Bradley LaShawn Fowler z Canton (USA), wytoczył proces Wydawnictwu Zondervan w Michigan, domagając się odszkodowania 60 milionów dolarów, oraz Wydawnictwu Thomas Nelson z siedzibą w Nashville, Tennessee, oskarżając je o wydawanie Biblii, które potępiają homoseksualizm jako grzech.
Sędzia Julian Abele Cook Jr. odrzucił wniosek Fowlera, aby w przypadku procesu przeciw Wydawnictwu Thomas Nelson reprezentował go adwokat wyznaczony przez sąd. Fowler oskarża Wydawnictwo Zondervan, że wydana przez nie Biblia jest powodem jego złych stosunków z rodziną, jak również traumatycznemu okresowi w jego życiu. Wini on wydawnictwa również za śmierć zamordowanego w 1998 roku homoseksualisty Matthewa Sheparda.
W swoim blogu napisał on, że słowo „homoseksualista” włączono do Biblii w wydaniu z 1982 roku, a usunięto w wydaniu z 1994 roku, nie biorąc pod uwagę ofiar, które z tego powodu popełniły samobójstwo lub zostały zamordowane z powodu orientacji homoseksualnej. Wydawnictwa również nigdy nikogo nie przeprosiły, a co więcej, robią to celowo, aby tacy jak „ja i inni, którzy jesteśmy homoseksualistami, cierpieli słowne nadużycia, dyskryminację, zdarzenia z nienawiścią i przemocą fizyczną, włącznie z zabójstwem”.
Według Fowlera wydawnictwa powinny użyć innego słowa, a nie „homoseksualista”, jak np. w wydaniu Biblii z 1964 roku, w którym słowem użytym w 1 Liście do Koryntian 6,9 było słowo „zniewieściali”, gdy już w wydaniu z 1982 roku użyto słowa „homoseksualiści”, w wydaniu z 1987 r. „ci co uczestniczą w homoseksualnym stylu życia”, a w wydaniu z 1994 r. ponownie „zniewieściali” i „sodomici”. Fowler pyta, która wersja jest prawdziwa? Według niego wydawnictwo powinno było napisać jakieś wyjaśnienie co do dokonanych zmian, które wzbudzają przemoc wobec homoseksualistów.
Sam Fowler przy okazji procesu promuje swoją książkę „365 powodów by studiować Biblię”. Tymczasem rzecznik Wydawnictwa Zondervan oświadczył, że wydawnictwo to nie tłumaczy Biblii, ani nie posiada do nich praw autorskich, ale ufa naukowym opiniom tłumaczy.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
