Nocnej modlitwy uroki

Czte­ry lata temu, w kopen­ha­skiej kate­drze, zain­au­gu­ro­wa­no tzw. “noc­ny kościół”. Od tego cza­su nowy typ nabo­żeństw Kościo­ła Ludo­we­go zdo­był sobie rze­szę zwo­len­ni­ków w więk­szych mia­stach Kró­le­stwa Danii i zaczął prze­ni­kać do mniej­szych miej­sco­wo­ści. Oka­za­ło się, że Duń­czy­cy chęt­nie odwie­dza­ją świą­ty­nie w godzi­nach noc­nych, aby być sam na sam ze swo­imi myśla­mi, posłu­chać muzy­ki i pomo­dlić się. Wier­ni mogą do kościo­ła wejść i w każ­dej chwi­li z nie­go wyjść. Każ­dy “noc­ny kościół” ma swój uni­kal­ny porzą­dek. Sama idea przed­się­wzię­cia zaczy­na się roz­sze­rzać tak­że na inne kra­je nor­dyc­kie. Ostat­nio w kopen­ha­skim nabo­żeń­stwie wzię­li udział repre­zen­tan­ci kate­dry w Sztok­hol­mie. Szwedz­cy lute­ra­nie prze­ko­na­li się, jak wyjąt­ko­wym prze­ży­ciem może być noc­ne połą­cze­nie ciszy i litur­gii. Naj­praw­do­po­dob­niej już nie­dłu­go “noc­ny kościół” zor­ga­ni­zu­ją u sie­bie.