Bioetyka w centrum zainteresowania

Do zaję­cia się pro­ble­ma­mi bio­etycz­ny­mi zachę­cił Kon­gre­ga­cję Nauki Wia­ry Bene­dykt XVI. Papież spo­tkał się z pra­cow­ni­ka­mi tej rzym­skiej dyka­ste­rii pod­czas jej sesji ple­nar­nej.

W swo­im prze­mó­wie­niu papież sku­pił się na bio­ety­ce. Pod­kre­ślił, że jego zda­niem „nowe tech­no­lo­gie w dzie­dzi­nie bio­me­dy­cy­ny są przed­mio­tem zain­te­re­so­wa­nia nie tyl­ko nie­któ­rych leka­rzy i wyspe­cja­li­zo­wa­nych bada­czy, ale roz­po­wszech­nia­ne są przez nowo­cze­sne środ­ki spo­łecz­ne­go prze­ka­zu, wywo­łu­jąc ocze­ki­wa­nia i pyta­nia coraz szer­szych krę­gów spo­łecz­nych”. — Nie­wąt­pli­wie Urząd Nauczy­ciel­ski Kościo­ła nie może i nie powi­nien wypo­wia­dać się w spra­wie każ­dej nowo­ści nauki, ma jed­nak za zada­nie przy­po­mi­nać o wiel­kich war­to­ściach, jakie wcho­dzą w grę oraz pro­po­no­wać wier­nym i ludziom dobrej woli zasa­dy i wska­zów­ki etycz­no-moral­ne doty­czą­ce nowych istot­nych kwe­stii — zazna­czył Bene­dykt XVI.

Papież wska­zał rów­nież na dwa pod­sta­wo­we kry­te­ria, któ­re mają słu­żyć w budo­wa­niu spój­nej bio­ety­ki. Po pierw­sze jest to “abso­lut­ne posza­no­wa­nie isto­ty ludz­kiej jako oso­by od jej poczę­cia aż po natu­ral­ną śmierć”, po dru­gie zaś “posza­no­wa­nie dla nie­zwy­kło­ści prze­ka­zy­wa­nia życia ludz­kie­go poprzez akty wła­ści­we mał­żon­kom”.

Zda­niem Bene­dyk­ta XVI licz­ne nowe tech­ni­ki repro­duk­cyj­ne i medycz­ne prze­kro­czy­ły już gra­ni­cę sza­cun­ku dla god­no­ści ludz­kiej. — Nowe pro­ble­my zwią­za­ne na przy­kład z zamra­ża­niem ludz­kich embrio­nów, z reduk­cją embrio­nal­ną, z dia­gno­zą przed­im­plan­ta­cyj­ną, z bada­nia­mi nad komór­ka­mi macie­rzy­sty­mi pobie­ra­ny­mi z embrio­nów oraz pró­ba­mi klo­no­wa­nia czło­wie­ka, poka­zu­ją wyraź­nie, jak poza­ustro­jo­we sztucz­ne zapłod­nie­nie oba­li­ło barie­rę posta­wio­ną w obro­nie god­no­ści czło­wie­ka. Kie­dy isto­ty ludz­kie, w naj­słab­szym i naj­bar­dziej bez­bron­nym sta­nie swo­jej egzy­sten­cji pod­da­wa­ne są selek­cji, porzu­ca­ne, zabi­ja­ne bądź uży­wa­ne jako zwy­kły «mate­riał bio­lo­gicz­ny», jak­że zaprze­czyć, że nie są już trak­to­wa­ne jako «ktoś», lecz jak «coś», co ozna­cza zakwe­stio­no­wa­nie same­go poję­cia god­no­ści czło­wie­ka? — mówił Bene­dykt XVI.

Tej jed­no­znacz­ny sprze­ciw wobec pew­nych tech­nik i dzia­łań nauko­wych nie ozna­cza jed­nak sprze­ci­wu wobec nauki w ogó­le. Kościół, pod­kre­ślił Bene­dykt XVI, doce­nia postęp nauk bio­me­dycz­nych, otwie­ra­ją­cych nie­zna­ne dotąd per­spek­ty­wy tera­peu­tycz­ne. — Jed­no­cze­śnie poczu­wa się on do obo­wiąz­ku oświe­ca­nia sumień wszyst­kich, aże­by postęp nauki respek­to­wał rze­czy­wi­ście każ­dą isto­tę ludz­ką, posia­da­ją­cą god­ność oso­by, ponie­waż zosta­ła stwo­rzo­na na obraz Boga — zazna­czył papież.