Samobójstwo czasem dozwolone

Żoł­nierz, któ­ry zabi­ja się w cza­sie woj­ny z powo­du wier­no­ści roz­ka­zom czy woj­sko­wej przy­się­dze nie popeł­nia grze­chu — uwa­ża metro­po­li­ta Cyryl zRo­syj­skiej Cer­kwi Pra­wo­sław­nej.

- Kie­dy czło­wiek dzię­ki samo­bój­stwu w cza­sie dzia­łań wojen­nych może przy­bli­żyć swo­ją stro­nę do zwy­cię­stwa czy wyko­na­nia zadań, np. poprzez zabi­cie sie­bie likwi­du­je rów­nież licz­nych wro­gów, albo zabi­ja­jąc się chro­ni tajem­ni­ce, któ­re mógł­by prze­ka­zać pod­da­ny prze­słu­cha­niu w nie­wo­li — wów­czas jego dzia­ła­nia nie moż­na uznać za grzech prze­ciw­ko Bogu — pod­kre­ślił metro­po­li­ta smo­leń­ski i kali­nin­gradz­ki Cyryl.

Według hie­rar­chy w cza­sie woj­ny żoł­nierz zawsze pro­wa­dzi wal­kę, któ­ra jest prze­mo­cą nakie­run­ko­wa­ną na pew­ne cele. — On zło­żył przy­się­gę wier­no­ści roz­ka­zom, i nie­kie­dy poprzez samo­bój­stwo wypeł­nia ten obo­wią­zek do koń­ca — pod­kre­ślił metro­po­li­ta.

Jed­nak jego zda­niem tak­że w cza­sie woj­ny żoł­nierz może popeł­nić grzesz­ne samo­bój­stwo. Tego ostat­nie­go nie da się bowiem uspra­wie­li­wić tyl­ko poczu­ciem bra­ku wyj­ście czy roz­pa­czy.