Pierre (Piotr) Goursat urodził się 15 sierpnia 1914 r. w Paryżu, zmarł 25 marca 1991 r. również w Paryżu. Jak piszą o Piotrze Goursat autorzy książki „OGIEŃ I NADZIEJA”, nie przypominał on świętego z obrazka, a miał swoje ograniczenia i słabości. Był krytykiem filmowym i jako człowiek świecki zdecydował się służyć Kościołowi. Jego życie nie było łatwe zmagał się z gruźlicą od 19. roku życia.
Siłę do działania czerpał z głębokiego życia kontemplacyjnego. Założył Wspólnotę Emmanuel oraz Bractwo Jezusowe, które porwały za sobą tysiące ludzi na całym świecie. Sam o sobie Gdy wspólnota była na samym początku swojej drogi Piotr mówił o sobie z wielką pokorą: „Jestem lichym robaczkiem”. Nawiązywał w ten sposób do słów biblijnych „Albowiem Ja, Pan, twój Bóg, ująłem twą prawicę, mówiąc ci: Nie lękaj się, przychodzę ci z pomocą. Nie bój się robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu!” (Iz 41, 13 - 14), dzięki temu mógł iść spokojnie przed siebie. Gdy Wspólnota z roku na rok coraz bardziej dynamicznie się rozwijała w odpowiedzi na podziw wyrażany dla niego, mówił: „Nie zauważyłeś tego, że Pan postawił na czele Wspólnoty największego biedaka, aby wszyscy zobaczyli, że to on sam jest sprawcą wszystkiego”. Adorator z poczuciem humoru Nazywał siebie „adoratorem”, gdyż spędzał długie godziny, a nawet całe noce na Adoracji Najświętszego Sakramentu, ewangelizował.
Miał poczucie humoru i zwykł często żartować: „Wszystkim wydaje się, że to ja prowadzę Wspólnotę, w rzeczywistości jednak zupełnie kto inny trzyma w rękach kierownicę, ja siedzę przypięty pasami bezpieczeństwa jako pasażer. Jedziemy coraz prędzej, pozostaje mi tylko mocno przechylać się na zakrętach”. Wybór Paray-le-Monial na „serce” Wspólnoty Szczególnym miejscem prowadzonej przez Piotra Goursat Wspólnoty Emmanuel stało się Paray-le-Monial, miasto, w którym Jezus objawił swoje Najświętsze Serce św. Małgorzacie Marii Alacoque. To miasteczko położone w Burgundii, w centralnej Francji, w latach siedemdziesiątych, kojarzyło się niektórym ludziom jedynie ze staroświecką pobożnością oraz traciło zainteresowanie wiernych, jak i duchownych. Piotr Goursat intuicyjnie zaproponował spotkania Emmanuela właśnie w tym, odchodzącym wówczas w niepamięć miejscu, zupełnie nie zważając na brak jego popularności. W efekcie jego wyczucia, począwszy od 1975 roku, każdego roku, sesje w Paray-le-Monial gromadzą ponad 20 000 ludzi z całego świata.
Charyzmaty Piotra Goursat oraz Wspólnoty Emmanuel
W lutym 2004 r. Wspólnota liczyła 7200 członków w sześćdziesięciu pięciu krajach. Członkami Wspólnoty są osoby wszystkich stanów (małżeństwa, młodzi, księża, osoby konsekrowane i osoby samotne). Nazwa Wspólnoty zaczerpnięta jest z Pisma Świętego: "Oto Panna pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy "Bóg z nami" (Mt 1, 23). Wspólnota jest powołaniem do życia w świecie, w życiu codziennym z Bogiem. Charyzmatami Wspólnoty jest wynikające z Adoracji Najświętszego Sakramentu współodczuwanie ze wszystkimi ludźmi, pragnienie ewangelizacji ludzi biednych, jak i docieranie do tych, którzy Boga jeszcze nie znają, to kontynuacja tego, czym żył Piotr Goursat.
Tajemnica sukcesu Piotra Goursat
We wstępie do książki „Ogień i Nadzieja”, Arcybiskup Metropolita Warszawski, Kazimierz Nycz mówi, iż poznał wielu młodych ludzi, którzy zafascynowali się postacią Piotra. Jest w tym jakaś tajemnica, jak pisze Arcybiskup, (która przestaje nią być po przeczytaniu książki), że starszy pan, słabego zdrowia, bardzo związany z Paryżem, były krytyk filmowy, staje w pewnym momencie na czele ruchu, który porywa tysiące ludzi dosłownie na całym świecie.
Więcej informacji na temat Piotra Goursat oraz Wspólnoty Emmanuel na: www.emmanuel.info.pl lub na stronie międzynarodowej www.emmanuelcommunity.com
W artykule wykorzystano informacje o Piotrze Goursat pochodzące między innymi z książki „Ogień i Nadzieja. Piotr Goursat Założyciel Wspólnoty Emmanuel”, autorstwa B. Peyrous, Herve-Marie Catta (tłum. Monika Bartnicka-Gustowska) oraz dostępne na stronach internetowych oraz w publikacjach Wspólnoty Emmanuel.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 7 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Pojawia się coraz więcej informacji związanych z rządowymi przymiarkami zmian w funkcjonowaniu Funduszu Kościelnego, a w konsekwencji finansowania Kościołów i związków wyznaniowych. A fakty te coraz wyraźniej wskazują, że rządowi nie chodzi o poważny dialog z Kościołami, czy o finansowanie Kościołów w ogóle, a o wywołanie awantury wokół spraw kościelnych. Po co? Można się tylko domyślać. Sposób załatwiania sprawy rozpoczęty od buńczucznych oświadczeń przy jednoczesnej świadomości, że niczego nie da się załatwić jednostronnie, chyba że przy pominięciu wyraźnych zapisów konstytucji (Art. 25, ust. 4 i 5) oraz dwustronnych umów, pokazuje nonszalancję, przy której zamieszanie wokół ACTA jest niewinnym, karnawałowym dowcipem. 
Zgodnie z projektem rządu zamiast Funduszu Kościelnego, z którego m.in. są finansowane składki emerytalne duchownych, wierni będą mogli odpisać 0,3% należnego podatku z rozliczenia PIT. Według wyliczeń projektodawcy, jeżeli wszyscy zdecydują się odpisać ten % ze swojego podatku, uzyskany w ten sposób dochód przekroczy o ponad 20 milionów dotację na Fundusz Kościelny. W związku z tym należy postawić sobie pytanie czemu rząd chce pozbyć się tych 20 milionów w dobie kryzysu i szukania oszczędności? 
Nieodżałowanej pamięci ks. Bogdan Tranda, jeden z architektów polskiego ekumenizmu, duchowny Kościoła ewangelicko-reformowanego, nazwał ongiś Powszechny Tydzień Modlitwy o Jedność Chrześcijan ekumenicznym karnawałem, przypominającym wenecki karnawał, podczas którego zakłada się kolorowe maski. Nie bez powodu Tydzień Modlitw zasłużył sobie na karnawałowy przydomek, gdyż - pomimo słusznych założeń - jego akcjonizm, sezonowa prawidłowość i pluszowa hiperpoprawność nasuwa skojarzenia z czymś, co należy odtrąbić, zaliczyć, odhaczyć choćby dla lepszego samopoczucia, głównie kleru. 
Upolitycznienie przestrzeni kościelnej jest nie tylko problemem Kościoła rzymskokatolickiego. Doskonale w roli komentatora partyjnej polityki realizuje się Polska Rada Ekumeniczna (PRE), która ustami swojego prezesa, prawosławnego arcybiskupa Jeremiasza, obwieszcza wobec przedstawicieli korpusu dyplomatycznego, rektorów szkół wyższych i dziennikarzy, że wprawdzie w wyborach parlamentarnych uczestniczyło mniej niż połowa wyborców, to jednak należy się "cieszyć z wyniku wyborów". Ze złożonego homagium ucieszyć mógł się najbardziej obecny na sali marszałek Senatu Bogdan Borusewicz. 
Nie lubię świąt, szczególnie tych świąt. Irytuje się, kiedy dostaję SMS-y z banalnymi życzeniami, idiotycznie zrymowanymi tekstami powielanymi bezmyślnie przez ludzi podekscytowanych świąteczną atmosferą, którzy „w te święta” życzą samych cudowności. Moja irytacja rozpoczyna się już w listopadzie, na kilka tygodni przed adwentem, gdy już po oczach bije wszechobecne Merry Christmas. Jedni protestują przeciwko choinkom i religijnym motywom w święta (sic!) zatroskani o tzw. neutralność światopoglądową państwa, a inni wymownie pytają: komu przeszkadzają święta? 
