Spokojnego Lustracyjnego Roku 2007: Kto po Wielgusie?

Wrza­wa wokół pora­ża­ją­cych mate­ria­łów, doty­czą­cych współ­pra­cy abp. Sta­ni­sła­wa Wiel­gu­sa z komu­ni­stycz­nym wywia­dem trwa. Waty­kan mil­czy, a pol­skie media infor­mu­ją, że oświad­cze­nie Kon­fe­ren­cji Epi­sko­pa­tu Pol­ski zosta­ło już sfor­mu­ło­wa­ne i przed­ło­żo­ne abp. Wiel­gu­so­wi, któ­ry prze­by­wa w Pała­cu Arcy­bi­sku­pów War­szaw­skich. Bez wzglę­du jed­nak na to, jak zakoń­czy się skan­dal wokół abp. Wiel­gu­sa Kościół rzym­sko­ka­to­lic­ki w Pol­sce cze­ka­ją następ­ne wstrzą­sy. Wczo­raj zapo­wie­dział to Sta­ni­sław Janec­ki z tygo­dni­ka Wprost.

Więk­szość komen­ta­to­rów uwa­ża, że mało praw­do­po­dob­ne jest to, aby Sto­li­ca Apo­stol­ska odwo­ła­ła nomi­na­cję abp. Wiel­gu­sa. Świad­czyć może o tym bez­pre­ce­den­so­we oświad­cze­nie Kurii Rzym­skiej, któ­ra murem sta­nę­ła za nomi­na­tem i stwier­dzi­ła, że Wiel­gus cie­szy się peł­nym popar­ciem Bene­dyk­ta XVI. Nasu­wa­ją się przy­naj­mniej dwa wyja­śnie­nia: albo papież wie­dział o tym, co ujaw­nia­ją pol­skie media i dodat­ko­wo dys­po­nu­je wie­dzą, któ­rej my (jesz­cze?) nie mamy, lub – nie­ste­ty – arcy­bi­skup Wiel­gus okła­mał nie tyl­ko pol­ską opi­nię publicz­ną, swo­ich wier­nych, ale tak­że swo­je­go prze­ło­żo­ne­go.

Innym, o wie­le bar­dziej istot­nym pyta­niem jest to, jak Kościół pora­dzi sobie z nie­ustan­nym odde­chem prze­szło­ści: czy zde­cy­du­je się na rady­kal­ne otwar­cie kart, czy będzie­my świad­ka­mi mniej lub bar­dziej zręcz­nej powtór­ki z nie­wy­ja­śnio­nej do dziś spra­wy abp. Juliu­sza Paet­za. Bio­rąc jed­nak pod uwa­gę deter­mi­na­cję mediów, naci­ski śro­do­wisk kościel­nych, trud­no sobie wyobra­zić sytu­ację, w któ­rej Kościół hie­rar­chicz­ny pozwo­lił­by sobie na dal­sze trwo­nie­nie kre­dy­tu zaufa­nia.

Zapo­wiedź red. Janec­kie­go, iż redak­cja „Wprost” dys­po­nu­je kolej­ny­mi dowo­da­mi na współ­pra­cę innych hie­rar­chów poka­zu­je, że cze­ka nas lustra­cyj­ny ciąg nie­for­tun­nych zda­rzeń. Kto po Wiel­gu­sie? Na dzien­ni­kar­skiej gieł­dzie nazwisk aż roi się od spe­ku­la­cji, hie­rar­chów anty­lu­stra­cyj­ny krzyk hie­rar­chów ucichł pod cię­ża­rem dowo­dów, oświad­czeń komi­sji i kulu­aro­wych domnie­mań. Jed­no jest pew­ne: spra­wie nie da się już ukrę­cić łba i może­my się spo­dzie­wać, że Rok Pań­ski 2007 upły­nie pod zna­kiem lustra­cji i to nie tyl­ko w Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim. Nie pozo­sta­je nic inne­go, jak życzyć wszyst­kim zain­te­re­so­wa­nym oraz nie­za­in­te­re­so­wa­nym spo­koj­ne­go i moż­li­wie rado­sne­go Roku Lustra­cyj­ne­go 2007. Dosie­go!