Schizma czy nie schizma?

Pod­czas gdy więk­szość bisku­pów rzym­sko­ka­to­lic­kich postrze­ga lefe­bry­stów jako schi­zma­ty­ków, odma­wia­jąc im nawet pra­wa do bycia kato­li­ka­mi, inne zda­nie na ten temat ma kar­dy­nał Dario Castril­lón Hoy­os, pre­fekt waty­kań­skiej Kon­gre­ga­cji ds. Ducho­wień­stwa i prze­wod­ni­czą­cy Papie­skiej Komi­sji Ecc­le­sia Dei odpo­wie­dzial­nej za opie­kę dusz­pa­ster­ską nad kato­li­ka­mi przy­wią­za­ny­mi do rytu kla­sycz­ne­go mszy rzym­skiej.

W wywia­dzie dla wło­skiej tele­wi­zji Cana­le 5 hie­rar­cha stwier­dził, że spra­wa nie doty­czy here­zji i nie moż­na pra­wi­dło­wo, ści­śle i pre­cy­zyj­nie powie­dzieć, że mamy do czy­nie­nia ze schi­zmą. Świę­ce­nia bisku­pie bez zgo­dy papie­ża nie są schi­zmą, a schi­zma­tyc­ką posta­wą, aktem. Brac­two Kapłań­skie św. Piu­sa X znaj­du­je się w gra­ni­cach Kościo­ła. Pro­ble­mem jest tyl­ko to, że bra­ku­je peł­nej wspól­no­ty – stwier­dził kolum­bij­ski kar­dy­nał. Hoy­os przy­po­mniał, że spo­tka­nie Bene­dyk­ta XVI ze zwierzch­ni­kiem lefe­bry­stów jest czę­ścią pro­ce­su pojed­na­nia, któ­ry roz­po­czął się już w 1988 roku.

Opi­nie kar­dy­na­ła potwier­dzać może tekst motu pro­prio Jana Paw­ła II z lip­ca 1988 roku, któ­re powo­łu­je do życia Komi­sję Ecc­le­sia Dei. W odnie­sie­niu do nie­le­gal­nych świę­ceń bisku­pich doko­na­nych przez Lefe­bvre czy­ta­my m.in.: “Czyn ten sam w sobie był aktem nie­po­słu­szeń­stwa wobec Bisku­pa Rzy­mu w mate­rii naj­wyż­szej wagi, mają­cej kapi­tal­ne zna­cze­nie dla jed­no­ści Kościo­ła, jaką jest wyświę­ca­nie bisku­pów, poprzez któ­re urze­czy­wist­nia się w spo­sób sakra­men­tal­ny suk­ce­sja apo­stol­ska. Tak więc tego rodza­ju nie­po­słu­szeń­stwo, zawie­ra­ją­ce w sobie prak­tycz­ną odmo­wę uzna­nia pry­ma­tu rzym­skie­go, sta­no­wi akt schi­zma­tyc­ki. Speł­nia­jąc ten czyn — pomi­mo for­mal­ne­go upo­mnie­nia prze­sła­ne­go przez Kar­dy­na­ła Pre­fek­ta Kon­gre­ga­cji Bisku­pów 17 czerw­ca — abp Lefe­bvre oraz kapła­ni Ber­nard Fel­lay, Ber­nard Tis­sier de Mal­le­rias, Richard Wil­liam­son i Alfon­so de Galar­re­ta ścią­gnę­li na sie­bie prze­wi­dzia­ną przez pra­wa kościel­ne cięż­ką karę eks­ko­mu­ni­ki.”

Papież rów­nież mówi o akcie schi­zma­tyc­kim, ale póź­niej pod­kre­śla, że wymie­nie­ni duchow­ni ścią­gnę­li na sie­bie cięż­ką karę eks­ko­mu­ni­ki. Sfor­mu­ło­wa­nie “akt schi­zma­tyc­ki” moż­na inter­pre­to­wać na róż­ne spo­so­by: jako wyraz pew­nej czyn­no­ści, któ­ra w swo­im cha­rak­te­rze pozo­sta­je odosb­nio­na i nie ma wpły­wu na ogól­ną sub­stan­cję rze­czy lub też jako czyn, któ­ry zapo­cząt­ko­wu­je nową jakość, w tym wypad­ku okres schi­zmy mię­dzy Kościo­łem Rzy­mu a abp. Lefe­bvre i wyświę­co­ny­mi przez nie­go bisku­pa­mi.