Wielki Post w Kościele Starokatolickim Mariawitów

0

Czas Wielkiego Postu jest dla mariawitów czterdziestodniowym przygotowaniem przed świętami Wielkiej Nocy. Te dwa aspekty tego okresu liturgicznego (tzn. podsumowanie minionego czasu i oczekiwanie na Wielkanoc) w sposób istotny uwidaczniają się w duchowości mariawickiej.

W Kościele Mariawitów Wieki Post jest czasem refleksji nad kondycją duchową człowieka. Liturgia Środy Popielcowej zwraca uwagę na pokutę i nawrócenie się do Boga, od którego wszystko pochodzi. Kapłani posypują głowy wiernych popiołem, wypowiadając przy tym słowa: pamiętaj człowiecze, żeś prochem jest i w proch się obrócisz. I choć jest to zatopienie się w Męce Chrystusa i Jego Krzyżu trudno uznać okres ten za czas żałoby Kościoła. Jest on raczej pokutnym, ale i radosnym oczekiwaniem na światłonośny dzień Zmartwychwstania. Dlatego też kapłani przywdziewają w dni zwykłe tygodnia ornaty fioletowe, zaś białe szaty liturgii czwartków (dzień ustanowienia Eucharystii) i sobót (dzień wotywny o NMP) mają zwrócić uwagę wiernych na nadzieję radosnych świąt Paschy, pomimo trwającego pokutnego oczekiwania. W wyrazisty sposób podkreśla to Hymn odmawiany w czwartki: Alleluja więc śpiewajmy/ Barankowi chwałę dajmy/ Że na Gody wezwał nas.

W liturgii Mszalnej nadal omawia się prefację o Przenajświętszym Sakramencie (w dni powszednie) i o Trójcy Przenajświętszej (w niedziele). Białe szaty kapłana podczas niedzielnej Eucharystii w szczególny sposób podkreślają paschalny wymiar czterdziestodniowego postu. Nawet w czasie Męki Pańskiej (od V Niedzieli Wielkopostnej), gdy odmawia się specjalną prefację przepisana właśnie na ten czas, nie znika z oczu wiernych paschalny wymiar oczekiwania.

W Wielkim Poście mariawici w szczególny sposób zgłębiają duchowe treści. Kontemplacji Męki Pańskiej służą dwa nabożeństwa, charakterystyczne dla polskiej pobożności katolickiej. Jest to Droga Krzyżowa (odprawiana w piątki) oraz Gorzkie Żale (przeznaczone na niedziele). Rocznej reparacji, to znaczy podsumowaniu rozwoju duchowego i poszukiwaniu impulsów do wzrastania w chrześcijańskiej doskonałości, służą kilkudniowe rekolekcje. Organizowane są one we wszystkich parafiach mariawickich.

Zasadą jest, iż przed czasem Wielkiego Postu duchowni biorą udział rekolekcjach kapłańskich, którym przewodniczą biskupi. Rekolekcje parafialne mają na celu zastanowić się nad stopniem wypełniania własnego powołania chrześcijańskiego, powołania względem Dzieła Wielkiego Miłosierdzia (mariawityzmu) oraz nad rozwojem cnót chrześcijańskich. Uwieńczeniem rekolekcji jest Spowiedź Święta.

Oprócz powyższych praktyk pobożnościowych wiernym zaleca się post. Nie musi on polegać na wstrzymywaniu się od pokarmów mięsnych. Chodzi tu przede wszystkim o zwrócenie uwagi na dobrowolne wyrzeczenie się jakiegoś pokarmu, czy innego typu przyjemności. Post ścisły zalecany jest w Środę Popielcową oraz Wielki Piątek. Nie obowiązuje on natomiast w niedziele oraz w święto Zwiastowania NMP (w tym roku przesunięte na 26 III).

Mówiąc o Wielkim Poście w Kościele Starokatolickim Mariawitów nie można tego czasu traktować jako rzeczywistości oderwanej od Świąt, do których przygotowuje. Mówienie o pokucie i nawróceniu ukazuje wiernym perspektywę chwalebnego Zmartwychwstania. Stąd też rozważania dotyczące własnej grzeszności służą konstruktywnej refleksji odnośnie odpowiedzi na pytanie: co mam czynić, bym stał się świętym?

Warto w tym miejscu podkreślić fakt, iż mariawici, według wskazania Założycielki – św. Marii Franciszki Kozłowskiej –  rozróżniają dwa cykle świąt kościelnych. Odnośnie świat ruchomych jako początek roku liturgicznego Mateczka wskazała Wielki Czwartek, zaś świat stałych dzień 2 sierpnia (Święto Matki Bożej Anielskiej i Objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia). Po roku 1935 zauważa się też tendencję zwracania uwagi na I niedzielę Adwentu jako pierwszy dzień roku kościelnego. Mamy więc do czynienia z trzema różnymi dniami rozpoczynanymi rok liturgiczny, które to artykułują odmienne treści (Eucharystia i Pascha – Dzieło Wielkiego Miłosierdzia – Oczekiwanie na paruzję).