Według najnowszych ustaleń zawartych w raporcie Departamentu Badań i Statystyki Rady Arcybiskupów Kościoła Anglii, przeciętny wierny Kościoła, uczęszczający regularnie na nabożeństwa ma sześćdziesiąt jeden lat. Połowa spośród uczestników nabożeństw to emeryci.
Od roku 2004 systematycznie spada liczba osób, które biorą udział w coniedzielnych nabożeństwach. W 2008 roku było ich około 1,1 miliona, to jest nieco poniżej dwóch procent populacji Zjednoczonego Królestwa. Liczba osób biorących udział w nabożeństwach co miesiąc wynosiła w 2008 roku około 1,7 miliona, czyli niewiele poniżej trzech procent obywateli. W niektórych z wiejskich parafii Kościoła Anglii, wiek przeciętnego wiernego przekracza sześćdziesiąt pięć lat.
„Najmłodsi” z anglikanów modlą się w Londynie, gdzie średni wiek wyznawcy wynosi pięćdziesiąt cztery lata. Dla porównania, przeciętny Brytyjczyk ma czterdzieści osiem lat. Kościół Anglii odnotował w 2008 roku trzyprocentowy wzrost udziału w coniedzielnych nabożeństwach wśród osób w wieku do szesnastu lat. Być może jest to związane z tym, że wiele spośród szkół kościelnych wymaga regularnego uczestniczenia w nabożeństwach, by zostać doń przyjętym. W Wielkiej Brytanii około jednej czwartej szkół podstawowych jest prowadzonych przez Kościół Anglii.
Izba Biskupów Amerykańskiego Kościoła Anglikańskiego (ACA) podjęła decyzję o konwersji do masowej Kościoła Rzymskokatolickiego. Będzie to możliwe dzięki ogłoszonej w listopadzie 2009 roku konstytucji apostolskiej Anglicanorum coetibus, która umożliwia przejście anglikańskich wspólnot pod jurysdykcję Rzymu przy jednoczesnym zachowaniu tradycji liturgicznych anglikanizmu, a także żonatych kapłanów. 
Ideologiczna paranoja, która oznacza koniec wolności słowa dla katolików - tak najkrócej można podsumować wyrok sądu apelacyjnego w sprawie Alicja Tysiąc kontra "Gość Niedzielny". Absurd w tej sprawie goni absurd. W pierwszej instancji sąd w Katowicach wykazał się brakiem umiejętności czytania tekstów ze zrozumieniem, w drugiej - sędziowie wykazali się po raz kolejny nie tylko takim brakiem, ale też bezczelnością. 
Mimo wotum zaufania udzielonego przez Radę Ewangelickiego Kościoła Niemiec (EKD) biskup Margot Käßmann postanowiła złożyć urząd przewodniczącej Rady EKD, który pełni od czterech miesięcy, a także natychmiast zrezygnować z urzędu biskupa największego, ewangelickiego Kościoła krajowego w Niemczech, Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Hanoweru. - W obecnej sytuacji brakuje mi koniecznego autorytetu, abym mogła dalej pełnić swój urząd - powiedziała bp Käßmann dziennikarzom podczas konferencji prasowej w Hanowerze. 
Jasne i mocne papieskie potępienie tego, co przez lata działo się w Irlandii nie wystarczy.Tak jak nie wystarczy zbudowanie lepszych reguł pozwalających na unikanie takich wydarzeń w przyszłości. Obie te rzeczy są ważnymi krokami na drodze pojednania, odbudowywania zaufania, ale nie ma się, co oszukiwać, że naprawią one ogrom zła, jaki wydarzył się w irlandzkim Kościele nie tylko na skutek "ohydnych przestępstw" księży pedofilii, ale także zaniedbań, albo wręcz współudziału części (i to niestety niemałej) biskupów. Teraz bowiem potrzeba już nie tylko czynów, nie tylko słów, ale głębokiej pokuty Całego Kościoła, bowiem grzech jednych rani i dotyka nas wszystkich. I my wszyscy musimy próbować go naprawić. 
Skandal z arcybiskupem Rino Fisichellą, przewodniczącym Papieskiej Akademii Życia, który w "L'Osservatore Romano" nie tylko zaatakował brazylijskiego biskupa przekazującego nauczanie Kościoła, ale także zakwestionował katolickie nauczanie w sprawie ochrony życia - wcale nie dobiegł końca. Część członów Papieskiej Akademii Życia wprost stwierdza - o czym informuje Life Site News - że ta papieska organizacja może nie mieć przyszłości pod kierownictwem abp Fisichelli. 
