Niemieccy biskupi chwalą posoborową liturgię

23. listo­pa­da br. we wszyst­kich kościo­łach rzym­sko­ka­to­lic­kich w Niem­czech zosta­nie odczy­ta­ny list paster­ski bisku­pów z oka­zji 40. rocz­ni­cy uchwa­le­nia kon­sty­tu­cji litur­gicz­nej Sacro­sanc­tum con­ci­lium infor­mu­je o tym Kir­chen­bo­te (Zwia­stun Kościel­ny), gaze­ta Die­ce­zji Osna­brück.

W piśmie bisku­pi chwa­lą doku­ment sobo­ro­wy jako ten, dzię­ki któ­re­mu Ojco­wie Dru­gie­go Sobo­ru Waty­kań­skie­go „wywie­dli na świa­tło skarb litur­gii.” Według hie­rar­chów głów­ną zasa­da refor­my był „świa­do­my i czyn­ny udział wier­nych” w litur­gii.

W liście paster­skim bisku­pi nie­miec­cy dostrze­ga­ją nowe wyzwa­nia spo­wo­do­wa­ne bra­kiem powo­łań kapłań­skich oraz zwięk­sza­ją­ca się licz­ba osób zdy­stan­so­wa­nych do Kościo­ła.

Hie­rar­cho­wie wyra­ża­ją też świa­do­mość, iż pod­ję­te na Sobo­rze refor­my litur­gicz­ne nie spodo­ba­ły się wszyst­kim i wie­lu utra­ci­ło poprzez nią „ducho­wy dom”.

Zamia­rem Ojców Sobo­ru nie była jed­nak rady­kal­na likwi­da­cja dotych­cza­so­wych oby­cza­jów poprzez nisz­cze­nie — argu­men­tu­ją bisku­pi — ale przy­po­mnie­nie wier­nym skar­bu litur­gii. Wpro­wa­dze­nie języ­ków naro­do­wych, zwięk­sze­nie udzia­łu wier­nych były istot­ny­mi instru­men­ta­mi urze­czy­wist­nie­nia tego zamie­rze­nia.

Bisku­pi dostrze­ga­ją jed­nak nie­bez­pie­czeń­stwo, że dziś litur­gia sta­ła się dla wie­lu męt­nym przy­zwy­cza­je­niem.