Spóźniony cud

Trzy razy w roku prze­cho­wy­wa­na w szkla­nej ampuł­ce stę­ża­ła grud­ka krwi bisku­pa Janu­are­go z Bene­wen­tu, meczen­ni­ka z cza­sów prze­śla­do­wań chrze­ści­jan za cesa­rza Dio­kle­cja­na, po zetknię­ciu z reli­kwia­mi świe­te­go­pod­czas uro­czy­sto­ści w neapo­li­tań­skiej kate­drze, sta­je się płyn­na i burzy się. Tym razem cud krwi świę­te­go Janu­are­go miał miej­sce z jed­no­dnio­wym opóź­nie­niem.

O godz. 10.29 nasta­pi­ło ocze­ki­wa­ne wyda­rze­nie, przy­no­szac ulge neapol­czy­kom, ponie­waż nie­speł­nie­nie się cudu zwia­stu­je zły omen dla mia­sta.

Obser­wo­wa­ny od XIV wie­ku cud powta­rza się w sobo­tę przed pierw­szą nie­dzie­lą maja, 19 wrze­śnia — w rocz­ni­cę uro­dzin świę­te­go i 16 grud­nia — w rocz­ni­cę wybu­chu Wezu­wiu­sza z 1631 roku.