Nowe szczegóły zabójstwa abp. Oscara Romero

Ukry­wa­ją­cy się w górach, eme­ry­to­wa­ny ofi­cer woj­sko­wy Alfa­ro Sara­via, w wywia­dzie udzie­lo­nym dla ser­wi­su infor­ma­cyj­ne­go El Faro, wyja­wił nazwi­sko czło­wie­ka sto­ją­ce­go za zabój­stwem abp. Osca­ra Rome­ro. Według jego rela­cji decy­zję o mor­der­stwie miał wydać pra­wi­co­wy dzia­łacz Rober­to D’Aubuisson, o czym już infor­mo­wa­li­śmy na ekumenizm.pl.

Zało­żo­na przez nie­go kon­ser­wa­tyw­na par­tia Are­na utrzy­my­wa­ła pre­zy­den­tu­rę w Sal­wa­do­rze do 2009 roku, kie­dy to wybo­ry wygrał kan­dy­dat opo­zy­cyj­ne­go stron­nic­twa Fara­bun­do Mar­ti Natio­nal Libe­ra­tion Front (FMLN).

Sara­via był w gru­pie osób współ­dzia­ła­ją­cych z zabój­cą, któ­re­go nazwi­sko do tej pory pozo­sta­je tajem­ni­cą. Jako czło­wiek zaufa­ny pozo­sta­wał w kon­tak­cie z mózgiem ope­ra­cji – D’Aubussionem. Przed zabój­stwem dawał mor­der­cy wska­zów­ki, aby strze­lać w gło­wę, bowiem biskup mógł mieć pod albą kami­zel­kę kulo­od­por­ną. W kil­ka dni po doko­na­niu zbrod­ni, Sara­via słu­żył tak­że jako pośred­nik pomię­dzy zabój­cą, a D’Aubuissonem w prze­ka­zy­wa­niu tysią­ca sal­wa­dor­skich colo­nów jako zapła­ty za wyko­na­ny czyn.

Rober­to D’Aubuisson do tej pory był podej­rze­wa­ny o autor­stwo zama­chu. Bez­sku­tecz­nie się­gnął po pre­zy­den­tu­rę w 1984 r. Zmarł­na raka w 1992 r.

Pomi­mo, że infor­ma­cje jakich dostar­czył współ­spraw­ca zbrod­ni — Alfa­ro Sara­via rzu­ca­ją wie­le świa­tła na tajem­ni­cę mor­der­stwa bisku­pa, to autor repor­ta­żu pozo­sta­je scep­tycz­ny. Według nie­go ujaw­nio­ne fak­ty gene­ru­ją wie­le pytań. W prze­ko­na­niu dzien­ni­ka­rza, powy­żej D’Aubuissona ist­nia­ły jesz­cze inne cia­ła decy­zyj­ne, któ­re zaini­cjo­wa­ły cały łań­cuch wyda­rzeń. Zatem moż­na się spo­dzie­wać, że lista pra­wi­co­wych poli­ty­ków, któ­rych ręce są zbru­ka­ne krwią bisku­pa, jest znacz­nie obszer­niej­sza.

Biskup Rome­ro uro­dził się w 1917. Pocho­dził z ubo­giej rodzi­ny. Jako mło­dzie­niec wstą­pił do zako­nu jezu­itów. Stu­dio­wał teo­lo­gię w Rzy­mie i zamie­rzał poświę­cić się karie­rze nauko­wej. Wbrew swo­im pla­nom został odde­le­go­wa­ny do Sal­wa­do­ru z powo­du bra­ku księ­ży w tym kra­ju. W 1970 r. otrzy­mał sakrę bisku­pią. Z począt­ku był neu­tral­ny poli­tycz­nie. Jego posta­wa zmie­ni­ła się wraz z zamor­do­wa­niem przez pra­wi­co­wych akty­wi­stów o. Ruti­lio Gran­de, któ­ry kry­ty­ko­wał repre­syj­ną poli­ty­kę rzą­du, wobec dzia­ła­ją­ce­go ruchu pro­te­stu prze­ciw­ko nie­spra­wie­dli­we­mu podzia­ło­wi środ­ków pro­duk­cji i wyzy­ski­wa­niu spo­łe­czeń­stwa przez poten­ta­tów finan­so­wych. Wstrzą­śnię­ty tym poli­tycz­nym zabój­stwem biskup Rome­ro został zago­rza­łym obroń­cą praw czło­wie­ka i nie­ustę­pli­wym kry­ty­kiem zbrod­ni­czych poczy­nań pra­wi­co­we­go rzą­du. Jako nie­wy­god­ny, dla kla­sy panu­ją­cych cie­mię­ży­cie­li, wyrzut sumie­nia szyb­ko stał się obiek­tem poli­ty­ki nie­na­wi­ści, któ­rej eska­la­cja dopro­wa­dzi­ła do męczeń­skiej śmier­ci hie­rar­chy 24 mar­ca 1980 roku.

Szyb­ko biskup stał się sym­bo­lem ruchów na rzecz osób cier­pią­cych z powo­du nie­spra­wie­dli­wo­ści spo­łecz­nej. Stał się on wzo­rem dla tych, któ­rzy poświę­ca­ją swo­je życie w imie­niu wal­ki z wyzy­skiem czło­wie­ka przez czło­wie­ka. Postać bisku­pa zaini­cjo­wa­ła wie­le ini­cja­tyw, szkół, wspól­not i Kościo­łów, np. Igle­sia San Rome­ro de Las Ame­ri­cas w Nowym Jor­ku.

:: Ekumenizm.pl: Sal­wa­dor pamię­ta o abp. Rome­ro