Powstaje nowa pustelnia

Wmu­ro­wa­nia aktu erek­cyj­ne­go fran­cisz­kań­skiej pustel­ni na Górze Pola­now­skiej oraz poświę­ce­nia kapli­czek różań­co­wych zwią­za­nych z tajem­ni­ca­mi świa­tła, doko­nał gdań­ski pro­win­cjał o. Jerzy Norel OFM­Conv w nie­dzie­lę, 12 paź­dzier­ni­ka.

W cza­sie homi­lii ojciec pro­win­cjał mówił o pustel­ni, jako miej­scu szcze­gól­nie uprzy­wi­le­jo­wa­nym, o miej­scu, “gdzie odnaj­du­je się mądrość ser­ca poprzez roz­wa­ża­nie Sło­wa Boże­go”.

Pierw­si pustel­ni­cy zamiesz­ka­ją na Górze Pola­now­skiej latem przy­szłe­go roku. Utrzy­my­wać się będą przede wszyst­kim z pra­cy rąk wła­snych. Będzie tam mogło prze­by­wać czte­rech zakon­ni­ków. “Pobyt na pustel­ni ma słu­żyć rege­ne­ra­cji sił ducho­wych i roz­po­zna­wa­niu woli Bożej poprzez kon­tem­pla­cję Sło­wa Boże­go. — wyja­śnia o. Janusz Jędry­szek OFM­Conv, ini­cja­tor i budow­ni­czy pustel­ni.

Na uro­czy­stość zje­cha­li piel­grzy­mi wraz ze swy­mi dusz­pa­ste­rza­mi z Lębor­ka, Dar­ło­wa, Sław­na, Pola­no­wa, Tcze­wa, Sie­ra­ko­wic, Gdań­ska i Słup­ska. “Nigdy jesz­cze nie byłam na pustel­ni. — mówi­ła pąt­nicz­ka z Dar­ło­wa. — Nawet nie wiem, czy będzie tu prąd i bie­żą­ca woda”.

Dro­gę na szczyt Świę­tej Góry wyzna­cza­ją kaplicz­ki zwią­za­ne z tajem­ni­ca­mi różań­co­wy­mi. Pierw­szych pięt­na­ście tajem­nic rado­snych, bole­snych i chwa­leb­nych zosta­ło poświę­co­ne w 2002 roku przez bisku­pa Igna­ce­go Jeża. “Gdy papież Jan Paweł II ogło­sił list apo­stol­ski, w któ­rym usta­no­wił nowe tajem­ni­ce różań­co­we, jasnym się sta­ło, że trze­ba będzie uzu­peł­nić naszą dro­gę różań­co­wą — mówił o. Jędry­szek. — Na spo­tka­nie z pustel­nią trze­ba się przy­go­to­wać. Roz­wa­ża­nie różań­ca ma być ku temu pomo­cą”.

Na zakoń­cze­nie uro­czy­sto­ści wszy­scy pąt­ni­cy zosta­li zapro­sze­ni na gorą­cą gro­chów­kę przy­go­to­wa­ną przez wła­dze Pola­no­wa.

Świę­ta Góra Pola­now­ska znaj­du­je się na wyso­ko­ści 158 m n.p.m. w odle­gło­ści 30 km od Kosza­li­na i 45 km od Dar­ło­wa. W cza­sach pogań­skich zbie­ra­ła się tu miej­sco­wa lud­ność w celach kul­to­wych, by czcić pogań­skie bóstwa. Od przy­ję­cia na tych tere­nach chrztu w XII wie­ku, na Górze Pola­now­skiej zaczę­ło kon­cen­tro­wać się życie chrze­ści­jań­skie. Miej­scem opie­ko­wa­li się cyster­si, któ­rzy dotar­li tu z Pel­pli­na. Mni­si w XIV wie­ku wybu­do­wa­li na szczy­cie kapli­cę z obra­zem Mat­ki Boskiej.

Sły­ną­cy cuda­mi wize­ru­nek oraz uzdra­wia­ją­ce wła­ści­wo­ści wody ze źró­dła na zbo­czu góry, spro­wa­dza­ły tu set­ki piel­grzy­mów. Drzwi do kapli­cy były zawsze otwar­te. Stąd wzię­ło się pomor­skie powie­dze­nie: Masz gębę otwar­tą jak drzwi w pola­now­skim koście­le.

Sank­tu­arium maryj­ne zli­kwi­do­wa­no pod koniec XVI wie­ku. Kapli­ca zosta­ła roze­bra­na, a mni­si wygna­ni. Miesz­kań­cy Pola­no­wa wie­rzy­li nadal w cudow­ną moc tego miej­sca. W latach 70. wzno­wio­no piel­grzy­mo­wa­nie na Świę­tą Górę. Głów­ne uro­czy­sto­ści cele­bru­je się tu w ostat­nią nie­dzie­lę maja. Kamień pod budo­wę pustel­ni na szczy­cie Świę­tej Góry został poświę­co­ny przez Jana Paw­ła II 6 czerw­ca 1999 roku w Pel­pli­nie.

franciszkanie.pl