W tyle rankingów papabili znajduje się rzymskokatolicki prymas Wielkiej Brytanii, arcybiskup Westminsteru kardynał Cormac Murphy-O’Connor. Gdyby jednak został wybrany podczas zbliżającego się konklawe, to byłby drugim po Hadrianie IV (panowal w latach 1154-1159) papieżem Anglikiem, acz, jak wskazuje jego nazwisko, irlandzkiego pochodzenia. Byłby też pierwszym papieżem wywodzącym się z kraju większości protestanckiego.
Urodził się 24 sierpnia 1932 roku jako piąty syn doktora Georg’a Murphy O’Connora i jego żony Ellen w Reading w hrabstwie Berkshire. Jego dwaj bracia także zostali rzymskokatolickimi duchownymi. Po ukończeniu liceum postanowił zostać księdzem i podjął naukę na słynnym Collegium Anglicanum w Rzymie. Otrzymał także dyplomy licencjata z teologii i filozofii na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Również tam został wyświęcony na księdza w 1956 roku, skąd skierowano go do pracy parafialnej w Anglii w Portsmouth. W 1971 roku został mianowany Rekotrem Collegium Anglicanum w Rzymie, a w 1977 roku został wyświęcony na biskupa Arundel i Brighton.
W 2000 roku po śmierci popularnego kardynała Basila Hume’a został wyniesiony do godności 10. arcybiskupa Westminsteru, a kilka miesięcy później Konferencja Katolickich Biskupów Anglii i Walii wybrała go swoim przewodniczącym. Kapelusz kardynalski otrzymał w lutym 2001 roku.
Atutami abp. Murphy-O’ Connora jest jego silne zaangażowanie ekumeniczne i doskonałe stosunki z anglikanami. To on przygotowywał wizytę pierwszego anglikańskiego arcybiskupa Canterbury do Rzymu w 1976 roku, a od 1982 do 2000 był współprzewodniczącym Międzynarodowej Komisji Anglikańsko-Rzymskokatolickiej. Poprzedni arcybiskup Canterbury George Carey nadał mu honorowy tytuł doktora teologii za jego wkład w dialog ekumeniczny. W styczniu 2002 roku, jako pierwszy rzymskokatolicki duchowny wygłosił kazanie dla brytyjskiej rodziny królewskiej podczas porannego nabożeństwa anglikańskiego w Sandringham.
W sprawach moralności skesulanej nie ma raczej liberalnych poglądów, jest też znanym przeciwnikiem aborcji. Nie jest natomiast wielkim entuzjastą celibatu, choć w pewnym wyiwadzie powiedział, że zniesienie celibatu nie rozwiąże wszystkich problemów kościoła.
Jego minusami są fatalna sytuacja Kościoła Rzymskokatolickiego w Wielkiej Brytanii, który od lat 60-tych XX wieku przeżywa ogromny kryzys oraz praktycznie zanik powołań kapłańskich. Pewnym cieniem na życiorysie może być też fakt, że jako arcybiskup Arundel, wiedząc, że jeden z podległych mu duchownych molestował seksulanie 17-latka nie powiadomił o tym policji, tylko przeniósł go do pracy duszpasterskiej na lotnisku. Jednak zdaniem obrońców arcybiskupa, w przeciwieństwie do hierarchów w USA, nigdy nie przeniósł go do innej parafii i nie naraził w ten sposób innych dzieci. Za niedocenienie problemu w tej sprawie wielokrotnie przepraszał.
We wrześniu 2000 roku powołał niezależną komisję pod przewodnictwem Lorda Nolana, która przedstawiła obszerny raport tzw. "Nolan Report" na temat przestępstw seksualnych na dzieciach popełnionych przez katolicki kler w Anglii i Walii. Po opublikowaniu tego raportu również wielokrotnie przepraszał opinię publiczną oraz byłe ofiary.
Serwis EKUMENIZM.PL, istniejący już ponad 6 lat, zaprasza wszystkich zainteresowanych do współtworzenia serwisu - interesują nas nie tylko informacje ściśle odnoszące się do dialogu ekumenicznego, lecz także ważne wydarzenia z życia różnych Kościołów i wspólnot religijnych. Jesteśmy zainteresowani zarówno notkami informacyjnymi, jak i publicystyką. 
Wczoraj Episkopat uznał, że sprawa krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie leży w jego kompetencjach. Cytując abp. Józefa Michalika: "To nie do nas należy, to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy władni, żeby ten problem rozwiązać jako biskupi". Posypały się komentarze, że to chowanie głowy w piasek, a Episkopat daje zielone światło do nietraktowania go poważnie. 
Biskupia góra urodziła mysz, biskupią mysz – niewiadomo czy to mysz czy nie mysz, a może kot albo pies, być może nawet morski. Niewiadomo. Z rozbrajającą szczerością abp Józef Michalik obwieścił narodowi, że zapowiadane jednoznaczne i zdecydowane stanowisko episkopatu nie jest możliwe, gdyż biskupi nie są władni wypowiadać się w sprawie krzyża. Błyskotliwa parabola krzyża i mebli, których, jak odkrył szef konferencji biskupów, nie można przestawiać w czyimś domu, pokazuje absolutną kapitulację polskich biskupów i totalny brak duszpasterskiej wyobraźni – nie pierwszy zresztą raz. 
Na oczach opinii publicznej rozegrał się gorszący spektakl, podczas którego doszło nie do obrony, a profanacji krzyża. Przed Pałacem Prezydenckim celebrowano obrazoburstwo, które można porównać do barbarzyńskich aktów ikonoklastów niszczących obrazy i inne symbole chrześcijańskiej duchowości – z tym ogromnym wyjątkiem, że na polu bitwy nie było przeciwników krzyża, a znajdowali się i pozostali ludzie, którzy z krzyża uczynili bezwartościowe deseczki. W świętobliwym poruszeniu odbył się zamach na prawdziwy krzyż, a co więcej dokonała się jego publiczna desakralizacja. Na oczach Polski i świata krzyż stał się po prostu głupstwem. 
Minęły dwa tygodnie od nominacji szwajcarskiego hierarchy bp. Kurta Kocha na nowego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan, który zastąpił na tym stanowisku kard. Waltera Kaspera. Decyzja Benedykta XVI pokazała, że wbrew kolportowanym opiniom o niechęci tego papieża do Kościołów reformacyjnych, dialog z nimi pozostaje wciąż priorytetowym zadaniem pontyfikatu Benedykta. Odejście Kaspera oraz objęcie urzędu „ekumenicznego ministra” przez Kocha nie oznacza jednak żadnej rewolucji - nie jest ani stagnacją, ani też milowym krokiem naprzód, a to mimo wszystko dobra wiadomość dla ruchu ekumenicznego. 
