Mariawiccy świadkowie wiary

W naj­now­szym nume­rze “Maria­wi­ty” (4–9/2007), orga­nu pra­so­we­go Kościo­ła Sta­ro­ka­to­lic­kie­go Maria­wi­tów,znaj­du­ją się wspo­mnie­nia waż­nych dla tego Kościo­ła osób. Naj­dłuż­szy tekst poświę­co­ny jest s. M. Makry­nie Siu­cie, któ­ra po cięż­kiej cho­ro­bie zmar­ła przed 20 laty, a zosta­ła pocho­wa­na na cmen­ta­rzu maria­wic­kim w Lip­ce.

Nata­lia Siu­ta uro­dzi­ła się 17 VIII 1895 w Nie­suł­ko­wie nie­opo­dal Łodzi. Pocho­dzi­ła z nie­za­moż­nej rodzi­ny. Poczu­ła powo­ła­nie i wstą­pi­ła do rzym­sko­ka­to­lic­kie­go zako­nu, jed­nak po zetknię­ciu się z maria­wi­ty­zmem s. Nata­lia wraz z ogrom­ną więk­szo­ścią miesz­kań­ców Nie­suł­ko­wa prze­szła na maria­wi­tyzm. W 1916 roku Nata­lia wstą­pi­ła do Zgro­ma­dze­nia Sióstr Maria­wi­tek. W 1918 roku zło­ży­ła ślu­by trzy­let­nie, a welon zakon­ny przy­ję­ła z rąk św. M. Fran­cisz­ki, otrzy­mu­jąc zakon­ne imię M. Makry­na. W 1925, już po śmier­ci Matecz­ki, zło­ży­ła ślu­by wie­czy­ste. W Boże Naro­dze­nie 1929 roku otrzy­ma­ła świę­ce­nia dia­ko­nac­kie i mogła w ten spo­sób zastę­po­wać kapłan­ki i kapła­nów w wie­lu czyn­no­ściach litur­gicz­nych. Autor­ka tek­stu o s. M. Makry­nie, Urszu­la Grabowska,podkreśla, że pod­czas hitle­row­skiej oku­pa­cji zakon­ni­ca poma­ga­ła Żydom, któ­rych w mia­rę moż­li­wo­ści ukry­wa­ła. Pod­czas obła­wy Niem­ców na wieś Rososz ukry­ła pod habi­tem żydow­skie dziec­ko ratu­jąc je od zagła­dy. Po woj­nie opo­wie­dzia­ła o tym Żydow­skie­mu Insty­tu­to­wi Histo­rycz­ne­mu. Nie­ste­ty jej ofiar­ność i hero­izm nie został nigdy publicz­nie uzna­ny.

Maria­wi­ci wspo­mi­na­ją sio­strę M. Makry­nę jako nie­zwy­kle poboż­ną i pokor­ną zakon­ni­cę, jej cał­ko­wi­te zaan­ga­żo­wa­nie na rzecz Dzie­ła Wiel­kie­go Miło­sier­dzia.

Kapł. M. Leon Mił­kow­ski

“Maria­wi­ta” wspo­mi­na rów­nież kapła­na M. Leona Mił­kow­skie­go z oka­zji 60. rocz­ni­cy śmier­ci. Wywo­dził się z rodzi­ny szla­chec­kiej her­bu Abdank. Do Zgro­ma­dze­nia Kapła­nów Maria­wi­tów przy­łą­czył się za spra­wą M. Jaku­ba Próch­niew­skie­go, pro­fe­so­ra semi­na­rium duchow­ne­go i przy­szłe­go bisku­pa maria­wic­kie­go. Świę­ce­nia kapłań­skie przy­jął w 1897 roku w archi­ka­te­drze lubel­skiej, a w tym samym roku poznał M. Fran­cisz­kę. Wie­czy­ste ślu­by zakon­ne zło­żył w 1900 roku na ręceM. Toma­sza Kło­po­tow­skie­go, ówcze­sne­go prze­ło­żo­ne­go­ka­pła­nów maria­wi­tów w Lubli­nie. Po roz­ła­mie z Rzy­mem pozo­stał wier­ny maria­wi­ty­zmo­wi. W 1906 został pro­bosz­czem para­fii w Stry­ko­wie, gdzie zor­ga­ni­zo­wał ochron­kę dla dzie­ci i szko­łę podstawową.Później objął para­fie wŁę­czy­cy i Sobót­ce, gdzie zmarł 30 maja 1947. Został pocho­wa­ny­na sobót­kow­skim cmen­ta­rzu przy para­fial­nym koście­le św. Mate­usza.

Wspo­mnie­nie bisku­pa

Maria­wi­ci wspo­mi­na­li rów­nież 10. rocz­ni­cę śmier­ci bp. M. Tymo­te­usza Kowal­skie­go (zdj.), b. zwierzch­ni­ka Kościo­ła Sta­ro­ka­to­lic­kie­go Maria­wi­tów. Świę­ce­nia kapłań­skie przy­jął od bp. M. Bar­tło­mie­ja Przy­siec­kie­go i objął para­fię w Żeli­sze­wie. 6 sierp­nia 1972 r. w Świą­ty­ni Miło­ści i Miło­sier­dzia przy­jął sakrę bisku­pią od bp. M. Andrze­ja Jało­siń­skie­go. Tego same­go roku objął funk­cję bisku­pa naczel­ne­go, któ­rą peł­nił do swo­jej śmier­ci w 1997 roku. Pocho­wa­ny jest ma cmen­ta­rzu maria­wic­kim w Płoc­ku.

Inne

W “Mari­wi­cie” znaj­du­ją się rów­nież rela­cje z eku­me­nicz­ne­go zjaz­du w Gnieź­nie, a tak­że cen­ne infor­ma­cje histo­rycz­ne jak np. omó­wie­nie “Usta­wy Kapła­nów Maria­wi­tów”. W maga­zy­nie znaj­du­je się rów­nież krót­ki tekst poświę­co­ny bp. Marii Wło­dzi­mie­rzo­wi Jawor­skie­mu, do nie­daw­na zwierzch­ni­ko­wi Kościo­ła, któ­ry w tym roku obcho­dził 70. uro­dzi­ny.