Franciszkanie z Asyżu w niełasce?

Jak poda­je The Inde­pen­dent z dn. 22.11.2005, papież Bene­dykt XVI pozba­wił nie­za­leż­no­ści klasz­tor fran­cisz­ka­nów z sank­tu­arium św. Fran­cisz­ka w Asy­żu, cen­trum świa­to­we­go dia­lo­gu mię­dzy­wy­zna­nio­we­go i chrze­ści­jań­skie­go pacy­fi­zmu. Cie­szą­cy się dotych­cza­so­wą auto­no­mią klasz­tor przej­dzie pod zwierzch­nic­two lokal­ne­go bisku­pa, kon­ser­wa­tyw­ne­go kar­dy­na­ła Ruini, prze­wod­ni­czą­ce­go wło­skiej Kon­fe­ren­cji Epi­sko­pa­tu.

Fran­cisz­ka­nie z Asy­żu, cie­szą­cy się auto­no­mią od 1969 roku, nada­ną przez papie­ża Paw­ła VI, zasły­nę­li dzię­ki corocz­nym mar­szom poko­ju, ścią­ga­ją­cym do Asy­żu tysią­ce uczest­ni­ków, oraz dzię­ki dwóm kon­fe­ren­cjom poko­jo­wym zor­ga­ni­zo­wa­nym w 1986 i 2002 roku. Zwłasz­cza ta pierw­sza, z udzia­łem muzuł­ma­nów, bud­dy­stów, Indian i afry­kań­skich ani­mi­stów sta­ła się solą w oku zacho­waw­cze­go skrzy­dła Kościo­ła Rzym­sko­ka­to­lic­kie­go. Dzien­nik cytu­je wypo­wiedź obec­ne­go papie­ża, ówcze­sne­go kar­dy­na­ła Rat­zin­ge­ra, mówią­ce­go “że to nie może być model” eku­me­nicz­ne­go dia­lo­gu.

Kon­ser­wa­tyw­ny komen­ta­tor kato­lic­ki Vit­to­rio Mes­so­ri uwa­ża, ze fran­cisz­ka­nie posu­nę­li się za dale­ko, umoż­li­wia­jąc India­nom tań­ce w koście­le, a afry­kań­skim ani­mi­stom zło­że­nie ofia­ry z kur­cząt na ołta­rzu. Inni kon­ser­wa­tyw­ni kato­li­cy wypo­mi­na­ją fran­cisz­ka­nom wizy­tę w ich klasz­to­rze Tari­qa Azi­za, mini­stra spraw zagra­nicz­nych Sad­da­ma Hus­se­ina w lutym 2003 roku, jako jed­no z ostat­nich dzia­łań na rzecz powstrzy­ma­nia nie­unik­nio­nej woj­ny w Ira­ku.

Komen­ta­to­rzy libe­ral­ni uwa­ża­ją decy­zje papie­ża za krok wstecz w dia­lo­gu mię­dzy­wy­zna­nio­wym, a pozba­wie­nie fran­cisz­kan z Asy­żu auto­no­mii — za utra­tę moż­li­wo­ści peł­nie­nia prze­zeń roli “pomo­stu mie­dzy Kościo­łem a spo­łe­czeń­stwem”. Fran­cisz­ka­nie pozo­sta­li dużo powścią­gliw­si w swo­ich komen­ta­rzach. “Jeden papież dał, dru­gi zabie­ra”, powie­dział jeden z nich. Na pyta­nie, dla­cze­go zapro­si­li do sie­bie mini­stra bez­względ­ne­go dyk­ta­to­ra, odpar­li: “Kto­kol­wiek do was przy­by­wa, przy­ja­ciel lub wróg, zło­dziej lub roz­bój­nik, przyj­mij­cie go życz­li­wie. To jest regu­ła św. Fran­cisz­ka, któ­rej prze­strze­ga­my”.