Adwentowe przesłanie arcybiskupa Uppsali

W nie­dzie­lę, na adwen­to­wych wień­cach w lute­rań­skich domach, zapło­nie pierw­sza świecz­ka. Maleń­ki pło­mień nie odstra­szy ciem­no­ści, ale roz­pro­szy ją na chwi­lę i przy­nie­sie nadzie­ję na pogod­ną przy­szłość. Gro­ma­dzi­my się wokół tych świec, a życie wyda­je się wte­dy sil­niej­sze od ciem­no­ści i śmier­ci…

- Cza­sa­mi wyda­je się nam, że jeste­śmy ska­za­ni na ciem­ność. Tra­ci­my wia­rę w sie­bie na wza­jem i wia­rę w przy­szłość — powie­dział KG Ham­mar, arcy­bi­skup Uppsa­li wyja­śnia­jąc, że sło­wo “adwent” ozna­cza tyle, co “przy­cho­dze­nie”, jed­nak wyma­wia­my je tra­chę tak, jak sło­wo “ocze­ki­wa­nie”.

- Ocze­ki­wa­nie zakła­da zarów­no samą czyn­ność wycze­ki­wa­nia, jak i modli­twę do Boga o to, aby świa­tłość oka­za­ła się sil­niej­sza od ciem­no­ści. W świe­tle ad
1000
wen­to­wych świec pogłę­bia się nasza nadzie­ja i tęsk­no­ta za świa­tem bez stra­chu i opre­sji — dodał pry­mas Szwe­cji.

Per­spek­ty­wa nadziei cha­rak­te­ry­zu­je cały czas adwen­tu, a jego pierw­sza nie­dzie­la roz­po­czy­na “Rok łaski”. Kościół chce dzie­lić swo­ją wia­rę w obec­ność Boga i jego zaan­ga­żo­wa­nie w nasze życie, we wszyst­ko, co dzie­je się na świe­cie.

- Świę­tu­je­my nie tyl­ko fakt, że Jezus przy­szedł na Zie­mię, ale tak­że to, że On przez cały czas chce odgry­wać pew­ną rolę w naszym życiu m.in. przez wzbu­dze­nie uczu­cia zaufa­nia — uwa­ża arcy­bi­skup.

Z Jezu­sem przy­cho­dzi do nas nadzie­ja na mniej bru­tal­ny świat, w któ­rym ludzie żyją trosz­cząc się o sie­bie nawza­jem i dzie­ląc rado­ści. — To wła­śnie we wza­jem­nych rela­cjach może­my stać się taki­mi, jaki­mi chce nas widzieć Bóg. Adwent daje nam nadzie­ję na wza­jem­ne otwar­cie się na innych ludzi. Kie­dy zapa­la­my świe­ce, może­my zdo­być się na odwa­gę, aby dzie­lić się naszą wraż­li­wo­ścią i tęsk­no­tą za świa­tem, któ­ry będzie bar­dziej ludz­ki — stwier­dził abp KG Ham­mar.

Adwen­to­wa modli­twa abp. KG Ham­ma­ra:

BOŻE,

pozwól, aby­śmy zda­li sobie spra­wę, że zaufa­nie nie nad­cho­dzi

kie­dy w pośpie­chu prze­mie­rza­my życie,

ale wte­dy, kie­dy uczy­my się ocze­ki­wać.

Naucz nas słu­chać naszych naj­głęb­szych pra­gnień

pra­gnień bli­sko­ści i cie­pła,

i nie pozwól niko­mu ich znisz­czyć.

Pomóż nam, aby­śmy się zatrzy­ma­li

i zna­leź­li się w obec­no­ści tych, któ­rzy nas wyprze­dzi­li.

Spraw, aby­śmy byli bar­dziej przy­go­to­wa­ni do zapa­le­nia świe­cy

niż wstą­pie­nia w ciem­ność.

Niech pło­mień świe­ci dla wraż­li­wych i pozba­wio­nych domu,

dla cho­rych i samot­nych,

dla zaka­żo­nych wiru­sem HIV i cho­rych na AIDS,

dla ubo­gich i cie­mię­żo­nych

dla wszyst­kich, któ­rzy żyją w kra­jach ogar­nię­tych woj­ną.

Dzię­ku­je­my Ci, że w Jezu­sie

przy­cho­dzisz na spo­tka­nie z nami,

niczym praw­dzi­we świa­tło dla nas i dla wszyst­kich ludzi na świe­cie.