Stolica Canterbury przerywa milczenie

Hono­ro­wy zwierzch­nik Wspól­no­ty Angli­kań­skiej, arcy­bi­skup Can­ter­bu­ry Rowan Wil­liams prze­rwał mil­cze­nie po ogło­sze­niu Koń­co­we­go Oświad­cze­nia kon­ser­wa­tyw­nych angli­ka­nów w Jero­zo­li­mie, któ­rzy ogło­si­li powsta­nie Wspól­no­ty Wyzna­ją­cych Angli­ka­nów (GAFCON).

Abp Wil­liams pod­kre­ślił, że wyznacz­ni­ki orto­dok­sji zawar­te w doku­men­cie są akcep­to­wa­ne przez przy­gnia­ta­ją­cą więk­szość angli­ka­nów w każ­dej pro­win­cji, nawet jeśli ist­nie­ją róż­ni­ce w odnie­sie­niu do nie­któ­rych kwe­stii. Hie­rar­cha wyra­ził prze­ko­na­nie, że zbli­ża­ją­ca się Kon­fe­ren­cja Lam­beth zaak­cep­tu­je wszyst­kie pozy­tyw­ne aspek­ty roz­wa­żań GAFCON‑u. Arcy­bi­skup dodał jed­nak, że teza GAFCON‑u o nego­wa­niu przez nie­któ­rych angli­ka­nów wia­ry w wyjąt­ko­wość Jezu­sa Chry­stu­sa jako Pana i Boga nie jest przed­mio­tem dys­pu­ty w życiu Wspól­no­ty Angli­kań­skiej.

Odno­sząc się do usta­leń pod­ję­tych w Jero­zo­li­mie, abp Wil­liams skry­ty­ko­wał dzia­ła­nia pry­ma­sów, zwra­ca­jąc uwa­gę na pro­ble­my natu­ry teo­lo­gicz­nej, kano­nicz­nej oraz prak­tycz­nej. I tak Wil­liams scep­tycz­nie odniósł się do powo­ła­nia Rady Pry­ma­sów, stwier­dza­jąc, że według inten­cji GAFCON‑u skła­da­ła­by się ona tyl­ko z człon­ków uzna­nio­wo wska­za­nych spo­śród gro­na pry­ma­sów Wspól­no­ty, co unie­moż­li­wia legi­ty­mi­za­cję dzia­łań takiej Rady. – Jakie­kol­wiek rosz­cze­nie do swo­bod­ne­go dzia­ła­nia ponad gra­ni­ca­mi pro­win­cji naszpi­ko­wa­ne jest trud­no­ścia­mi, zarów­no o cha­rak­te­rze teo­lo­gicz­nym, jak i prak­tycz­nym – teo­lo­gicz­nym, ponie­waż ist­nie­ją histo­rycz­ne zobo­wią­za­nia do wza­jem­ne­go uzna­nia służ­by we Wspól­no­cie, prak­tycz­ny­mi, ponie­waż powsta­je oczy­wi­ste obcią­że­nie odpo­wie­dzial­no­ścią za bisku­pi lub pry­ma­sow­ski nad­zór nad ogrom­ny­mi prze­strze­nia­mi geo­gra­ficz­ny­mi z róż­ny­mi uwa­run­ko­wa­nia­mi kul­tu­ro­wy­mi – zazna­czył Wil­liams.

W tym kon­tek­ście abp Wil­liams przy­po­mniał pyta­nia, na któ­re, jego zda­niem, zwo­len­ni­cy GAFCON‑u, nie odpo­wie­dzie­li: kto ma decy­do­wać o tym, któ­rzy pry­ma­si są odpo­wied­ni­mi bądź nie człon­ka­mi kon­sty­tu­ują­cej się nowej Rady Pry­ma­sów? Jak ma być zacho­wa­na efek­tyw­na dys­cy­pli­na w sytu­acji prze­ni­ka­ją­cych się i kon­ku­ru­ją­cych jurys­dyk­cji? Nie zarzu­ca­jąc hie­rar­chom GAFCON‑u złych inten­cji, abp Wil­liams zapy­tał, w jaki spo­sób biskup lub pry­mas GAFCON‑u z inne­go kon­ty­nen­tu będzie w sta­nie sku­tecz­nie odróż­nić praw­dzi­wy kry­zys dusz­pa­ster­ski oraz nie­bez­pie­czeń­stwo hete­ro­dok­sji od lokal­ne­go kon­flik­tu na tle per­so­nal­nym lub admi­ni­stra­cyj­nym? Wil­liams powo­łał się w tym kon­tek­ście na przy­kre doświad­cze­nia Wspól­no­ty Angli­kań­skiej, ale rów­nież innych Kościo­łów chrze­ści­jań­skich, w któ­rych doszło do schi­zmy.

Wil­liams zaape­lo­wał do GAFCON‑u do zmie­nia­nia Wspól­no­ty Angli­kań­skiej od środ­ka, a tym samym do żywe­go uczest­nic­twa w Kon­fe­ren­cji Lam­beth. Zwró­cił się rów­nież z proś­bą o uni­ka­nie języ­ka kon­fron­ta­cji w prze­ko­na­niu, że mówie­nie o głę­bo­kim roz­ła­mie jest złe oraz przyj­mo­wa­nie, że ci, któ­rzy są poza GAF­CON-em gło­szą fał­szy­wą ewan­ge­lię. – W prze­szło­ści cyto­wa­łem nie­któ­rym człon­kom Wspól­no­ty, któ­rzy nazy­wa­ją sami sie­bie rady­ka­ła­mi sło­wa apo­sto­ła z 1. Listu do Koryn­tian 11,33: ‘cze­kaj­cie jed­ni na dru­gich’. Powie­dział­bym to samo do tych, w imie­niu któ­rych zosta­ło wyda­ne to oświad­cze­nie – pod­kre­ślił zwierzch­nik angli­ka­nów. Wil­liams ostrzegł, że dzia­ła­nia GAFCON‑u mogą przy­nieść szko­dę tym, któ­rzy wystę­pu­ją w imie­niu ewan­ge­licz­nej i kato­lic­kiej praw­dy.

:: Ekumenizm.pl: Nowy roz­dział w histo­rii Kościo­ła — dwie wspól­no­ty angli­kań­skie