Judaizm nakłada różne obowiązki modlitewne w zależności od płci. Mężczyzna (od 13 roku życia) jest zobligowany do trzykrotnej w ciągu dnia modlitwy. Tego obowiązku nie mają kobiety - być może też dlatego, że jednym z dziękczynień modlitewnych jest to, że nie jest się kobietą. Jednak kobiety zamiast cieszyć się, że czegoś nie muszą, pytają dlaczego?
Kobiety Ściany - grupa do której należą również ortodoksyjne wyznawczynie judaizmu - postanowiła postawić te pytania na forum publicznym organizując pod Ścianą Płaczą w Jerozolimie kobiece nabożeństwa. Kobiety nie chcą się modlić wspólnie z mężczyznami. Pod Ścianą Płaczu - najświętszym miejscem judaizmu - podobnie jak w ortodoksyjnych synagogach czy przy grobie króla Dawida obowiązuje segregacja płciowa - oddzielone (i sporo mniejsze) miejsca dla kobiet i mężczyzn. Kobiety mogą tam przychodzić i modlić się w milczeniu, nie wolno im śpiewać i głośno odmawiać modlitw. Typowym widokiem na dziedzińcu przed Ścianą Płaczu w poniedziałki jest widok mężczyzn (w męskiej części) którzy przychodzą z synami na Bar Micwę, głośno modlących się i śpiewających, podczas gdy matki chłopców stoją na przystawionych do płotu dzielącego ich część krzeseł i robią zdjęcia oraz rzucają cukierkami.
Kobiety Ściany zakładają tałesy (modlitewne szale) i w swojej części odczytują głośno zwoje Sefer Tory. Dla ultraortodoksów to świętokradztwo. Ortodoksi są podzieleni w tej kwestii. Co bardziej nowocześni dopuściliby możliwość głośnej modlitwy z nakryciem głowy dla kobiet ale już nie używania przez nich Sefer Tory - ręcznie przepisanego zwoju na pergaminie z Pięcioksięgiem Mojżesza.
Na razie Kobiety Ściany oprócz klątw ultraortodoksów muszą też znosić szykany ze strony policji. Jedna z kobiet modlących się pod Ścianą Płaczu była ostatnio przesłuchiwana w tej sprawie przez policję.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
