10 kwietnia 2010 roku z pewnością pozostanie stałym punktem odniesienia w polskiej polityce. Wraz z katastrofą prezydenckiego samolotu ubyło polskiemu życiu publicznemu tak wiele intensywnie przemawiających do zbiorowej wyobraźni nazwisk. Niewątpliwie wspólnym mianownikiem tych wszystkich Osób, mimo często jaskrawych różnic, było ich zaangażowanie w sprawy publiczne kraju.
Oprócz polityków, wojskowych czy duchownych różnych wyznań znaleźć możemy wśród ofiar społeczników mniejszego i większego kalibru, wybitnych specjalistów w swoich zawodach.
Przed 10 kwietnia spotykałem się często z lekceważącym podejściem do spraw publicznych u wielu inteligentnych ludzi. Braki elementarnego zainteresowania sprawami państwa, w którym się żyje - to był chleb powszedni. Z pewnością część winy za taki stan rzeczy spada na reprezentantów naszego społeczeństwa - polityków i urzędników. Wydaje mi się jednak, że przyczyną postawy Polaków jest też specyficzne pójście na łatwiznę, lenistwo i mentalna wygoda. To pragnienie zachowania stanu umysłowej błogości, gdzie nikt i nic nie zakłóca realizacji drogi do szczęścia - totalnie zindywidualizowanej i odseparowanej od problemów innych ludzi.
Ta ludzka i państwowa tragedia ukazała smutną jedność w różnorodności. Mam nadzieję, że ów pluralizm światopoglądów, postaw, metod działania, jaki emanował od Tych, którzy odeszli, będzie zachowany także w kontekście ich ostatniej drogi tu, w kraju. Do nas, obywateli, dociera fakt, że oprócz splendorów, władza czasami wymaga od swych aktorów najwyższego poświęcenia. Ale nie dlatego powinniśmy być dumni, że mamy znowu "narodowych bohaterów, którzy zaszczytnie zginęli na służbie". Powinniśmy czuć dumę, że są, byli wśród nas tacy, którym się "chciało chcieć".
Jeśli martwimy się o ciągłość władzy, o kryzys polityczny - to znaczy, że w końcu wkraczamy w nasze życie publiczne z zainteresowaniem, zaangażowaniem. Już nie jest nam wszystko jedno. Ale czy nasz strach o posady państwa nie bierze się przypadkiem z niewiedzy? Z braku dostatecznej wiedzy? I czy będzie nam się odtąd chciało wiedzieć, czy będzie nam się chciało myśleć - o naszym życiu publicznym, o naszych przywódcach?
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
