Przywracać nadzieję ubogim

Dawaj­my ludziom ubo­gim nadzie­ję — pro­si w liście paster­skim na Boże Naro­dze­nia Pry­mas Pol­ski kard. Józef Glemp. “Ubo­gim jest ten, kto nie ma pra­cy, nie ma pie­nię­dzy, ten, któ­re­go dzie­ci idą głod­ne do szko­ły, kto nie ma za co wyku­pić leków itd.” — wyja­śniał hie­rar­cha naj­bar­dziej pod­sta­wo­wy wymiar ubó­stwa.

“Tego rodza­ju bied­ni czę­sto są peł­ni nadziei. Ten spo­dzie­wa się, że znaj­dzie miej­sce pra­cy, tam­ten, że jego dziec­ko otrzy­ma posi­łek w szko­le, że pozy­ska potrzeb­ne leki” — mówił pry­mas i doda­wał “my sta­je­my się wobec nich wyko­naw­ca­mi nadziei”, ofia­ro­wu­jąc im to, co naj­po­trzeb­niej­sze.

“Prze­ko­nu­je­my się, że tak, jak trze­ba pie­lę­gno­wać wia­rę i miłość, tak win­ni­śmy pie­lę­gno­wać nadzie­ję. Wia­ra, nadzie­ja i miłość są cno­ta­mi, a cno­ta nabie­ra spraw­no­ści przez ćwi­cze­nie. Nadzie­ja bowiem jest nie tyl­ko wzdy­cha­niem do spo­dzie­wa­ne­go dobra, ale czy­nie­niem dobra, któ­re słu­ży bliź­nim i mnie same­mu” — pod­kre­ślił kar­dy­nał Glemp.

Zda­niem hie­rar­chy nadzie­ja i pomoc potrzeb­na jest nie tyl­ko bied­nym materialnie,ale tak­że tym, któ­rzy są “do wszyst­kie­go znie­chę­ce­ni, któ­rych nic nie cie­szy, któ­rzy nie widzą przy­szło­ści, a za wyświad­czo­ne im dobro nawet nie podzię­ku­ją. Peł­ni są pre­ten­sji do wszyst­kich, nie widzą per­spek­ty­wy, nie obcho­dzi ich jutro, nie sza­nu­ją samych sie­bie. Są praw­dzi­wie bied­ni, bo nawet nie pra­gną nadziei”.

“Prze­ko­nu­je­my się, że tak, jak trze­ba pie­lę­gno­wać wia­rę i miłość, tak win­ni­śmy pie­lę­gno­wać nadzie­ję. Wia­ra, nadzie­ja i miłość są cno­ta­mi, a cno­ta nabie­ra spraw­no­ści przez ćwi­cze­nie. Nadzie­ja bowiem jest nie tyl­ko wzdy­cha­niem do spo­dzie­wa­ne­go dobra, ale czy­nie­niem dobra, któ­re słu­ży bliź­nim i mnie same­mu” — pod­kre­ślił kar­dy­nał Glemp.

Skła­da­jąc życze­nia świą­tecz­ne i nowo­rocz­ne, pry­mas wezwał, aby­śmy wszy­scy sta­wa­li się spraw­ca­mi nadziei dla innych, zwłasz­cza dla wszyst­kich przy­gnę­bio­nych, zbo­la­łych, zgorzk­nia­łych i zła­ma­nych, by — jak pisał Jan Paweł II — mogli “prze­kro­czyć próg nadziei”.