Konsekracja dwóch biskupek w Uppsali

8 listo­pa­da w kate­drze lute­rań­skiej w Uppsa­li odbę­dzie się kon­se­kra­cja dwóch bisku­pek Kościo­ła Szwe­cji – jest to pierw­sze, rów­no­cze­sne wpro­wa­dze­nie w urząd bisku­pi dwóch kobiet w histo­rii Kościo­ła Szwe­cji. Pry­mas Anders Wej­ryd apo­stol­skim zwy­cza­jem nało­ży ręce na dwie duchow­ne: ks. dr Tuulik­ki Koivu­nen-Bylund, dotych­cza­so­wa pro­boszcz kate­dry uppsal­skiej obej­mie die­ce­zję Här­nösands na pół­noc­ny Szwe­cji, a ks. Eva Brun­ne die­ce­zję Sztok­hol­mu.

W uro­czy­sto­ści weź­mie udział szwedz­ka rodzi­na kró­lew­ska na cze­le z kró­lem Karo­lem Gusta­wem i kró­lo­wą Syl­wią, przed­sta­wi­cie­le rzą­du, a tak­że goście eku­me­nicz­ni.

Odno­wa bez lęku

Ks. Tuulik­ki Koivu­nen Bylund, któ­ra za tydzień obej­mie kate­drę w Här­nösands, uro­dzi­ła się w 1947 roku. Z uro­dze­nia jest Fin­ką, a do Szwe­cji wyemi­gro­wa­ła pod koniec lat 60., ponie­waż w fiń­skim Koście­le lute­rań­skim nie było wów­czas ordy­na­cji kobiet. W 1971 roku został ordy­no­wa­na na duchow­ną die­ce­zji Lund, a w 1995 roku jako pierw­sza kobie­ta i pierw­sza Fin­ka obję­ła urząd pro­bosz­cza kate­dry w Uppsa­li, gdzie zwy­cza­jo­wo odby­wa­ły się koro­na­cje kró­lów szwedz­kich, a do dziś odby­wa­ją się wszyst­kie kon­se­kra­cje bisku­pie.

Koivu­nen Bylund będzie też pierw­szą fiń­ską biskup­ką lute­rań­ską na świe­cie. Za mot­to swej posłu­gi wybra­ła sło­wa z 1 Listu Jana 4,18: “Miłość usu­wa bojaźń”. – To odpo­wied­nie biblij­ne odnie­sie­nie, któ­re sym­bo­li­zu­je odno­wie­nie wysił­ków na rzecz przy­szło­ści. Z odwa­gą i bez lęku chce sta­wić czo­ło wyzwa­niom, któ­re cze­ka­ją na nas w przy­szło­ści. Abso­lut­na miłość – Bóg – usu­nie te rze­czy, któ­re unie­moż­li­wia­ją nam skła­da­nie świa­dec­twa o zba­wie­niu w Jezu­sie Chry­stu­sie – powie­dzia­ła biskup-elekt Koivu­nen Bylund.

Rów­ność dla wszyst­kich

Ks. Eva Brun­ne wybra­na na zwierzch­ni­ka die­ce­zji Sztok­hol­mu, będzie dru­gą kobie­tą-bisku­pem w histo­rii tej die­ce­zji. Na księ­dza Kościo­ła Szwe­cji zosta­ła ordy­no­wa­na w 1978 roku w Lund, a jej mot­tem biblij­nym są sło­wa z Listu Jaku­ba 2,1: “Nie czyń­cie róż­ni­cy mię­dzy oso­ba­mi.” Biskup-elekt Brun­ne żyje w zare­je­stro­wa­nym związ­ku part­ner­skim z inną kobie­tą, rów­nież duchow­ną Kościo­ła Szwe­cji. Komen­tu­jąc swój herb bisku­pi – godło die­ce­zji Sztok­hol­mu, wize­ru­nek św. Ery­ka oraz szwedz­ką fla­gę z Różą Lutra – biskup-elekt Brun­ne powie­dzia­ła, że krzyż przy­po­mi­na, że jeste­śmy pobło­go­sła­wie­ni wia­rą w Ukrzy­żo­wa­ne­go i Zmar­twych­wsta­łe­go Chry­stu­sa.

Komen­tarz

Rzad­ko kie­dy świę­ce­nia bisku­pie w Koście­le Szwe­cji cie­szą się tak ogrom­nym zain­te­re­so­wa­niem. Nie jest to jed­nak zain­te­re­so­wa­nie spo­wo­do­wa­ne naj­waż­niej­szym i pod­sta­wo­wym fak­tem uro­czy­sto­ści w kate­drze Uppsal­skiej, ale sen­sa­cją, jaka prze­szła przez zagra­nicz­ne media, tak­że przez Pol­skę. O biskup­ce-les­bij­ce pisa­li już chy­ba wszy­scy – od Gaze­ty Wybor­czej poprzez ultra­ka­to­lic­kie por­ta­le, a skoń­czyw­szy na pudelek.pl. Jed­ni przed­sta­wia­ją to wyda­rze­nia w kate­go­riach sen­sa­cyj­nej egzo­ty­ki, a jesz­cze inni skan­da­lu, obwiesz­cza­jąc po raz milio­no­wy zmierzch, a nawet kata­stro­fę Kościo­ła Szwe­cji.

To praw­da, że decy­zja syno­du die­ce­zji Sztok­hol­mu może wywo­ły­wać kon­tro­wer­sje, ale praw­dzi­we jest rów­nież to, że kwe­stia orien­ta­cji sek­su­al­nej kan­dy­dat­ki nie był tema­tem prze­słu­cha­nia przed syno­dem – klu­czo­wy­mi zagad­nie­nia­mi były spra­wy mery­to­rycz­ne, a nie pry­wat­ne. Tym­cza­sem z rela­cji medial­nych, docie­ra­ją­cych lub pro­du­ko­wa­nych w Pol­sce, moż­na odnieść wra­że­nie, że Szwe­cja nie może otrzą­snąć się z decy­zji, jaką sobie sama zafun­do­wa­ła, a praw­da wyglą­da zupeł­nie ina­czej – decy­zja sztok­holm­skie­go syno­du elek­try­zu­je mało kogo. O wie­le bar­dziej wier­ni – nie tyl­ko w Sztok­hol­mie – mówią o waż­nych wyzwa­niach sto­ją­cych przed biskup­ką, zarów­no jed­ną jak i dru­gą, i jakoś nikt nie roz­dzie­ra szat z powo­du wybo­ru Evy Brun­ne na urząd bisku­pa Sztok­hol­mu. Mogłem się o tym prze­ko­nać oso­bi­ście, gdy dwu­krot­nie  w cią­gu ostat­nie­go mie­sią­ca mia­łem oka­zję prze­by­wać w Szwe­cji na zapro­sze­nie die­ce­zji Uppsa­la i tam­tej­szej kate­dry.

Są rów­nież nie­za­do­wo­le­ni, głow­nie z ostat­niej decy­zji Kościo­ła Szwe­cji o wpro­wa­dze­niu cere­mo­nii kościel­nej dla mał­żeństw homo­sek­su­al­nych, jed­nak atmos­fe­ra dale­ka jest od schi­zmy – szwedz­cy lute­ra­nie chcą dys­ku­to­wać i to czy­nią: na para­fial­nych i die­ce­zjal­nych forach kościel­nych. Współ­pra­co­wać chcą tak­że Kościół Rzym­sko­ka­to­lic­ki i Pra­wo­sław­ny, któ­re wpraw­dzie nie­za­do­wo­lo­ne z linii i wybo­rów Kościo­ła Szwe­cji, nie myślą o zerwa­niu sto­sun­ków. Nie­licz­na i nie trak­to­wa­na zbyt poważ­nie Pro­win­cja Misyj­na powsta­ła na znak pro­te­stu wobec Kościo­ła Szwe­cji, ma trud­no­ści z prze­bi­ciem się do opi­nii publicz­nej, a i tłu­mów porzu­ca­ją­cych ‘Sven­ska kyr­kan’ nie widać.

W mediach poja­wi­ły się ponad­to infor­ma­cje, że uro­czy­sto­ści zboj­ko­tu­ją lute­ra­nie i angli­ka­nie z innych kra­jów, co aku­rat jest nie­praw­dą. W uro­czy­sto­ściach wezmą goście zagra­nicz­ni, a obec­no­ści bisku­pa z Kościo­ła Anglii trud­no ocze­ki­wać choć­by dla­te­go, że Kościół ten nie ma jesz­cze kobiet-bisku­pek. Nie­któ­re Kościo­ły lute­rań­skie, będą­ce sygna­ta­riu­sza­mi Ugo­dy z Porvoo nie ordy­nu­ją kobiet lub nie dopu­ści­ły kobiet do świę­ceń bisku­pich stąd też nie­obec­ność kil­ku jest zro­zu­mia­ła. Ofi­cjal­ne­go sta­no­wi­ska Świa­to­wej Fede­ra­cji Lute­rań­skiej nie ma (bo niby dla­cze­go mia­ło­by być), a Kościół Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­ski w Pol­sce usta­mi rzecz­ni­ka pra­so­we­go słusz­nie skon­sta­to­wał, że Kościół Szwe­cji cie­szy się auto­no­mią i jego decy­zje nale­ży respek­to­wać. I znów wbrew temu, co roz­gła­sza­ją nie­któ­rzy, wyda­rze­nie nie będzie boj­ko­to­wa­ne i w uro­czy­sto­ści wezmą udział bisku­pi lute­rań­scy z wie­lu kra­jów — m.in. z Fin­lan­dii, Nie­miec, Danii, Nor­we­gii, RPA oraz Fili­pin. Będą też ofi­cjal­ni przed­sta­wi­cie­le Kościo­łów angli­kań­skich, w tym Arcy­bi­sku­pa Can­ter­bu­ry, i rodzi­ny eku­me­nicz­nej.

Sztok­holm i Här­nösands cie­szą się na nowe biskup­ki. Rów­nież i ja się cie­szę wraz z Sio­stra­mi i Brać­mi ze Szwe­cji, w szcze­gól­no­ści cie­szę się z wpro­wa­dze­nia w urząd bisku­pi ks. dr Tuulik­ki Koivu­nen Bylund, któ­ra zna Pol­skę, wie­lo­krot­nie w niej była i jesz­cze czę­ściej pod­kre­śla­ła swo­ją więź z Kościo­łem w Pol­sce, mimo iż nie zawsze ład­nie była nad Wisłą trak­to­wa­na.

Naj­prze­wie­leb­niej­szym Księ­żom Biskup­kom życzę siły i wytrwa­ło­ści, bło­go­sła­wień­stwa Boże­go w trud­nej, ale i pięk­nej służ­bie dla Jezu­sa Chry­stu­sa i Jego świę­te­go Kościo­ła.

Rakas pii­spa Tuulik­ki och kära biskop Eva - Gud väl­si­gne er båda!