Kościół Ewangelicki obchodzi Niedzielę Wieczności

Jutro, w ostat­nią nie­dzie­lę Roku Kościel­ne­go, poprze­dza­ją­cą Adwent, wier­ni Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­skie­go obcho­dzą Nie­dzie­lę Wiecz­no­ści, pod­czas któ­rej tra­dy­cyj­nie wspo­mi­na się tych, któ­rych Pan Życia i Śmier­ci odwo­łał z docze­sno­ści do wiecz­no­ści. Dzień ten jest też chwi­lą namy­słu nad cza­sem i zwia­sto­wa­nym przez Chry­stu­sa Kró­le­stwie Bożym.

W litur­gii Nie­dzie­li Wiecz­no­ści roz­wa­ża­na jest tajem­ni­ca życia i śmier­ci – czy­ta­ne są frag­men­ty Pisma Świę­te­go, kie­ru­ją­ce uwa­gę wier­nych na pro­ble­ma­ty­kę Sądu Osta­tecz­ne­go oraz Zmar­twych­wsta­nia. Śpie­wa­ne są pie­śni, przy­po­mi­na­ją­ce o przej­ścio­wym cha­rak­te­rze ziem­skie­go piel­grzy­mo­wa­nia. Nabo­żeń­stwa nie­dziel­ne oraz peł­ne zadu­my i wspo­mnień modli­twy nad gro­ba­mi bli­skich są w swej wymo­wie teo­lo­gicz­nej w spo­sób szcze­gól­ny umiej­sco­wio­ne pod krzy­żem Jezu­sa Chry­stu­sa, wska­zu­ją­cym na radość Odku­pie­nia.

Nie­dzie­la Wiecz­no­ści, będą­ca ostat­nią nie­dzie­lę litur­gicz­ne­go ryt­mu, przy­po­mi­na rów­no­cze­śnie o prze­mi­jal­no­ści ludz­kie­go życia („Czło­wiek naro­dzo­ny z nie­wia­sty żyje krót­ko i jest pełen nie­po­ko­ju. Wyra­sta jak kwiat i więd­nie; ucie­ka jak cień i nie osta­je się” Hiob 14,1–2) oraz o nie­ustan­nej goto­wo­ści na paru­zję, czy­li ponow­ne przyj­ście Jezu­sa Chry­stu­sa w chwa­le. Ocze­ki­wa­nie to wyra­ża nie tyl­ko hasło biblij­ne Nie­dzie­li Wiecz­no­ści wyję­te z Jezu­so­wej przy­po­wie­ści z Ewan­ge­lii Łuka­sza 12,35: „Nie­chaj bio­dra wasze będą prze­pa­sa­ne i świe­ce zapa­lo­ne”, lecz tak­że każ­de nabo­żeń­stwo spo­wied­nio-komu­nij­ne, pod­czas któ­re­go zbór po zakoń­czo­nej Eucha­ry­stii śpie­wa w tra­dy­cji pierw­szych chrze­ści­jan: „Przyjdź, Panie Jezu.”

Nie­dzie­la Wiecz­no­ści otwie­ra litur­gicz­ne bra­my do ponow­ne­go wkro­cze­nia w krąg tajem­ni­cy Boga obja­wio­ne­go i nie­ustan­nie przy­cho­dzą­ce­go poprzez Ducha Świę­te­go w Jezu­sie Chry­stu­sie.

Nie­dzie­la Wiecz­no­ści