobiście nie wyobrażam sobie bym mógł urazić rodzinę u której będę gościł w te święta odmawiając „podzielenia się jajkiem” :). Podaje również link do życzeń biskupa Kościoła Zielonoświątkowego z okazji świąt Wielkiej Nocy.
Korzystając z okazji pragnę złożyć pytającemu i wszystkim czytelnikom serwisu EAI zielonoświątkowe życzenia wielkanocne. Niech zmartwychwstanie Pana Naszego Jezusa Chrystusa wnosi w nasze codzienne życie pokój i miłość. Niech nadzieja zmartwychwstania umacnia naszą wiarę. A zmartwychwstały Pan niech obdarza nas swą miłością każdego dnia.
Ks. Dariusz R. Hapoń
kaznodzieja i Starszy Zboru zielonoświątkowego w Międzyrzecu Podlaskim.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
