Luterański teolog przyjął prawosławie

Jak pod­kre­ślił prof. Fel­my, nie zna on ani jed­ne­go lute­rań­skie­go teo­lo­ga, na któ­rym pod­ję­cie poważ­nych stu­diów nad pra­wo­sła­wiem nie pozo­sta­wi­ło­by głę­bo­kie­go śla­du. Karl Chri­stian Fel­my uro­dził się w 1938 r. w Legni­cy na Ślą­sku. W latach 1958–1964 stu­dio­wał teo­lo­gię na uni­wer­sy­te­tach w Mun­ster i Heidel­ber­gu. Od 1964 do 1969 r. był asy­sten­tem w Insty­tu­cie Kościo­łów Wschod­nich w Mun­ster.

W 1970 r. uzy­skał tytuł dok­to­ra teo­lo­gii. Już jako pastor, w latach 1971–1975, był odpo­wie­dzial­ny za kon­tak­ty Kościo­ła ewan­ge­lic­kie­go w Niem­czech z pra­wo­sła­wiem. W 1981 r. w Erlan­gen mia­ła miej­sce jego habi­li­ta­cja, a przez trzy kolej­ne lata był wykła­dow­cą na Uni­wer­sy­te­cie w Heidel­ber­gu. Od 1985 r. jest kie­row­ni­kiem kate­dry Histo­rii i Teo­lo­gii Chrze­ści­jań­skie­go Wscho­du na Uni­wer­sy­te­cie Erlan­gen-Nurn­berg. Był rów­nież człon­kiem Komi­sji Dia­lo­gu Kościo­ła Ewan­ge­lic­kie­go w Niem­czech z Rosyj­skim Kościo­łem Pra­wo­sław­nym oraz człon­kiem Komi­sji Dia­lo­gu Ewan­ge­lic­ko — Pra­wo­sław­ne­go. Od wie­lu lat głów­nym przed­mio­tem badań prof. Fel­my było pra­wo­sła­wie.

Poświę­cił mu ponad sto publi­ka­cji oraz kil­ka ksią­żek. W Pol­sce zna­ny jest przede wszyst­kim jako autor “Współ­cze­snej Teo­lo­gii Pra­wo­sław­nej”.

Na pod­sta­wie: “Prze­gląd Pra­wo­sław­ny”, maj 2007 r. — Grze­gorz Szmy­ga (Cerkiew.pl).

Komen­tarz

Kon­wer­sja ks. prof. Fel­my­’e­go nie jest zasko­cze­niem — od dzie­się­cio­le­ci zaj­mo­wał się chrze­ści­jań­stwem Wscho­du, pisał, tłu­ma­czył, był czę­stym gościem w pra­wo­sław­nych mona­ste­rach, wydzia­łach teo­lo­gicz­nych.

Pro­fe­so­ra Fel­my­’e­go pozna­łem pod­czas stu­diów w Erlan­gen — raz w tygo­dniu w ewan­ge­lic­kiej kapli­cy Związ­ku im. Mar­ci­na Lutra (Mar­tin-Luther-Bund) odpra­wiał poran­ne nabo­żeń­stwo, w któ­rym uczest­ni­czy­li tak­że pra­wo­sław­ni chrze­ści­ja­nie. Gdy zoba­czy­łem i usły­sza­łem go pierw­szy raz, z zasko­cze­niem przy­ją­łem infor­ma­cję, że Fel­my jest wyzna­nia ewan­ge­lic­ko-lute­rań­skie­go: siwy z dłu­gą bro­dą, ubie­rał się cały czas na czar­no, a nawet pod­czas litur­gii spo­wied­nio-komu­nij­nej, w któ­rej czę­sto i naboż­nie uczest­ni­czył, zacho­wy­wał się ina­czej niż pozo­sta­li lute­ra­nie. I nie cho­dzi tyl­ko o wschod­ni spo­sób żegna­nia się. Podob­nie jak, ś.p. prof. Jaro­slav Peli­kan, były teo­log lute­rań­ski, któ­ry póź­niej prze­szedł na pra­wo­sła­wie, Fel­my zde­cy­do­wał, że kon­wer­sja będzie logicz­ną kon­se­kwen­cją jego dotych­cza­so­wej, ducho­wej piel­grzym­ki.

Dla Zjed­no­czo­ne­go Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Kościo­ła Nie­miec, któ­re­mu do tej pory prof. Fel­my słu­żył na wie­lu płasz­czy­znach, to smut­na wia­do­mość, ogrom­na stra­ta i impuls do głę­bo­kie­go zasta­no­wie­nia — nie­mniej trud­no pole­mi­zo­wać z decy­zją ser­ca i sumie­nia, i pozo­sta­je życzyć prof. Felmy’emu Boże­go bło­go­sła­wień­stwa w “nowej kom­na­cie Kościo­ła powszech­ne­go”.

Dariusz Bruncz