77 wpływowych przedstawicieli ewangelikalnego chrześcijaństwa w USA opublikowało 7 maja br. dokument, poświęcony nieporozumieniom, związanym z terminem "ewangelikalny", pojawiającymi się w kontekście walki politycznej. Zgodnie z intencją autorów 19-stronicowy tekst definiuje "drogę środka dla 45 milionów ewangelikanych, znajdujących się między liberalnym rewizjonizmem a konserwatywnym fundamentalizmem."
Chrześcijanie z obydwu stron politycznego spektrum, zarówno z lewej, jak i z prawej strony, popełnili błąd polityzacji wiary. Odpowiadanie na osłabienie religijnej prawicy odmładzaniem religijnej lewicy jest błędem. Polityzowana wiara jest bez wiary, głupia i destrukcyjna dla Kościoła – stwierdza dokument.
Tekst dostępny na stronie www.evangelicalmanifesto.com przedstawia również krótka historię amerykańskiego ewangelikalizmu, definiuje podstawowe zasady wiary ewangelikalnych chrześcijan oraz ostrzega z jednej strony przed eliminowaniem religii z życia publicznego, a z drugiej krytykuje „niebezpieczny sojusz między Kościołem a państwem.”
Wstyd nam za kolegów
W prezentacji manifestu wzięli udział prominentni przedstawiciele środowisk ewangeliaklnych, w tym Richard Mouw, prezydent Fuller Theological Seminary. Dokument powstał, ponieważ spotkaliśmy przyjaciół, którzy wstydzili określać się mianem ewangelikalnych i byli zażenowani publicznym zachowaniem niektórych osób, działających w ruchu ewangelikalnym – mówił Mouw w waszyngtońskim Klubie Prasowym.
Z kolei Os Guinness, założyciel Trinity Forum w Burke (prestiżowa akademia liderów społecznych i politycznych) ze smutkiem stwierdził, że na rynku wydawniczym rozchodzą się książki autorów, występujących w telewizji z „ewangeliami dobrego samopoczucia”, którzy następnie muszą przepraszać członków własnych Kościołów za to, że sprzeniewierzyli się wierze, gdy wracają do domu.
Obserwatorzy amerykańskiego życia religijnego zauważają, że dokumentu nie podpisało kilka znanych nazwisk, szczególnie ze środowisk związanych z Południowymi Baptystami. Niemniej jednak umiarkowane środowiska ewangelikalne liczą, że tekst wywoła dyskusję i zastopuje masowe zaangażowanie ewangelikalnych kaznodziejów w bieżącą politykę.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
