77 wpływowych przedstawicieli ewangelikalnego chrześcijaństwa w USA opublikowało 7 maja br. dokument, poświęcony nieporozumieniom, związanym z terminem "ewangelikalny", pojawiającymi się w kontekście walki politycznej. Zgodnie z intencją autorów 19-stronicowy tekst definiuje "drogę środka dla 45 milionów ewangelikanych, znajdujących się między liberalnym rewizjonizmem a konserwatywnym fundamentalizmem."
Chrześcijanie z obydwu stron politycznego spektrum, zarówno z lewej, jak i z prawej strony, popełnili błąd polityzacji wiary. Odpowiadanie na osłabienie religijnej prawicy odmładzaniem religijnej lewicy jest błędem. Polityzowana wiara jest bez wiary, głupia i destrukcyjna dla Kościoła – stwierdza dokument.
Tekst dostępny na stronie www.evangelicalmanifesto.com przedstawia również krótka historię amerykańskiego ewangelikalizmu, definiuje podstawowe zasady wiary ewangelikalnych chrześcijan oraz ostrzega z jednej strony przed eliminowaniem religii z życia publicznego, a z drugiej krytykuje „niebezpieczny sojusz między Kościołem a państwem.”
Wstyd nam za kolegów
W prezentacji manifestu wzięli udział prominentni przedstawiciele środowisk ewangeliaklnych, w tym Richard Mouw, prezydent Fuller Theological Seminary. Dokument powstał, ponieważ spotkaliśmy przyjaciół, którzy wstydzili określać się mianem ewangelikalnych i byli zażenowani publicznym zachowaniem niektórych osób, działających w ruchu ewangelikalnym – mówił Mouw w waszyngtońskim Klubie Prasowym.
Z kolei Os Guinness, założyciel Trinity Forum w Burke (prestiżowa akademia liderów społecznych i politycznych) ze smutkiem stwierdził, że na rynku wydawniczym rozchodzą się książki autorów, występujących w telewizji z „ewangeliami dobrego samopoczucia”, którzy następnie muszą przepraszać członków własnych Kościołów za to, że sprzeniewierzyli się wierze, gdy wracają do domu.
Obserwatorzy amerykańskiego życia religijnego zauważają, że dokumentu nie podpisało kilka znanych nazwisk, szczególnie ze środowisk związanych z Południowymi Baptystami. Niemniej jednak umiarkowane środowiska ewangelikalne liczą, że tekst wywoła dyskusję i zastopuje masowe zaangażowanie ewangelikalnych kaznodziejów w bieżącą politykę.
Izba Biskupów Amerykańskiego Kościoła Anglikańskiego (ACA) podjęła decyzję o konwersji do masowej Kościoła Rzymskokatolickiego. Będzie to możliwe dzięki ogłoszonej w listopadzie 2009 roku konstytucji apostolskiej Anglicanorum coetibus, która umożliwia przejście anglikańskich wspólnot pod jurysdykcję Rzymu przy jednoczesnym zachowaniu tradycji liturgicznych anglikanizmu, a także żonatych kapłanów. 
Ideologiczna paranoja, która oznacza koniec wolności słowa dla katolików - tak najkrócej można podsumować wyrok sądu apelacyjnego w sprawie Alicja Tysiąc kontra "Gość Niedzielny". Absurd w tej sprawie goni absurd. W pierwszej instancji sąd w Katowicach wykazał się brakiem umiejętności czytania tekstów ze zrozumieniem, w drugiej - sędziowie wykazali się po raz kolejny nie tylko takim brakiem, ale też bezczelnością. 
Mimo wotum zaufania udzielonego przez Radę Ewangelickiego Kościoła Niemiec (EKD) biskup Margot Käßmann postanowiła złożyć urząd przewodniczącej Rady EKD, który pełni od czterech miesięcy, a także natychmiast zrezygnować z urzędu biskupa największego, ewangelickiego Kościoła krajowego w Niemczech, Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Hanoweru. - W obecnej sytuacji brakuje mi koniecznego autorytetu, abym mogła dalej pełnić swój urząd - powiedziała bp Käßmann dziennikarzom podczas konferencji prasowej w Hanowerze. 
Jasne i mocne papieskie potępienie tego, co przez lata działo się w Irlandii nie wystarczy.Tak jak nie wystarczy zbudowanie lepszych reguł pozwalających na unikanie takich wydarzeń w przyszłości. Obie te rzeczy są ważnymi krokami na drodze pojednania, odbudowywania zaufania, ale nie ma się, co oszukiwać, że naprawią one ogrom zła, jaki wydarzył się w irlandzkim Kościele nie tylko na skutek "ohydnych przestępstw" księży pedofilii, ale także zaniedbań, albo wręcz współudziału części (i to niestety niemałej) biskupów. Teraz bowiem potrzeba już nie tylko czynów, nie tylko słów, ale głębokiej pokuty Całego Kościoła, bowiem grzech jednych rani i dotyka nas wszystkich. I my wszyscy musimy próbować go naprawić. 
Skandal z arcybiskupem Rino Fisichellą, przewodniczącym Papieskiej Akademii Życia, który w "L'Osservatore Romano" nie tylko zaatakował brazylijskiego biskupa przekazującego nauczanie Kościoła, ale także zakwestionował katolickie nauczanie w sprawie ochrony życia - wcale nie dobiegł końca. Część członów Papieskiej Akademii Życia wprost stwierdza - o czym informuje Life Site News - że ta papieska organizacja może nie mieć przyszłości pod kierownictwem abp Fisichelli. 
