Arcybiskup o niespełnionym ojcostwie i Kościołach ewangelickich

Spo­re poru­sze­nie wywo­łał wywiad abp. Rober­ta Zol­lit­sch’a, ordy­na­riu­sza Fry­bur­ga i nowe­go prze­wod­ni­czą­ce­go rzym­sko­ka­to­lic­kiej Kon­fe­ren­cji Bisku­pów Nie­miec­kich (DBK) udzie­lo­ny tygo­dni­ko­wi “Der Spie­gel”. Arcy­bi­skup opo­wie­dział się za dia­lo­giem ws. celi­ba­tu kapła­nów, pod­kre­śla­jąc, że kapłań­stwo nie wyma­ga bez­żeń­stwa. Po roz­mo­wie z “Der Spie­gel” hie­rar­cha pro­sto­wał swo­je wypo­wie­dzi w innej gaze­cie, pod­kre­śla­jąc, że celi­bat spraw­dził się w Koście­le, a jego znie­sie­nie było­by rewo­lu­cją w Koście­le.

Według abpa Zol­lit­scha znie­sie­nie obli­ga­to­ryj­ne­go bez­żeń­stwa dla kapła­nów rzym­sko­ka­to­lic­kich wyma­ga­ło­by zwo­ła­nia sobo­ru, ponie­waż zmia­na ta wkra­cza­ła­by w życie całe­go Kościo­ła. Z iro­nią Zol­litsch zauwa­żył, że pyta­nie o celi­bat jest „typo­wo nie­miec­kie”, ponie­waż bisku­pi z innych kra­jów, gdzie kato­li­cyzm ma się cał­kiem dobrze, nie chcą w ogó­le nic sły­szeć o jakich­kol­wiek zmia­nach w dys­cy­pli­nie kościel­nej zwią­za­nej z celi­ba­tem. Arcy­bi­skup przy­znał rów­nież, że nie­ob­ce jest mu pra­gnie­nie ojco­stwa, jed­nak musiał zre­zy­gno­wać z posia­da­nia wła­snych dzie­ci, aby być dostęp­nym dla wie­lu.

Inny typ Kościo­ła

Nie­ma­łe zain­te­re­so­wa­nie w śro­do­wi­skach eku­me­nicz­nych wywo­ła­ły rów­nież sło­wa arcy­bi­sku­pa, o tym, że Kościół ewan­ge­lic­ki jest Kościo­łem, ale inne­go rodza­ju niż Kościół rzym­sko­ka­to­lic­ki. Arcy­bi­skup przy­znał, że Kościół rzym­sko­ka­to­lic­ki, a kon­kret­nie Kuria Rzym­ska, nie zwra­ca cza­sa­mi wystar­cza­ją­cej uwa­gi na wraż­li­wość eku­me­nicz­nych part­ne­rów.

Wypo­wie­dzi abp. Zol­lit­scha nt. Kościo­łów inne­go typu nie są nowe. Po serii eku­me­nicz­nych roz­cza­ro­wań zwią­za­nych z ogło­sze­niem dekla­ra­cji Domi­nus Iesus w 2000 r. i po zeszło­rocz­nej noty­fi­ka­cji Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry nt. nie­któ­rych aspek­tów rozu­mie­nia Kościo­ła, część teo­lo­gów kato­lic­kich, w tym kar­dy­nał Wal­ter Kasper, prze­wod­ni­czą­cy Papie­skiej Rady ds. Popie­ra­nia Jed­no­ści Chrze­ści­jan, opto­wał za bar­dziej inklu­zyj­nym języ­kiem, któ­ry roz­po­zna w Kościo­łach ewan­ge­lic­kich rze­czy­wi­stość Kościo­ła, jed­nak inne­go typu niż Kościół rzym­sko­ka­to­lic­ki.

Według wie­lu teo­lo­gów mówie­nie o Koście­le róż­nych typów otwie­ra dro­gę do znacz­ne­go zbli­że­nia w kwe­stii uzna­nia urzę­dów, a co za tym idzie, wspól­no­ty eucha­ry­stycz­nej mię­dzy kato­li­ka­mi i ewan­ge­li­ka­mi tra­dy­cji lute­rań­skiej i nie tyl­ko. Z kolei tra­dy­cjo­na­li­ści rzym­sko­ka­to­lic­cy argu­men­tu­ją, że takie sta­wia­nie spra­wy jest złym odczy­ty­wa­niem doku­men­tów poso­bo­ro­wych i rela­ty­wi­za­cją kato­lic­kiej ekle­zjo­lo­gii.