Kard. Basil Hume powinien zostać świętym

Fran­cisz­ka­nin Micha­el Seed, któ­ry był dorad­cą legen­dar­ne­go arcy­bi­sku­pa West­min­ster, kar­dy­na­ła Basi­la Hume, zaape­lo­wał do obec­ne­go zwierzch­ni­ka angiel­skich i walij­skich kato­li­ków, abpa Vin­cen­ta Nichol­sa o roz­po­czę­cie pro­ce­su zmie­rza­ją­ce­go do beaty­fi­ka­cji i kano­ni­za­cji kar­dy­na­ła Hume­’a.

Wczo­raj w kate­drze West­min­ster odby­ła się uro­czy­sta msza w inten­cji kar­dy­na­ła Hume’a w 10. rocz­ni­cę jego śmier­ci. Sam metro­po­li­ta Nicols nie wspo­mniał nic o roz­po­czę­ciu pro­ce­su, zmie­rza­ją­ce­go do wynie­sie­nia kar­dy­na­ła Hume’a na ołta­rze, jed­nak w homi­lii wie­lo­krot­nie mówił o cno­tach i przy­mio­tach świę­to­ści swo­je­go poprzed­ni­ka.

Hume cenio­ny jest nie tyl­ko za swo­je zaan­ga­żo­wa­nie na rzecz wzmac­nia­nia pozy­cji wspól­no­ty rzym­sko­ka­to­lic­kiej w Anglii i Walii, ale rów­nież ze wzglę­du na sze­reg ini­cja­tyw na polu cha­ry­ta­tyw­nym oraz edu­ka­cyj­nym. Hie­rar­cha brał rów­nież aktyw­ny udział w roz­mo­wach poko­jo­wych w tar­ga­nej woj­ną Irlan­dii Pół­noc­nej, a tak­że w dia­lo­gu eku­me­nicz­nym, przede wszyst­kim z więk­szo­ścio­wym Kościo­łem Anglii. Kar­dy­nał cie­szył się też wiel­kim sza­cun­kiem bry­tyj­skiej rodzi­ny kró­lew­skiej – był pierw­szym kar­dy­na­łem, któ­ry wygła­szał w kate­drze West­min­ster kaza­nie dla bry­tyj­skiej monar­chii od cza­sów refor­ma­cji. Kar­dy­nał Hume dopro­wa­dził rów­nież do histo­rycz­nej piel­grzym­ki papie­ża Jana Paw­ła II do Anglii oraz był pierw­szym mni­chem bene­dyk­tyń­skim, któ­ry objął urząd metro­po­li­ty West­min­ster od cza­su przy­wró­ce­nia hie­rar­chii rzym­sko­ka­to­lic­kiej w Anglii w 1850 r.