Papież o papiestwie i fałszywej autonomii Kościołów lokalnych

Pod­czas homi­lii z oka­zji świę­ta apo­sto­łów Pio­tra i Paw­ła papież Bene­dykt XVI sprze­ci­wił się “fał­szy­wej auto­no­mii” Kościo­łów lokal­nych, któ­ra poprzez zbyt­ni par­ty­ku­la­ryzm mogła­by zagro­zić Kościo­ło­wi uni­wer­sal­ne­mu. Urząd Pio­tro­wy jest gwa­ran­tem widzial­nej jed­no­ści Kościo­ła we wszyst­kich zakąt­kach zie­mi — pod­kre­ślił Bene­dykt XVI.

Kwe­stia więk­szej auto­no­mii Kościo­łów lokal­nych od daw­na jest przed­mio­tem dys­ku­sji teo­lo­gicz­nych. Wie­lu bisku­pów ma nadzie­ję, że obec­ny pon­ty­fi­kat doce­ni rolę Kościo­łów lokal­nych, któ­re coraz gło­śniej doma­ga­ją się więk­szej nie­za­leż­no­ści od waty­kań­skiej biu­ro­kra­cji. Obser­wa­to­rzy oce­nia­ją, że sło­wa papie­skiej homi­lii nie muszą ozna­czać utrzy­ma­nia dotych­cza­so­wej linii, ponie­waż Bene­dykt XVI miał wypo­wia­dać się nie tyle o refor­mie struk­tur kościel­nych, co o onto­lo­gicz­nym wymia­rze Kościo­ła jako eucha­ry­stycz­ne­go miste­rium.

Zgod­nie z sobo­ro­wą kon­stu­ty­cją o Koście­le, “Lumen gen­tium”, Kościół uni­wer­sal­ny w peł­ni urze­czy­wist­nia się w Kościo­łach lokal­nych, jed­nak­że Kościo­ły lokal­ne nie mogą ist­nieć w ode­rwa­niu od Kościo­ła uni­wer­sal­ne­go, repre­zen­to­wa­ne­go przez auto­ry­tet bisku­pa Rzy­mu. Zagad­nie­nie kole­gial­no­ści bisku­pów, a co za tym idzie roli Kościo­łów lokal­nych, pod­jąć ma Synod Bisku­pów, któ­ry jesie­nią zbie­rze się w Rzy­mie.

Eku­me­nicz­ne obcho­dy

Kaza­nie Bene­dyk­ta XVI ponow­nie una­ocz­ni­ło, że nowy papież zain­te­re­so­wa­ny jest roz­wo­jem dia­lo­gu eku­me­nicz­ne­go, szcze­gól­nie z Cer­kwią Pra­wo­sław­ną.

Papież gorą­co powi­tał dele­ga­cję Eku­me­nicz­ne­go Patriar­cha­tu Kon­stan­ty­no­po­la na cze­le z metro­po­li­tą Per­ga­mo­nu wła­dy­ką Joan­ni­sem Zizio­ula­sem. Mimo iż ina­czej rozu­mie­my posłu­gę Pio­tro­wą, to jed­nak jeste­śmy głę­bo­ko zjed­no­cze­ni w poj­mo­wa­niu urzę­du bisku­pa i kapłań­stwa — powie­dział papież.

Pro­blem papie­stwa

Papie­stwo pozo­sta­je jed­nym z głów­nych pro­ble­mów dia­lo­gu eku­me­nicz­ne­go zarów­no dla pra­wo­sław­nych, jak i ewan­ge­li­ków. Pra­wo­sław­ni oraz ewan­ge­li­cy tra­dy­cji lute­rań­skiej nie sprze­ci­wia­ją się zasad­ni­czo “posłu­dze Pio­tro­wej”, jed­nak­że pod­kre­śla­ją róż­ni­cę mię­dzy posłu­gą Pio­tro­wą a papie­stwem w jego obec­nej posta­ci.

W słyn­nej ency­kli­ce eku­me­nicz­nej Ut unum sint z 1995 roku papież Jan Paweł II zachę­cił Kościo­ły nie­rzym­sko­ka­to­lic­kie do wspól­ne­go poszu­ki­wa­nia alter­na­tyw­nych spo­sób­spra­wo­wa­nia posłu­gi Pio­tro­wej.

Dla pra­wo­sław­nych “posłu­ga Pio­tro­wa” spra­wo­wa­na jest przez każ­de­go bisku­pa. Z kolei dla ewan­ge­li­ków, któ­rzy nie posia­da­ją sakra­men­tal­ne­go rozu­mie­nia kapłaństwa,niemożliwa jest ponad­to akcep­ta­cja poglą­du, iż papie­stwo koniecz­ne jest dla jed­no­ści Kościo­ła.

Paliu­sze

Bene­dykt XVI napięt­no­wał w swo­im kaza­niu “brud w Koście­le”, przy­po­mi­na­jąc, że “Kościół nie jest świę­ty sam z sie­bie”, a jedy­nie dzię­ki Chry­stu­so­wi. Papież skry­ty­ko­wał nad­uży­cia litur­gicz­ne i zaape­lo­wał do bisku­pów i kapła­nów o god­ne spra­wo­wa­nie Eucha­ry­stii.

Głów­nym wyda­rze­niem świę­ta apo­sto­łów Pio­tra i Paw­ła, patro­nów Die­ce­zji Rzym­skiej, było prze­ka­za­nie paliu­szów 32 arcy­bi­sku­pom-metro­po­li­tom, wśród któ­rych był desy­gno­wa­ny na metro­po­li­tę kra­kow­skie­go abp Sta­ni­sław Dzi­wisz, pry­wat­ny sekre­tarz Jana Paw­ła II.Osoba arcy­bi­sku­pa Dzi­wi­sza wzbu­dzi­ła owa­cje wier­nych.

Paliusz otrzy­mał tak­że kar­dy­nał Ange­lo Soda­no, waty­kań­ski sekre­tarz sta­nu, z racji obję­cia sta­no­wi­ska dzie­ka­na kole­gium kar­dy­nal­skie­go, któ­re wcze­śniej peł­nił kar­dy­nał Joseph Rat­zin­ger.

:: Ekumenizm.pl: Bene­dykt XVI, czy­li rewo­lu­cja w Waty­ka­nie?