Miał dość herezji, wrócił do Rzymu

Duchow­ny epi­sko­pal­ny ks. Alvin Kimel, pro­boszcz anglo­ka­to­lic­kiej para­fii św. Mar­ka któ­ry — jak sam mówi — od lat wal­czył z moral­nym i teo­lo­gicz­nym roz­kła­dem swo­je­go wyzna­nia, zre­zy­gno­wał i zde­cy­do­wał się kon­wer­to­wać do Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go. Powo­dem jest here­zja, jaka toczy Kościół Epi­sko­pal­ny.

W liście skie­ro­wa­nym do swo­ich para­fian ks. Kimel wyja­śnił, że skła­da urząd duchow­ne­go epi­sko­pal­ne­go, i dla wła­sne­go zba­wie­nia decy­du­je się przy­stą­pić do peł­nej komu­nii z Rzy­mem. — W spo­sób cał­ko­wi­cie wol­ny uzna­ję, że Kościół kato­lic­ki jest jedy­nym praw­dzi­wym Kościo­łem Jezu­sa Chry­stu­sa — napi­sał ks. Kimel i dodał, że zamie­rza sta­rać się o przy­ję­cie w poczet duchow­nych kato­lic­kich.

Duchow­ny przy­znał, że kie­dy dwa­dzie­ścia pięć lat temu przyj­mo­wał świę­ce­nia angli­kań­skie był prze­ko­na­ny, że Kościół Epi­sko­pal­ny jest, tak jak cała Wspól­no­ta Angli­kań­ska, kato­lic­ki. Jed­nak od tego cza­su — w imię inklu­zyw­no­ści i rady­kal­nej ide­olo­gii Kościół ten odszedł od apo­stol­skiej i kato­lic­kiej tra­dy­cji wia­ry w Jezu­sa Chry­stu­sa. W momen­cie, gdy zgo­dził się na ordy­na­cję bisku­pów homo­sek­su­ali­stów i bło­go­sła­wie­nie związ­ków jed­no­pł­cio­wych stał się według nie­go here­tyc­ki. — To w tym momen­cie poczu­łem, że w sumie­niu nie mogę repre­zen­to­wać Kościo­ła Epi­sko­pal­ne­go przed świa­tem (…) W efek­cie nie mogłem wypeł­niać swo­jej posłu­gi — dodał duchow­ny.

Od 2003 roku trwa­ła nie­ustan­na wal­ka ducho­wa. — Osta­tecz­nie stwier­dzi­łem, że nie mogę być epi­sko­pa­lia­ni­nem i posta­no­wi­łem przy­łą­czyć się do Kościo­ła, któ­ry napraw­dę został zało­żo­ny przez Jezu­sa Chry­stu­sa. To dla­te­go przy­łą­czam się do peł­nej jed­no­ści z Kościo­łem rzym­sko­ka­to­lic­kim — wyja­śnia inten­cje swo­jej decy­zji ks. Kimel.

Biskup Robert Dun­can zwierzch­nik ks. Kime­la przy­jął jego decy­zję do wia­do­mo­ści i wyra­ził żal, że jego die­ce­zja stra­ci tak zna­ko­mi­te­go duchow­ne­go i sza­no­wa­ne­go teo­lo­ga. — Z roz­mów z nim wiem, że dłu­go wal­czył ze sobą, nie mogąc zaak­cep­to­wać pogrą­ża­nia się Kościo­ła epi­sko­pal­ne­go w cha­osie. Jest mi bar­dzo żal, że nasza die­ce­zja i nasz Kościół tra­ci jego posłu­gę, ale życzę mu wszyst­kie­go dobre­go w służ­bie Jezu­so­wi Chry­stu­so­wi wśród naszych bra­ci i sióstr z Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go.