W tyle rankingów papabili znajduje się rzymskokatolicki prymas Wielkiej Brytanii, arcybiskup Westminsteru kardynał Cormac Murphy-O’Connor. Gdyby jednak został wybrany podczas zbliżającego się konklawe, to byłby drugim po Hadrianie IV (panowal w latach 1154-1159) papieżem Anglikiem, acz, jak wskazuje jego nazwisko, irlandzkiego pochodzenia. Byłby też pierwszym papieżem wywodzącym się z kraju większości protestanckiego.
Urodził się 24 sierpnia 1932 roku jako piąty syn doktora Georg’a Murphy O’Connora i jego żony Ellen w Reading w hrabstwie Berkshire. Jego dwaj bracia także zostali rzymskokatolickimi duchownymi. Po ukończeniu liceum postanowił zostać księdzem i podjął naukę na słynnym Collegium Anglicanum w Rzymie. Otrzymał także dyplomy licencjata z teologii i filozofii na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Również tam został wyświęcony na księdza w 1956 roku, skąd skierowano go do pracy parafialnej w Anglii w Portsmouth. W 1971 roku został mianowany Rekotrem Collegium Anglicanum w Rzymie, a w 1977 roku został wyświęcony na biskupa Arundel i Brighton.
W 2000 roku po śmierci popularnego kardynała Basila Hume’a został wyniesiony do godności 10. arcybiskupa Westminsteru, a kilka miesięcy później Konferencja Katolickich Biskupów Anglii i Walii wybrała go swoim przewodniczącym. Kapelusz kardynalski otrzymał w lutym 2001 roku.
Atutami abp. Murphy-O’ Connora jest jego silne zaangażowanie ekumeniczne i doskonałe stosunki z anglikanami. To on przygotowywał wizytę pierwszego anglikańskiego arcybiskupa Canterbury do Rzymu w 1976 roku, a od 1982 do 2000 był współprzewodniczącym Międzynarodowej Komisji Anglikańsko-Rzymskokatolickiej. Poprzedni arcybiskup Canterbury George Carey nadał mu honorowy tytuł doktora teologii za jego wkład w dialog ekumeniczny. W styczniu 2002 roku, jako pierwszy rzymskokatolicki duchowny wygłosił kazanie dla brytyjskiej rodziny królewskiej podczas porannego nabożeństwa anglikańskiego w Sandringham.
W sprawach moralności skesulanej nie ma raczej liberalnych poglądów, jest też znanym przeciwnikiem aborcji. Nie jest natomiast wielkim entuzjastą celibatu, choć w pewnym wyiwadzie powiedział, że zniesienie celibatu nie rozwiąże wszystkich problemów kościoła.
Jego minusami są fatalna sytuacja Kościoła Rzymskokatolickiego w Wielkiej Brytanii, który od lat 60-tych XX wieku przeżywa ogromny kryzys oraz praktycznie zanik powołań kapłańskich. Pewnym cieniem na życiorysie może być też fakt, że jako arcybiskup Arundel, wiedząc, że jeden z podległych mu duchownych molestował seksulanie 17-latka nie powiadomił o tym policji, tylko przeniósł go do pracy duszpasterskiej na lotnisku. Jednak zdaniem obrońców arcybiskupa, w przeciwieństwie do hierarchów w USA, nigdy nie przeniósł go do innej parafii i nie naraził w ten sposób innych dzieci. Za niedocenienie problemu w tej sprawie wielokrotnie przepraszał.
We wrześniu 2000 roku powołał niezależną komisję pod przewodnictwem Lorda Nolana, która przedstawiła obszerny raport tzw. "Nolan Report" na temat przestępstw seksualnych na dzieciach popełnionych przez katolicki kler w Anglii i Walii. Po opublikowaniu tego raportu również wielokrotnie przepraszał opinię publiczną oraz byłe ofiary.
Izba Biskupów Amerykańskiego Kościoła Anglikańskiego (ACA) podjęła decyzję o konwersji do masowej Kościoła Rzymskokatolickiego. Będzie to możliwe dzięki ogłoszonej w listopadzie 2009 roku konstytucji apostolskiej Anglicanorum coetibus, która umożliwia przejście anglikańskich wspólnot pod jurysdykcję Rzymu przy jednoczesnym zachowaniu tradycji liturgicznych anglikanizmu, a także żonatych kapłanów. 
Ideologiczna paranoja, która oznacza koniec wolności słowa dla katolików - tak najkrócej można podsumować wyrok sądu apelacyjnego w sprawie Alicja Tysiąc kontra "Gość Niedzielny". Absurd w tej sprawie goni absurd. W pierwszej instancji sąd w Katowicach wykazał się brakiem umiejętności czytania tekstów ze zrozumieniem, w drugiej - sędziowie wykazali się po raz kolejny nie tylko takim brakiem, ale też bezczelnością. 
Mimo wotum zaufania udzielonego przez Radę Ewangelickiego Kościoła Niemiec (EKD) biskup Margot Käßmann postanowiła złożyć urząd przewodniczącej Rady EKD, który pełni od czterech miesięcy, a także natychmiast zrezygnować z urzędu biskupa największego, ewangelickiego Kościoła krajowego w Niemczech, Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Hanoweru. - W obecnej sytuacji brakuje mi koniecznego autorytetu, abym mogła dalej pełnić swój urząd - powiedziała bp Käßmann dziennikarzom podczas konferencji prasowej w Hanowerze. 
Jasne i mocne papieskie potępienie tego, co przez lata działo się w Irlandii nie wystarczy.Tak jak nie wystarczy zbudowanie lepszych reguł pozwalających na unikanie takich wydarzeń w przyszłości. Obie te rzeczy są ważnymi krokami na drodze pojednania, odbudowywania zaufania, ale nie ma się, co oszukiwać, że naprawią one ogrom zła, jaki wydarzył się w irlandzkim Kościele nie tylko na skutek "ohydnych przestępstw" księży pedofilii, ale także zaniedbań, albo wręcz współudziału części (i to niestety niemałej) biskupów. Teraz bowiem potrzeba już nie tylko czynów, nie tylko słów, ale głębokiej pokuty Całego Kościoła, bowiem grzech jednych rani i dotyka nas wszystkich. I my wszyscy musimy próbować go naprawić. 
Skandal z arcybiskupem Rino Fisichellą, przewodniczącym Papieskiej Akademii Życia, który w "L'Osservatore Romano" nie tylko zaatakował brazylijskiego biskupa przekazującego nauczanie Kościoła, ale także zakwestionował katolickie nauczanie w sprawie ochrony życia - wcale nie dobiegł końca. Część członów Papieskiej Akademii Życia wprost stwierdza - o czym informuje Life Site News - że ta papieska organizacja może nie mieć przyszłości pod kierownictwem abp Fisichelli. 
