Kryzys nauki o usprawiedliwieniu

Nie­ste­ty w pol­skiej reflek­sji teo­lo­gicz­nej od daw­na bra­ku­je twór­cze­go poru­sze­nia – moż­na odnieść wra­że­nie, że obo­wią­zu­je pro­sta recep­ta: im mniej teo­lo­gii, tym bez­piecz­niej­sza przy­szłość; im bar­dziej będzie­my scep­tycz­ni wobec zachod­niej teo­lo­gii (syno­ni­mu nowin­kar­stwa i zepsu­cia), tym lepiej dla odpor­no­ści pol­skie­go lute­ra­ni­zmu na wstrzą­sy wywo­ły­wa­ne przez seku­la­ryzm. Prze­spa­li­śmy klu­czo­we momen­ty teo­lo­gicz­nych zma­gań. Pozba­wi­li­śmy się narzę­dzi do roz­mo­wy ze spo­łe­czeń­stwem, dla któ­re­go mowa o uspra­wie­dli­wie­niu z łaski przez wia­rę jest nie­zro­zu­mia­ła.

Peł­na treść arty­ku­łu “Kry­zys nauki o uspra­wie­dli­wie­niu” znaj­du­je się na stro­nie Maga­zy­nu Teo­lo­gicz­ne­go Sem­per Refor­man­da.