W dniach od 24 do 26 września 2009 r. odbyła się w Zakościelu doroczna sesja Synodu
Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce. Ponad 200 członków Synodu zapoznało się ze sprawozdaniami z działalności różnych agend kościelnych, wysłuchano relacji z życia Kościoła, zaprezentowano prezentacje nowej strony internetowej Kościoła. Synod podjął uchwałę w sprawie lustracji.
Do Synodu wpłynęły trzy wnioski w tej sprawie. Projekt uchwały opracowany przez Naczelną Radę Kościoła, wniosek Biskupa o zaniechanie działań prowadzących do rozliczenia się z przeszłością Kościoła w okresie PRL, o odrzucenie którego apelował sam wnioskodawca, oraz projekt lustracyjny dziesięciu pastorów. Projekt tych duchownych składał się z dokumentu „Prawda pamięć i przebaczenie. Kościół wobec współpracy duchownych z aparatem bezpieczeństwa PRL.”, oraz statutu komisji historycznej. Komisja w tym projekcie miała zając się badaniem materiałów zgromadzonych min. w IPN, oraz dokonać oceny moralnej ewentualnej współpracy duchownych z aparatem bezpieczeństwa w oparciu o dokument „Prawda, pamięć i przebaczenie. Kościół wobec współpracy duchownych z aparatem bezpieczeństwa PRL.”.
Na wniosek Biskupa, podczas Synodu nie odbyła się dyskusja nad poszczególnymi wnioskami. Z uwagi na to, że władze Kościoła nie dopuściły do wcześniejszego zapoznania się członków Synodu z obszernym projektem przygotowanym przez grupę pastorów, a także z uwagi na brak możliwości dyskusji zagadnienia lustracji duchownych, wnioskowali oni o przeniesienie glosowania w tej sprawie na kolejną sesje Synodu. Nie uwzględniono jednak tego postulatu, w efekcie czego wnioskodawcy wycofali swój projekt spod obrad Synodu. Według nich, głosowanie Synodu nad przyjęciem lub odrzuceniem tego projektu w takich okolicznościach traci sens.
Synod glosował więc w efekcie nad dwoma wnioskami. Ostatecznie przyjął projekt uchwały zaproponowany przez Naczelną Radę Kościoła, który prezentujemy poniżej.
Stanowisko Synodu Kościoła Zielonoświątkowego w RP w sprawie lustracji
Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczpospolitej Polskiej jest kontynuacją dwu nurtów ruchu zielonoświątkowego: Związku Stanowczych Chrześcijan (od 1910 r.) i Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej (od 1929 r.), których zbory od 1947 r. do 1988 r. Wchodziły w skład Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.
Kościół Zielonoświątkowy, świadomy swej historii i przeciwności, z którymi musiał zmagać sie w latach komunistycznej przeszłości naszego narodu, ufa, że nasi duchowni i wierni dali dobre świadectwo miłości do Boga i do bliźniego, i zachowali swoje życie od świadomej i działającej na niekorzyść innych współpracy z ówczesnym aparatem bezpieczeństwa
Kościół Zielonoświątkowy ufa, ale i zdaje sobie sprawę, że niektórym z nas mógł zdarzyć się upadek, który obciąża sumienie i pamięć. Wobec takich osób, ze względu na miłosierdzie Boże, pragniemy zastosować biblijną zasadę: Jak Chrystus odpuścił nam, tak i wy (Kol 3, 13)
Synod Kościoła Zielonoświątkowego upoważnia Prezydium Naczelnej Rady Kościoła do duszpasterskiego reprezentowania całego Kościoła w kwestiach odnoszących się do zmagań naszej wspólnoty w PRL-u oraz do duszpasterskiej rozmowy z każdym, kto chciałby wyznać swój grzech współpracy na szkodę bliźnich ze służbami bezpieczeństwa.
Synod zaprasza każdego obciążonego grzeszną współpracą ze służbami bezpieczeństwa PRL do spotkania z Prezydium w celu wyznania swojego grzechu, pojednania się z Bogiem i Kościołem.
Synod Kościoła Zielonoświątkowego zobowiązuje Prezydium Naczelnej Rady Kościoła do zachowania tajemnicy rozmowy duszpasterskiej; a po wyznaniu i modlitwie, do obrony dobrego imienia każdego, kto wyznał swój grzech.
Prezydium przeprowadzi rozmowę duszpasterską, podczas której zostanie dokonana moralna ocena wydarzeń, możliwości naprawienia szkód oraz społecznych skutków warunkujących zdolność penitenta do dalszego wykonywania funkcji kościelnych.
Prezydium Naczelnej Rady Kościoła w przypadku przekonania o szczerości pokuty, ma zapewnić zainteresowanego o przebaczeniu, pojednaniu z Bogiem i Kościołem oraz usłużyć modlitwą.
Prezydium może przyjąć wyznanie, gdy jest reprezentowane przez co najmniej dwóch przedstawicieli. Biskup, w przypadku nie uczestniczenia w rozmowie, musi być każdorazowo informowany o przebiegu spotkania.
Prezydium Naczelnej Rady Kościoła zobowiązane jest do ochrony dóbr każdej osoby na wypadek pojawienia się w mediach informacji na temat jej przeszłości. Ma ona polegać na przekazaniu informacji, że osoba ta wyznała swój grzech, a to oznacza ostateczne zakończenie sprawy.
Prezydium Naczelnej Rady Kościoła nie będzie badać archiwów Instytutu Pamięci Narodowej. Nie będzie także sporządzać żadnych notatek ze swoich spotkań, nie będzie również przygotowywać ani prezentować żadnego dokumentu końcowego.
Magazyn SR: Zobacz również wycofany spod obrad Synodu projekt „Prawda pamięć i przebaczenie. Kościół wobec współpracy duchownych z aparatem bezpieczeństwa PRL.”.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
