Gniezno: 750 lat franciszkanów

W tym roku mija 750. rocz­ni­ca obec­no­ści i pra­cy fran­cisz­ka­nów w Gnieź­nie. W cza­sie głów­nych uro­czy­sto­ści jubi­le­uszo­wych, któ­re odby­ły się w sank­tu­arium Mat­ki Bożej Pocie­sze­nia Pani Gnie­zna, dzięk­czyn­nej mszy św. prze­wod­ni­czył metro­po­li­ta gnieź­nień­ski abp Hen­ryk Muszyń­ski.

W homi­lii abp Muszyń­ski dzię­ko­wał za wie­lo­wie­ko­wą, ofiar­ną posłu­gę fran­cisz­ka­nów w Gnieź­nie. Pod­kre­ślił, że przy­pa­da­ją­ce w tym roku jubi­le­usze: 800-lecia powsta­nia zako­nu i 750-lecia pra­cy zakon­ni­ków w mie­ście św. Woj­cie­cha uzmy­sła­wia­ją praw­dę, że dzie­ło św. Fran­cisz­ka i jego ducho­wych synów jest głę­bo­ko zako­rze­nio­ne w życiu Kościo­ła w Pol­sce.

Przy­wo­łu­jąc postać św. Fran­cisz­ka z Asy­żu, metro­po­li­ta gnieź­nień­ski powie­dział, iż wszy­scy potrze­bu­je­my ducha św. Fran­cisz­ka, któ­ry dosko­na­le żył Ewan­ge­lią i wypeł­nił ją w swo­im życiu. Przy­po­mniał posta­cie świę­tych i bło­go­sła­wio­nych, któ­rych wydał zakon, obec­ny w Wiel­ko­pol­sce od ponad sied­miu wie­ków. Hie­rar­cha odpo­wie­dział na pyta­nie, co dali fran­cisz­ka­nie i co mogą dać Kościo­ło­wi w przy­szło­ści.

“Fran­cisz­ka­nie przez wie­ki nie­śli Chry­stu­so­wą Ewan­ge­lię, nie­śli pokój, dobro i radość, świad­cząc o gło­szo­nych praw­dach swo­im życiem” — powie­dział metro­po­li­ta. Przy­znał rów­nież, że dzi­siej­szy świat potrze­bu­je ducho­wych synów św. Fran­cisz­ka, potrze­bu­je ich modli­twy i ewan­ge­licz­ne­go ubó­stwa.

“Z całą pew­no­ścią jeste­śmy dziś na dzie­jo­wym zakrę­cie. Ilu jest takich ludzi, któ­rzy pró­bu­ją budo­wać swo­je życie bez Boga, któ­rym wyda­je się, że Boga moż­na zde­tro­ni­zo­wać i zająć Jego miej­sce, któ­rzy sami chcą decy­do­wać o swo­im życiu i życiu innych ludzi. Im wszyst­kim potrzeb­ne jest wyraź­ne świa­dec­two wier­no­ści Jezu­so­wi Chry­stu­so­wi, świa­dec­two, jakie od wie­ków dają fran­cisz­ka­nie” — dodał abp Muszyń­ski.

Pod koniec mszy św. głos zabrał o. Adam Kali­now­ski, prze­ło­żo­ny gdań­skiej Pro­win­cji fran­cisz­ka­nów, do któ­rej nale­ży klasz­tor w Gnieź­nie. Mówił o zada­niach, jakie mają do speł­nie­nia współ­cze­śnie fran­cisz­ka­nie. Jed­nym z naj­waż­niej­szych — jego zda­niem — jest poka­za­nie świa­tu miło­ści, jaką Chry­stus i św. Fran­ci­szek darzy­li Kościół i dru­gie­go człowieka.Wyraził rów­nież pra­gnie­nie, by jubi­le­usz 800-lecia obec­no­ści fran­cisz­ka­nów w Gnieź­nie, moż­na było świę­to­wać bez żad­nych przerw i zakłó­ceń. Wcze­śniej­sze jubi­le­usze odby­wa­ły się bez fran­cisz­ka­nów, ponie­waż dwu­krot­nie byli usu­wa­ni z mia­sta przez najeźdź­ców.

We mszy św. — spra­wo­wa­na była się 24 paź­dzier­ni­ka — uczest­ni­czy­li kano­ni­cy Kapi­tu­ły Pry­ma­sow­skiej, pro­bosz­czo­wie gnieź­nień­skich para­fii, fran­cisz­kań­scy postu­lan­ci i gru­py para­fial­ne. Obec­ni byli rów­nież par­la­men­ta­rzy­ści oraz przed­sta­wi­cie­le władz miej­skich i samo­rzą­do­wych, w tym pre­zy­dent mia­sta Jacek Kowal­ski, sta­ro­sta Krzysz­tof Ostrow­ski, wice­sta­ro­sta Dariusz Pilak, sena­tor Piotr Gruszczyński.Gnieźnieński klasz­tor fran­cisz­ka­nów jest histo­rycz­nie naj­star­szym w Pro­win­cji gdań­skiej. Fran­cisz­ka­nie przy­by­li tu w 1259 roku z ini­cja­ty­wy księ­cia kali­sko-gnieź­nień­skie­go Bole­sła­wa Poboż­ne­go oraz jego żony bł. Jolen­ty. Budo­wa kościo­ła roz­po­czę­ła się w 1270 roku, a 9 lat póź­niej mia­ła miej­sce uro­czy­sta kon­se­kra­cja. Świą­ty­nia od począt­ku nosi wezwa­nie Wnie­bo­wzię­cia Naj­święt­szej Marii Pan­ny. Jest tak­że sank­tu­arium Mat­ki Bożej Pocie­sze­nia Pani Gnie­zna, któ­rej wize­ru­nek papież Jan Paweł II ozdo­bił koro­na­mi w 1997 roku.

Fran­cisz­ka­nie pra­co­wa­li w Gnieź­nie nie­prze­rwa­nie do 1836 roku, gdy rząd pru­ski zarzą­dził kasa­tę klasz­to­ru. Przez bli­sko sto lat ich kościo­łem opie­ko­wa­li się pro­bosz­czo­wie pobli­skiej fary, budy­nek klasz­tor­ny nato­miast naj­pierw odda­no woj­sku, a póź­niej wysta­wio­no na licy­ta­cję. Wyku­pem inte­re­so­wa­li się Żydzi, któ­rzy chcie­li urzą­dzić w nim bro­war. Gnieź­nia­nie nie dopu­ści­li jed­nak do tego. Osta­tecz­nie budy­nek wyku­pi­ło mia­sto i urzą­dzi­ło w nim szko­łę.

Zakon­ni­cy wró­ci­li do Gnie­zna w 1928 roku. Odda­no im kościół i kil­ka cel w klasz­to­rze, w któ­rym nadal funk­cjo­no­wa­ła szko­ła. Arcy­bi­skup gnieź­nień­ski kard. August Hlond przy­dzie­lił im tak­że para­fię. Tuż przed wybu­chem woj­ny w 1939 roku fran­cisz­ka­nie wyku­pi­li od mia­sta swój klasz­tor, ale już nie zdo­ła­li do nie­go wejść — w listo­pa­dzie 1939 roku zosta­li wyrzu­ce­ni przez oku­pan­ta z Gnie­zna i z Wiel­ko­pol­ski. Wró­ci­li w 1945 roku.

Obec­nie w klasz­to­rze miesz­ka dzie­wię­ciu ojców i dwóch bra­ci zakon­nych. Kościół fran­cisz­ka­nów jest tłum­nie odwie­dza­ny przez peni­ten­tów, zwłasz­cza przed świę­ta­mi Boże­go Naro­dze­nia i Zmar­twych­wsta­nia Pań­skie­go. W para­fii pręż­nie dzia­ła kil­ka grup i wspól­not.

franciszkanie.pl