Podróże biskupa po Kościołach

76-let­ni biskup Cla­ren­ce Pope (na zdj.), były ordy­na­riusz epi­sko­pal­nej die­ce­zji Fort Worth, poin­for­mo­wał na począt­ku sier­po­nia br. obec­ne­go zwierzch­ni­ka die­ce­zji, bp. Jac­ka Ike­ra, że wraz z żoną Mar­tą, prze­cho­dzi na łono Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go. I nie było­by w tym nic dziw­ne­go, gdy­by nie była to już dru­ga, a przy skru­pu­lat­nym licze­niu, trze­cia kon­wer­sja bisku­pa na kato­li­cyzm. Czy tym razem biskup wytrwa przy swo­jej decy­zji?

W 1984 ks. Pope został wybra­ny na bisku­pa koadju­to­ra Fort Worth. Die­ce­zję objął w 1986 r. W póź­niej­szych wspo­mnie­niach ujaw­nił, że już dwa lata przed zakoń­cze­niem kaden­cji myślał o wstą­pie­niu do Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, ale o decy­zji bisku­pa wier­ni dowie­dzi­li się w dniu kon­wer­sji 1 stycz­nia 1995 r. Pope poin­for­mo­wał rów­nież, że zamie­rza ubie­gać się o świę­ce­nia kapłań­skie w swo­im nowym Koście­le.

Kon­wer­sję prze­pro­wa­dzo­no w para­fii rzym­sko­ka­to­lic­kiej p.w. Marii Świę­tej Dzie­wi­cy pod­czas mszy, któ­rą cele­bro­wał sam ordy­na­riusz Bosto­nu, kar­dy­nał Ber­nard Law, któ­re­go kil­ka lat póź­niej oskar­żo­no o tuszo­wa­nie afer pedo­fil­skich w Koście­le. Wybór para­fii, w któ­rej doko­na­ło się przej­ście bp. Pope’a do Kościo­ła rzym­skie­go nie był przy­pad­ko­wy. Do 1991 roku para­fia ta nale­ża­ła do Kościo­ła epi­sko­pal­ne­go, ale po decy­zji zgro­ma­dze­nia para­fial­ne­go i księ­dza, prze­szła na kato­li­cyzm, a duchow­ny przy­jął świę­ce­nia kapłań­skie od rzym­sko­ka­to­lic­kie­go bisku­pa.

Die­ce­zja Fort Worth, któ­rą wów­czas kie­ro­wał bp Pope, zgo­dzi­ła się na pozo­sta­wie­nie budyn­ków kościel­nych para­fii. Bio­rąc pod uwa­gę deter­mi­na­cję, z jaką dziś Epi­sko­pal­ny Kościół USA (ECUSA) wal­czy o swo­ją wła­sność z para­fia­mi i die­ce­zja­mi, któ­re pla­nu­ją lub już opu­ści­ły jego jurys­dyk­cję, decy­zja bp. Pope może dzi­wić. Katie Sher­rod, epi­sko­pal­na publi­cyst­ka z Tek­sa­su, twier­dzi, że decy­zja Pope nie powin­na być jed­nak zasko­cze­niem, ponie­waż oka­za­ło się, że Pope utoż­sa­miał się z pra­gnie­niem para­fii do porzu­ce­nia Kościo­ła z powo­du reform litur­gicz­nych oraz wpro­wa­dze­nia ordy­na­cji kobiet.

Pope spo­tkał się w Rzy­mie z papie­żem Janem Paw­łem II i kar­dy­na­łem Jose­phem Rat­zin­ge­rem, z któ­ry­mi nego­cjo­wał moż­li­wość powo­ła­nia per­so­nal­nej pra­ła­tu­ry anglo­ka­to­lic­kiej w Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim. Mia­ła­by ona przy­spie­szyć kon­wer­sje epi­sko­pal­nych kon­ser­wa­ty­stów na kato­li­cyzm. Pope wpraw­dzie ubie­gał się o świę­ce­nia kapłań­skie, ale miej­sco­wy ordy­na­riusz powie­dział, że udzie­li mu ich tyl­ko za zgo­dą die­ce­zjal­nej Rady Kapła­nów, któ­ra odrzu­ci­ła kan­dy­da­tu­rę Pope’a, gdyż wyda­wał się im zbyt… kon­ser­wa­tyw­ny.

Pobyt bp. Pope’a w Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim nie potrwał jed­nak dłu­go i już po pół roku publicz­nie przy­jął Komu­nię Świę­tą w Koście­le epi­sko­pal­nym i wyco­fał swo­ją rezy­gna­cję z Izby Bisku­pów tegoż Kościo­ła. Sher­rod przy­po­mi­na, że maga­zyn TIME infor­mo­wał wów­czas, że powo­dem powro­tu Pope’a do ECUSA była odmo­wa Kościo­ła kato­lic­kie­go do uzna­nia jego świę­ceń. Począt­ko­wo myśla­łem, że sobie z tym pora­dzę, ale stop­nio­wo rosło we mnie zanie­po­ko­je­nie tą sytu­acją. Nie mogłem zane­go­wać zna­cze­nia mojej kon­se­kra­cji – opo­wia­dał gaze­cie o swo­jej rekon­wer­sji. Póź­niej Pope znów zaczął dzia­łać w Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim, ale po Kon­fe­ren­cji w Lam­beth w 1998 potwier­dził, że osta­tecz­nie zosta­je w ECUSA. Jak się jed­nak oka­zu­je biskup znów zapra­gnął być rzym­skim kato­li­kiem – jest on dru­gim bisku­pem epi­sko­pal­nym w ostat­nim cza­sie, po Danie­lu W. Herzo­gu, któ­ry powra­ca na łono Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go.

Die­ce­zja Fort Worth ECUSA nie ma szczę­ścia do bisku­pów. Jest to mała die­ce­zja, zna­na z kon­ser­wa­ty­zmu i dość mło­da. Posia­da­ła dotych­czas trzech bisku­pów – pierw­szy, Donald Davies, opu­ścił ECUSA i zało­żył Epi­sko­pal­ny Kościół Misyj­ny, jeden z kiul­ku­dzie­się­ciu Kościo­łów epi­sko­pal­nych w USA dystan­su­ją­cych się od ECUSA. Następ­nie bisku­pem został Pope, a po nim Jack Iker, któ­ry wpraw­dzie zapew­nia, że nie opu­ści ECUSA i nie przy­łą­czy się pod jurys­dyk­cję afry­kań­skich hie­rar­chów angli­kań­skich, jed­nak bio­rąc pod uwa­gę histo­rię jego dwóch poprzed­ni­ków nigdy nie wia­do­mo, co się sta­nie.