Anglikanie dyskutują o katolikach

9 lute­go roz­po­czął się Synod Gene­ral­ny Kościo­ła Anglii. Pierw­szy dzień obrad zdo­mi­no­wa­ły tema­ty zwią­za­ne z Kościo­łem Rzym­sko­ka­to­lic­kim. Po raz pierw­szy od 1982 roku prze­mó­wie­nie do człon­ków Syno­du wygło­sił arcy­bi­skup West­min­ster, kar­dy­nał Cor­mac Murphy‑O’Connor, wie­lo­let­ni uczest­nik mię­dzy­na­ro­do­we­go dia­lo­gu angli­kań­sko-rzym­sko­ka­to­lic­kie­go.

Kar­dy­nał O’Connor zaape­lo­wał do angli­ka­nów o wspól­ne dzia­ła­nie prze­ciw­ko mar­gi­na­li­za­cji chrze­ści­jan w życiu publicz­nym kra­ju. Odno­sząc się do nie­ła­twych rela­cji angli­kań­sko-rzym­sko­ka­to­lic­kich hie­rar­cha zazna­czył, że oby­dwie stro­ny muszą być zdol­ne do podej­mo­wa­nia szcze­rych i wią­żą­cych usta­leń. – Chce­my widzieć pogłę­bia­nie, a nie polu­zo­wa­nie wspól­no­ty w naszym ekle­zjal­nym życiu. Osta­tecz­nie nasza eku­me­nicz­na podróż musi być podró­żą w kie­run­ku peł­niej­szej komu­nii – pod­kre­ślił.

Angiel­ski kar­dy­nał nie zapo­mniał rów­nież o trud­nych tema­tach zwią­za­nych z kon­flik­ta­mi we Wspól­no­cie Angli­kań­skiej, a tak­że o kon­tro­wer­sjach zwią­za­nych z toczą­cym się pro­ce­sem wpro­wa­dza­nia świę­ceń bisku­pich kobiet. – Wasze spo­ry wpły­wa­ją na wszyst­kich. Podzia­ły wewnątrz jakie­go­kol­wiek Kościo­ła lub wspól­no­ty ekle­zjal­nej zubo­ża­ją cały Kościół – powie­dział. Wobec róż­nic i trud­nych tema­tów mię­dzy Kościo­ła­mi kar­dy­nał zaape­lo­wał o pogłę­bia­nie ducho­we­go eku­me­ni­zmu, wymia­nę ducho­wych darów bez jed­no­cze­snej rezy­gna­cji z dia­lo­gu nad kwe­stia­mi dok­try­nal­ny­mi, nawet jeśli zaj­mie to spo­ro cza­su — stwier­dził.
Sło­wa kar­dy­na­ła ziry­to­wa­ły nie­któ­rych bisku­pów w momen­cie, gdy użył poję­cia ‘wspól­not ekle­zjal­nych’, tym bar­dziej, że w dal­szej czę­ści prze­mó­wie­nia uży­wał też ter­mi­nu “Kościół’ w odnie­sie­niu do Kościo­ła angli­kań­skie­go.

Gło­sy nt. jed­no­ści Kościo­ła były dość kry­tycz­ne — i tak bp Chri­sto­pher Hill z Guild­ford wyra­ził opi­nię, że peł­na, widzial­na jed­ność nigdy nie mia­ła miej­sca w całej histo­rii chrze­ści­jań­stwa.

O eku­me­ni­zmie oszczęd­niej

Z kolei ks. prof. Mari­lyn McCord Adams z Oks­for­du, któ­ra jest cenio­nym spe­cja­li­stą od śre­dnio­wie­cza zapy­ta­ła, czy Kościół Anglii stra­cił swój nerw, że wciąż zaj­mu­je się inny­mi Kościo­ła­mi i z prze­ką­sem stwier­dzi­ła, że angli­ka­nie nadal nie uzna­ją pry­ma­tu Rzy­mu, a nie­któ­re z naszych pro­win­cji mają śmia­łość ordy­no­wać kobie­ty. — Refor­ma­cja nie była nie­szczę­śli­wą spra­wą, jak­by chcia­ło to widzieć wie­le osób. Być może ostat­nie 500 lat podzia­łów zosta­ły zmie­nio­ne przez Boga w dobrą spra­wę. Czy Kościół nie powi­nien zadać sobie pyta­nia, co mógł­by zyskać dzię­ki tym podzia­łom? Czy fakt, że nauczy­li­śmy się przy­zna­wać świec­kim wię­cej miej­sca w Koście­le i wyzby­cie się kle­ry­ka­li­zmu, zakła­da­ją­ce­go podej­mo­wa­nie wszyst­kich decy­zji na górze? To cudow­ne, że może­my nauczyć się cze­goś o naszych eku­me­nicz­nych part­ne­rach i jak rozu­mie­ją Kościół i wia­rę. Sama spę­dzi­łam więk­szość swo­je­go życia stu­diu­jąc śre­dnio­wiecz­ną teo­lo­gię. Nie­mniej jed­nak Synod powi­nien poświę­cić wię­cej cza­su na roz­wa­ża­nie darów, któ­re przy­no­si­my do eku­me­nicz­ne­go sto­łu — powie­dzia­ła