Ewangelickie Synody w Niemczech

Po raz pierw­szy w histo­rii nie­miec­kie­go pro­te­stan­ty­zmu obra­dy Syno­dów Ewan­ge­lic­kie­go Kościo­ła Nie­miec (EKD), Unii Kościo­łów Ewan­ge­lic­kich (UEK) oraz Zjed­no­czo­ne­go Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Nie­miec (VELKD) odby­wa­ją się w tym samym miej­scu – w Würz­bur­gu. Syno­dy będą obra­do­wać jeden po dru­gim. Ewan­ge­li­cy róż­nych tra­dy­cji chcą zade­mon­stro­wać wolę jed­no­ści w trwa­ją­cym od 2002 roku pro­ce­sie jed­no­cze­nia struk­tur kościel­nych w Niem­czech.

Do EKD nale­żą wszyst­kie Kościo­ły wcho­dzą­ce w skład VELKD i UEK. Do UEK nale­żą Kościo­ły o tra­dy­cji lute­rań­skiej, refor­mo­wa­nej i unij­nej, nato­miast do VELKD tyl­ko Kościo­ły lute­rań­skie. Dotych­czas refor­my w nie­miec­kim pro­te­stan­ty­zmie dopro­wa­dzi­ły m.in. do zacie­śnie­nia współ­pra­cy mię­dzy Urzę­da­mi Kościel­ny­mi UEK i VELKD odpo­wie­dzial­nych za admi­ni­stra­cję kościel­ną w oby­dwu Kościo­łach. Insty­tu­cje te mają swo­ją sie­dzi­bę w tym samym budyn­ku w Hano­we­rze, co pozwo­li­ło na ogra­ni­cze­nie biu­ro­kra­cji, kosz­tów i dublo­wa­nia dzia­łań. Jed­nak naj­waż­niej­szym doko­na­niem trwa­ją­cych od począt­ku XXI wie­ku reform jest fuzja kil­ku ewan­ge­lic­kich Kościo­łów kra­jo­wych. Ostat­nim, jaki powstał, jest Ewan­ge­lic­ki Kościół Środ­ko­wych Nie­miec.

Inną prak­tycz­ną zmia­ną w funk­cjo­no­wa­niu skom­pli­ko­wa­nych struk­tur kościel­nych w Niem­czech jest prze­pis wpro­wa­dzo­ny w 2007 roku, według któ­re­go oso­by zasia­da­ją­ce w Syno­dzie EKD są jed­no­cze­śnie syno­da­ła­mi UEK lub VELKD w zależ­no­ści od tego, do któ­rej insty­tu­cji nale­ży ich Kościół.

30 kwiet­nia obra­dy roz­po­czął Synod VELKD. Zakoń­czy­ły się one 1 maja. Synod roz­po­czę­to nabo­żeń­stwem w koście­le św. Szcze­pa­na, pod­czas któ­re­go kaza­nie wygło­sił ks. dr Ish­ma­el Noko, sekre­tarz gene­ral­ny Świa­to­wej Fede­ra­cji Lute­rań­skiej. W swo­im kaza­niu ks. Noko stwier­dził, że synod nie jest par­la­men­tem i ina­czej niż w świe­cie poli­ty­ki w syno­dzie nie powin­no być żad­nych frak­cji ani też opo­zy­cji. – Kościół nie opie­ra się na naszej mądro­ści i inte­lek­tu­al­nych moż­li­wo­ściach, ale na Sło­wie Bożym. Ono jest źró­dłem naszej wia­ry i pod­sta­wą naszych uczyn­ków miło­ści i współ­czu­cia – stwier­dził duchow­ny.
Pod­czas nabo­żeń­stwa zosta­li zaprzy­się­że­ni człon­ko­wie Syno­du EKD, UEK i VELKD.

Synod VELKD wybrał nowe­go pre­ze­sa, któ­rym został prof. Wil­fried Hart­mann, 67-let­ni pro­fe­sor mię­dzy­na­ro­do­wych i porów­na­nych nauk peda­go­gicz­nych Uni­wer­sy­te­tu w Ham­bur­gu. Hart­mann zastą­pił Dir­ka Veld­tru­pa, sędzie­go sądu rejo­no­we­go z Hano­we­ru, któ­ry kie­ro­wał pra­ca­mi syno­du VELKD od 1985 roku.

Po zakoń­cze­niu Syno­du VELKD roz­po­czął się Synod UEK, pod­czas któ­re­go ponow­nie wybra­no bp. Ulri­cha Fische­ra, zwierzch­ni­ka Ewan­ge­lic­kie­go Kościo­ła Bade­nii, na prze­wod­ni­czą­ce­go Kon­fe­ren­cji Ogól­nej UEK.

2 maja roz­pocz­nie się pierw­sza sesja 11. Syno­du EKD, pod­czas któ­rej zosta­ną wybra­ne nowe wła­dze, w tym pre­zes Syno­du, któ­rą od 2003 jest pani Bar­ba­ra Rin­ke.