Języki wiary — synod niemieckich luteranów

20 paź­dzier­ni­ka br. roz­po­czę­ły się w Goslar obra­dy 10. Syno­du Gene­ral­ne­go Zjed­no­czo­ne­go Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Nie­miec (VELKD). Gospo­da­rzem Syno­du jest Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­ski Kościół Kra­jo­wy Brunsz­wi­ku. Syno­da­ło­wie wysłu­cha­li spra­woz­da­nia bp. Johan­ne­sa Frie­dri­cha, zwierzch­ni­ka VELKD, a tak­że rapor­tu bp. Frie­dri­cha Webe­ra, peł­no­moc­ni­ka VELKD ds. kon­tak­tów z Kościo­łem rzym­sko­ka­to­lic­kim. Synod, któ­ry zakoń­czy się 23 paź­dzier­ni­ka, odby­wa się pod hasłem “Języ­ki wia­ry”.

Oprócz licz­nych spra­woz­dań, gło­so­wań nad spra­wa­mi admi­ni­stra­cyj­no-budże­to­wy­mi, człon­ko­wie syno­du bio­rą udział w nabo­żeń­stwach ora roz­wa­ża­niach biblij­nych. Jed­nym z głów­nych punk­tów Syno­du jest refe­rat ks. prof. Not­ge­ra Slencz­ki z Ber­li­na pt.: Sło­wo Boże – język wia­ry. Sło­wa pozdro­wie­nia­dla Gene­ral­ne­go Syno­du prze­ka­zał m.in. bp Geza Erni­sa, zwierzch­nik Kościo­ła Ewan­ge­lic­kie­go Augs­bur­skie­go Wyzna­nia w Sło­we­nii, oraz bp Niko­laus Schwerdt­fe­ger, biskup pomoc­ni­czy rzym­sko­ka­to­lic­kiej die­ce­zji Hil­de­she­im.

Nie bój­cie się isla­mu

Bp Johan­nes Frie­drich z Mona­chium przed­sta­wił syno­da­łom raport z dzia­łal­no­ści zwierzch­ni­ka Kościo­ła. Odniósł się w nim do wyzwań, jakie sto­ją przed Kościo­łem oraz nie­miec­kim spo­łe­czeń­stwem, w tym do zagad­nie­nia dia­lo­gu mię­dzy­re­li­gij­ne­go z muzuł­ma­na­mi. Biskup ostrzegł przed wzbu­dza­niem nie­po­trzeb­ne­go stra­chu przed isla­mem, pod­kre­śla­jąc, że z chrze­ści­jań­skie­go punk­tu widze­nia jest to nie­do­pusz­czal­ne. – Chce­my żyć z muzuł­mań­ski­mi sąsia­da­mi w poko­ju i dobrym sąsiedz­twie. Ponad 90 % muzuł­ma­nów w Niem­czech akcep­tu­je naszą kon­sty­tu­cję. Cie­szą się, że mogą żyć w kra­ju, któ­ry gwa­ran­tu­je pra­wa czło­wie­ka – zazna­czył bp Frie­drich.

Biskup zapro­po­no­wał rów­nież, aby przy­szły rok obcho­dzo­ny był w VELKD pod hasłem “Uspra­wie­dli­wie­nie dziś – o darze god­no­ści czło­wie­ka”.

Eku­me­nizm

Odno­sząc się do zagad­nień eku­me­nicz­nych bp Frie­drich wyra­ził opi­nię, że wobec nie­któ­rych kon­tro­wer­sji war­to powró­cić do biblij­no-teo­lo­gicz­nej reflek­sji, doty­czą­cej dia­lo­gu mię­dzy Kościo­ła­mi. Przy­po­mniał, że jed­nym z osią­gnięć roz­mów teo­lo­gicz­nych jest fakt, już nie ma jed­ne­go rozu­mie­nia jed­no­ści, a tak­że biblij­na wizja jed­no­ści dale­ka jest od jed­no­li­to­ści. – W eku­me­nii nie cho­dzi o to, aby wszyst­ko zmie­szać w bre­ję, ani o to, aby posta­wić obok sie­bie róż­ni­ce bez jakie­go­kol­wiek powią­za­nia. Eku­me­nia ozna­cza prze­trzy­ma­nie napię­cia mię­dzy tym, co wspól­ne i łączą­ce, a tym, co nas dzie­li.

W podob­nym duchu wypo­wia­dał się rów­nież bp Frie­drich Weber, przed­sta­wia­jąc raport z dzia­łal­no­ści peł­no­moc­ni­ka ds. dia­lo­gu z Kościo­łem rzym­sko­ka­to­lic­kim. Weber, któ­ry jest rów­no­cze­śnie zwierzch­ni­ka gospo­da­rza Syno­du, Kościo­ła Brunsz­wi­ku, pod­kre­ślił, że waty­kań­ska noty­fi­ka­cja Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry nt. nie­któ­rych aspek­tów w nauce o Koście­le z lip­ca br. wywo­ła­ła gniew i smu­tek, ponie­waż po raz któ­ryś Rzym powtó­rzył, że Kościo­ły refor­ma­cyj­ne nie są Kościo­ła­mi we wła­ści­wym sen­sie, co zawsze powo­du­je otwie­ra­nie sta­rych ran i ochło­dze­nie rela­cji. Smu­tek powo­du­je fakt, że takie doku­men­ty dopro­wa­dza­ją do izo­la­cji rzym­sko­ka­to­lic­kie­go part­ne­ra, co dla stro­ny lute­rań­skiej jest poważ­ną szko­dą w dia­lo­gu eku­me­nicz­nym.

Weber poin­for­mo­wał syno­da­łów, że rzym­sko­ka­to­lic­ka Kon­fe­ren­cja Bisku­pów Nie­miec­kich (DBK) zgo­dzi­ła się na powo­ła­nie trze­ciej już bila­te­ral­nej gru­py robo­czej mię­dzy VELKD a DBK, któ­ra zaj­mie się dal­szym dia­lo­giem. W prze­szło­ści dzia­łal­ność takiej komi­sji koń­czy­ła się opra­co­wa­niem wspól­ne­go doku­men­tu (np. Com­mu­nio Sanc­to­rum z 2000 r.), któ­ry był pod­sta­wą do inten­syw­nych roz­mów eku­me­nicz­nych w Niem­czech i na świe­cie.