Ewangelicy obchodzą Dziękczynne Święto Żniw

Kościo­ły ewan­ge­lic­kie (lute­rań­skie i refor­mo­wa­ne) obcho­dzą dzi­siaj Dzięk­czyn­ne Świę­to Żniw, któ­re przy­po­mi­na o bli­skim związ­ku czło­wie­ka z natu­rą, a przede wszyst­kim o wdzięcz­no­ści, jaką czło­wiek winien jest Bogu za całe Stwo­rze­nie. Świę­to obcho­dzo­ne jest rów­nież przez Kościo­ły angli­kań­skie.

W dniu tym przy­po­mi­na się rów­nież o tym, że czło­wiek jako część Boże­go Stwo­rze­nia powo­ła­ny jest do ochro­ny śro­do­wi­ska natu­ral­ne­go, co wobec klę­ski eko­lo­gicz­nej w wie­lu rejo­nach świa­ta, jest wciąż aktu­al­nym wezwa­niem do odpo­wie­dzial­no­ści za zacho­wa­nie Stwo­rze­nia.

Dzięk­czyn­ne Świę­to Żniw zwa­ne w Koście­le lute­rań­skim popu­lar­nie Świę­tem Żniw kie­ru­je uwa­gę wier­nych w stro­nę wdzięcz­no­ści za codzien­ny chleb, przy­po­mi­na­jąc rów­nież o dia­ko­nij­nym (słu­żeb­nym) posłan­nic­twie wyznaw­ców Chry­stu­sa, powo­ła­nych do pra­cy na rzecz bliź­nie­go. Reflek­sja o ludz­kiej soli­dar­no­ści, sprze­ciw wobec mate­ria­li­zmu oraz opo­wie­dze­nie się za współ­czu­ciem i dzia­ła­niem stoi w cen­trum Świę­ta Żniw.

Dzięk­czyn­ne Świę­to Żniw to tak­że dzięk­czy­nie­nie za to wszyst­ko, co otrzy­mu­je­my z ręki Boga i zachę­ca do oka­zy­wa­nia miło­ści i miło­sier­dzia potrze­bu­ją­cym. Mówi o tym tekst z Księ­gi Iza­ja­sza 58,7–12, któ­ry będzie czy­ta­ny pod­czas litur­gii: „… podzie­lisz twój chleb z głod­nym i bied­nych bez­dom­nych przyj­miesz do domu, gdy zoba­czysz nagie­go, przy­odzie­jesz go, a od swo­je­go współ­bra­ta się nie odwró­cisz. Wte­dy two­je świa­tło wzej­dzie jak zorza poran­na i two­je uzdro­wie­nie rychło nastą­pi; two­ja spra­wie­dli­wość pój­dzie przed tobą, a chwa­ła Pań­ska będzie two­ją tyl­ną stra­żą. Gdy potem będziesz wołał, Pan cię wysłu­cha, a gdy będziesz krzy­czał o pomoc, odpo­wie: Oto jestem! Gdy usu­niesz spo­śród sie­bie jarz­mo, szy­der­cze poka­zy­wa­nie pal­cem i bezec­ne mówie­nie, gdy głod­ne­mu podasz swój chleb i zaspo­ko­isz pra­gnie­nie stra­pio­ne­go, wte­dy two­je świa­tło wzej­dzie w ciem­no­ści, a twój zmierzch będzie jak połu­dnie, i Pan będzie cie­bie sta­le pro­wa­dził i nasy­ci two­ją duszę nawet na pust­ko­wiach, i spra­wi, że two­je człon­ki odzy­ska­ją swo­ją siłę, i będziesz jak ogród nawod­nio­ny i jak źró­dło, któ­re­go wody nie wysy­cha­ją. Twoi ludzie odbu­du­ją pra­sta­re gru­zy, podźwi­gniesz fun­da­men­ty poprzed­nich poko­leń i nazwą cię napra­wia­czem wyło­mów, odno­wi­cie­lem, aby w nich moż­na było miesz­kać.”

Dzięk­czyn­ne Świę­to Żniw obcho­dzo­ne jest w nie­dzie­lę po świę­cie Archa­nio­ła Micha­ła (29 wrze­śnia). Jeśli nie­dzie­la ta wypa­da jesz­cze we wrze­śniu nie­któ­re para­fie prze­kła­da­ją Świę­to Żniw na pierw­szą nie­dzie­lę paź­dzier­ni­ka. Zna­ne są rów­nież zwy­cza­je obcho­dze­nia Świę­ta Żniw 24 sierp­nia (dzień św. Bar­tło­mie­ja) oraz w nie­dzie­lę po św. Mar­ci­nie (11 listo­pa­da).

Do litur­gicz­nych tra­dy­cji Dzięk­czyn­ne­go Świę­ta Żniw, pod­czas któ­re­go odpra­wia się nabo­żeń­stwa komu­nij­ne, nale­ży przy­ozda­bia­nie ołta­rza dara­mi natu­ry (kwia­ty, warzy­wa, owo­ce). W nie­któ­rych para­fiach ewan­ge­lic­kich nabo­żeń­stwo zaczy­na się pro­ce­sjo­nal­nym wej­ściem do kościo­ła dzie­ci wraz z duchow­nym. Dzie­ci nio­są dary, któ­re kła­dą na ołta­rzu. Jest to rów­nież sym­bol wia­ry i nadziei naj­młod­szych, cią­gło­ści Stwo­rze­nia, za któ­re odpo­wie­dzial­ne są następ­ne poko­le­nia.

:: Roz­wa­ża­nie na Dzięk­czyn­ne Świę­to Żniw (2007)