Nowy biskup mariawicki — kapłan M. Bernard Kubicki

Kapi­tu­ła Gene­ral­na Kościo­ła Sta­ro­ka­to­lic­kie­go Maria­wi­tów zde­cy­do­wa­ła o udzie­le­niu świę­ceń bisku­pich pro­bosz­czo­wi para­fii w Lip­ce, ks. M. Ber­nar­do­wi Kubic­kie­mu. Tym samym kole­gium bisku­pów tego Kościo­ła powięk­szy się do pię­ciu hie­rar­chów. Biskup-elekt obej­mie die­ce­zję pod­la­sko-lubel­ską, któ­ra od kil­ku lat pozo­sta­wa­ła bez swo­je­go ordy­na­riu­sza. Kon­se­kra­cja nowe­go bisku­pa odbę­dzie się 10 paź­dzier­ni­ka br. w płoc­kiej Świą­ty­ni Miło­sier­dzia i Miło­ści.

Infor­ma­cja, doty­czą­ca wybo­ru nowe­go bisku­pa, a tak­że pozo­sta­łych decy­zji per­so­nal­nych w Koście­le zosta­ła dziś ogło­szo­na w kościo­łach na mszach świę­tych.

Kapi­tu­ła, skła­da­ją­ca się z wszyst­kich bisku­pów oraz kapła­nów Kościo­ła, jest cia­łem kole­gial­nym wład­nym podej­mo­wać waż­niej­sze decy­zje w Koście­le. Naj­wyż­szą wła­dzą jest Synod, jed­nak ten obra­do­wał po raz ostat­ni w 1937 roku.

Jak infor­mu­je stro­na inter­ne­to­wa para­fii, ks. Piotr M. Ber­nard Kubic­ki pocho­dzi z Lip­ki. Szko­łę Pod­sta­wo­wą ukoń­czył w Nie­suł­ko­wie, Liceum Ogól­no­kształ­cą­ce w Brze­zi­nach. Następ­nie stu­dio­wał pra­wo i admi­ni­stra­cję na Uni­wer­sy­te­cie Łódz­kim, gdzie uzy­skał tytuł magi­stra admi­ni­stra­cji. Po stu­diach wstą­pił do Wyż­sze­go Semi­na­rium Duchow­ne­go w Płoc­ku. Po ukoń­cze­niu Semi­na­rium został wyświę­co­ny na kapła­na 9 grud­nia 1984 roku. Od stycz­nia 1985 r. jest pro­bosz­czem w Lip­ce, naj­więk­szej i naj­star­szej para­fii maria­wic­kiej w Pol­sce. Kapłan M. Ber­nard już trze­cią kaden­cję jest człon­kiem Rady Kościo­ła, przez jed­ną kaden­cję był człon­kiem zarzą­du Oddzia­łu Regio­nu Łódz­kie­go Pol­skiej Rady Eku­me­nicz­nej. Repre­zen­tu­je Kościół Maria­wi­tów w Komi­te­cie Kra­jo­wym Towa­rzy­stwa Biblij­ne­go w Pol­sce.

Kościół Sta­ro­ka­to­lic­ki Maria­wi­tów posia­da ok. 30 tys. wier­nych zgro­ma­dzo­nych w trzech die­ce­zjach oraz zagra­nicz­nej pro­win­cji fran­cu­skiej. Maria­wi­tyzm naro­dził się na tere­nie Kró­le­stwa Pol­skie­go w XIX wie­ku. Jego celem była odno­wa życia zakon­ne­go i ducho­we­go kle­ru zapo­cząt­ko­wa­na przez św. M. Fran­cisz­kę Kozłow­ską, któ­ra w 1893 roku otrzy­ma­ła obja­wie­nia nazy­wa­ne Dzie­łem Wiel­kie­go Miło­sier­dzia. Obja­wie­nia M. Fran­cisz­ki były pierw­szy­mi obja­wie­nia­mi, doty­czą­cy­mi Miło­sier­dzia Boże­go. Maria­wi­ci dzia­ła­ją­cy począt­ko­wo w ramach Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go zosta­li z nie­go eks­ko­mu­ni­ko­wa­ni w 1906 r. W 1935 w maria­wi­ty­zmie doszło do bole­sne­go roz­ła­mu, w wyni­ku któ­re­go wyod­ręb­ni­ły się dwa ruchy maria­wic­kie: Kościół Sta­ro­ka­to­lic­ki Maria­wi­tów z sie­dzi­bą w Płoc­ku oraz nie­speł­na dwu­ty­sięcz­ny Kościół Kato­lic­ki Maria­wi­tów z sie­dzi­bą w Feli­cja­no­wie k. Płoc­ka. Cecha­mi cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi maria­wi­ty­zmu jest kult Prze­naj­święt­sze­go Sakra­men­tu i szcze­gól­na cześć dla Mat­ki Bożej Nie­usta­ją­cej Pomo­cy. Kościół ten jest człon­kiem Pol­skiej Rady Eku­me­nicz­nej oraz Świa­to­wej Rady Kościo­łów i od począt­ku był zaan­ga­żo­wa­ny w pol­ski ruch eku­me­nicz­ny. Wspól­no­ty odwo­łu­ją­ce się do dzie­dzic­twa maria­wic­kie­go ist­nie­ją rów­nież m.in. w Niem­czech, Kame­ru­nie i USA.