Przepraszamy za niewolnictwo

Spe­cjal­ną dekla­ra­cją i pokut­ną piel­grzym­ką na sene­gal­ską wyspę Gorée afry­kań­scy bisku­pi kato­lic­cy uho­no­ro­wa­li pamięć ofiar nie­wol­nic­twa i prze­pro­si­li za han­del nimi.

Bisku­pi odczy­ta­li dekla­ra­cję zakoń­czo­ną wezwa­niem: “Przy­zna­je­my się do tych cięż­kich win i klę­ka­my, by pro­sić o wyba­cze­nie”.

Hie­rar­cho­wie przy­po­mnie­li, że wie­lu czar­nych miesz­kań­ców Afry­ki uczest­ni­czy­ło w pro­ce­de­rze han­dlu nie­wol­ni­ka­mi, któ­ry nazwa­li “jed­nym z naj­bar­dziej hanieb­nych zbrod­ni prze­ciw­ko ludz­ko­ści”.

W dekla­ra­cji bisku­pi wspo­mi­na­ją zarów­no o “ogro­mie ludz­kich nie­szczęść wywo­ła­nych nie­wol­nic­twem”, jak i o “wspo­ma­ga­ją­cych ten pro­ce­der spo­so­bach myśle­nia i zacho­wa­niach ze stro­ny nas, Czar­nych”. Zda­niem auto­rów dekla­ra­cji zbyt wie­lu Afry­kań­czy­ków, zwłasz­cza wśród elit inte­lek­tu­al­nych oskar­ża innych, zamiast zdo­być się na “odważ­ną i spo­koj­na ana­li­zę winy czar­nych miesz­kań­ców Afry­ki”.

Wyspa Gorée przez trzy wie­ki była jed­nym z naj­więk­szych ośrod­ków han­dlu i trans­por­tu nie­wol­ni­ków, głow­nie do obu Ame­ryk. Nabo­żeń­stwo pokut­ne roz­po­czę­ło się od wizy­tą w “Domu nie­wol­ni­ków” i Dro­gą Krzy­żo­wą. Następ­nie odpra­wio­no Mszę św. przed kościo­łem pw. św. Karo­la Boro­me­usza, ufun­do­wa­nym przez bisku­pa Medio­la­nu w 1828 roku.