Anglicanorum coetibus — konstytucja apostolska dla anglikańskich eksów

Waty­kan opu­bli­ko­wał kon­sty­tu­cję apo­stol­ską Angli­ca­no­rum coeti­bus, umoż­li­wia­ją­cą przej­ście pod jurys­dyk­cję Kościo­ła rzym­skie­go angli­ka­nów, któ­rzy będą mogli zacho­wać część swo­je­go dzie­dzic­twa w ramach utwo­rzo­nych ordy­na­ria­tów per­so­nal­nych. – W ostat­nich cza­sach Duch Świę­ty pobu­dzał gru­py angli­ka­nów, aby nie­ustan­nie i usil­nie ape­lo­wa­li o przy­ję­cie do peł­nej kato­lic­kiej komu­nii zarów­no indy­wi­du­al­nie, jak i zbio­ro­wo. Sto­li­ca Apo­stol­ska przy­chyl­nie odpo­wie­dzia­ła na te pety­cje – czy­ta­my we wstę­pie doku­men­tu.

Tekst krót­ko oma­wia pod­sta­wo­we zało­że­nia rzym­sko­ka­to­lic­kiej ekle­zjo­lo­gii, pod­kre­śla­jąc zarów­no nie­wi­dzial­ny, jak i widzial­ny cha­rak­ter Kościo­ła, któ­re­go jed­ność jako wspól­no­ty ochrzczo­nych, reali­zu­je się z jed­nej stro­ny w świę­to­wa­niu Eucha­ry­stii, a z dru­giej we wspól­no­cie z kole­gium bisku­pów zjed­no­czo­nych z papie­żem.

Doku­ment stwier­dza, że ordy­na­ria­ty per­so­nal­ne dla byłych angli­ka­nów powo­łu­je Kon­gre­ga­cja Nauki Wia­ry i to ona, a nie Kon­gre­ga­cja ds. Ducho­wień­stwa czy Bisku­pów, jest za nie bez­po­śred­nio odpo­wie­dzial­na. Ery­go­wa­nie ordy­na­ria­tów odby­wa się w ramach ist­nie­ją­cych gra­nic die­ce­zji rzym­sko­ka­to­lic­kich iw kon­sul­ta­cji z lokal­ny­mi Kon­fe­ren­cja­mi Bisku­pów. Każ­dy ordy­na­riat posia­da oso­bo­wość praw­ną, a jego sta­tus kano­nicz­ny porów­ny­wal­ny jest do tego, jaki posia­da die­ce­zja. Do ordy­na­ria­tu nale­żeć mogą zarów­no oso­by świec­kie, kle­ry­cy, a tak­że insty­tu­ty życia kon­se­kro­wa­ne­go, któ­re pier­wot­nie nale­ża­ły do Wspól­no­ty Angli­kań­skiej, a teraz znaj­du­ją się w peł­nej komu­nii z Kościo­łem Rzym­sko­ka­to­lic­kim. Kate­chizm Kościo­ła Kato­lic­kie­go jest auto­ry­ta­tyw­nym wyzna­niem wia­ry człon­ków ordy­na­ria­tu.

W odnie­sie­niu do litur­gii kon­sty­tu­cja apo­stol­ska stwier­dza, że w ramach ordy­na­ria­tów obo­wią­zu­je ryt rzym­ski, ale moż­li­we jest rów­nież cele­bro­wa­nie Eucha­ry­stii oraz innych sakra­men­tów, a tak­że Litur­gii Godzin według angli­kań­skich ksiąg litur­gicz­nych, któ­re zosta­ły zatwier­dzo­ne przez Sto­li­cę Apo­stol­ską, „aby pod­trzy­my­wać litur­gicz­ne, ducho­we i pasto­ral­ne tra­dy­cje Wspól­no­ty Angli­kań­skiej w ramach Kościo­ła kato­lic­kie­go”.

Pie­czę dusz­pa­ster­ską nad ordy­na­ria­ta­mi spra­wu­ją duchow­ni wyzna­cze­ni przez papie­ża. Dotych­cza­so­wi angli­kań­scy dia­ko­ni, kapła­ni i bisku­pi, któ­rzy speł­nia­ją wymo­gi pra­wa i nie są obcią­że­ni kara­mi lub inny­mi prze­szko­da­mi kano­nicz­ny­mi mogą być zaak­cep­to­wa­ni jako kan­dy­da­ci do świę­ceń kapłań­skich w Koście­le Rzym­sko­ka­to­lic­kim. Nie­żo­na­ci księ­ża muszą zacho­wać celi­bat, a ci, któ­rzy już posia­da­ją żony pod­le­ga­ją prze­pi­som ency­kli­ki Paw­ła VI Sacer­do­ta­lis coeli­ba­tus. Semi­na­rzy­ści przy­go­to­wu­ją­cy się do kapłań­stwa mają być szko­le­ni wraz z alum­na­mi z die­ce­zjal­nych semi­na­riów.

Co pięć lat zwierzch­nik ordy­na­ria­tu, podob­nie jak bisku­pi z całe­go świa­ta, zobo­wią­za­ny jest do przy­by­cia do Rzy­mu w ramach wizy­ty ad limi­na Apo­sto­lo­rum i prze­ka­zać papie­żo­wi infor­ma­cje nt. aktu­al­ne­go sta­nu ordy­na­ria­tu poprzez Kon­gre­ga­cję Nauki Wia­ry i po kon­sul­ta­cji z lokal­nym epi­sko­pa­tem oraz Kon­gre­ga­cją ds. Ewan­ge­li­za­cji Naro­dów.

W wyda­nym Uzu­peł­nie­niu do kon­sty­tu­cji apo­stol­skiej stwier­dza się ponad­to, że ordy­na­ria­ty są człon­ka­mi lokal­nych kon­fe­ren­cji bisku­pów. Zwierzch­ni­kiem (ordy­na­riu­szem) ordy­na­ria­tu może być pre­zbi­ter lub biskup mia­no­wa­ny przez papie­ża spo­śród trzech kan­dy­da­tów. Ordy­na­riu­szem może być były biskup angli­kań­ski, o ile przy­jął wcze­śniej świę­ce­nia kapłań­skie w Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim. Może on rów­nież być zapro­szo­ny do uczest­ni­cze­nia w spo­tka­nia kon­fe­ren­cji bisku­pów na pra­wach bisku­pa-eme­ry­ta. Jeśli były biskup angli­kań­ski nie został wyświę­co­ny na bisku­pa w Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim może zwró­cić się do Sto­li­cy Apo­stol­skiej z proś­bą o uży­wa­nie insy­gniów wła­dzy bisku­piej.

:: Ekumenizm.pl: Angli­kań­scy pry­ma­si nie chcą iść do Rzy­mu

:: Ekumenizm.pl: Angli­kań­skie komen­ta­rze po rzym­skiej kon­sty­tu­cji

:: Ekumenizm.pl: Kłu­sow­nic­two po rzym­sku