Św. Góra Athos: Urodziny archimandryty Jeremiasza

W rosyj­skim mona­ste­rze pw. św. Pan­te­lej­mo­na uro­czy­ście obcho­dzo­no 95 uro­dzi­ny archi­man­dry­ty Jere­mia­sza (Ale­chi­na). Z tej oka­zji do pra­wo­sław­ne­go klasz­to­ru przy­by­li hie­rar­cho­wie Rosyj­skiej Cer­kwi Pra­wo­sław­nej.

W Litur­gii cele­bro­wa­nej w atho­skim mona­ste­rze pod prze­wod­nic­twem metro­po­li­ty woło­kam­skie­go Hila­rio­na (Alfie­je­wa) – prze­wod­ni­czą­ce­go Wydzia­łu Zewnętrz­nych Sto­sun­ków Kościel­nych patriar­cha­tu moskiew­skie­go wzię­li udział hie­rar­cho­wie: abp Teo­go­nost (namiest­nik Ław­ry w Sier­gie­jew Posa­dzie), abp bory­spol­ski Anto­ni (rek­tor Kijow­skiej Aka­de­mii Duchow­nej) oraz dostoj­ny jubi­lat – archi­man­dry­ta Jere­miasz.

Po nabo­żeń­stwie abp Hila­rion prze­ka­zał listy z życze­nia­mi uro­dzi­no­wy­mi patriar­chy moskiew­skie­go i całej Rosji Cyry­la. Archi­man­dry­ta Jere­miasz (Ale­chin) uro­dził się 9 paź­dzier­ni­ka 1915 r. we wsi Nowo Ruskiej (obwód woj­ska doń­skie­go) w chłop­skiej rodzi­nie. Mię­dzy 1935 a 1941 r. pra­co­wał w fabry­ce im. Ili­cza w Mariu­po­lu. Pod­czas II woj­ny świa­to­wej został wywie­zio­ny do pra­cy w Niem­czech. Po powro­cie z III Rze­szy pra­co­wał w pie­kar­ni w Ługań­sku (obec­nie Ukra­ina). Po ukoń­cze­niu Semi­na­rium Duchow­ne­go w Ode­ssie zło­żył ślu­by zakon­ne z imie­niem Jere­miasz w męskim mona­ste­rze pw. Zaśnię­cia Bogu­ro­dzi­cy w Ode­ssie (1957 r.) oraz otrzy­mał świę­ce­nia dia­koń­skie i kapłań­skie. W 1975 r. został pod­nie­sio­ny do god­no­ści archi­man­dry­ty i skie­ro­wa­ny do mona­ste­ru pw. św. Pan­te­lej­mo­na na Św. Górze Athos. Czte­ry lata póź­niej został wybra­ny prze­ło­żo­nym (cs. ihu­men) tego klasz­to­ru.

Św. Góra Athos obec­nie skła­da się z 20 pra­wo­sław­nych mona­ste­rów z cze­go 17 grec­kich, buł­gar­skie­go, serb­skie­go i rosyj­skie­go. Mona­ster pw. św. Pan­te­lej­mo­na powstał praw­do­po­dob­nie ok. 988 r. Był zało­żo­ny przez Leon­cju­sza z Tesa­lo­nik. Ze wzglę­du na brak powo­łań w I poło­wie XII w. w mona­ste­rze nie­mal wyga­sa­ło życie litur­gicz­ne, jed­nak od 1169 r. do klasz­to­ru zaczę­li przy­by­wać mni­si z Rusi Kijow­skiej.

Nale­ży nad­mie­nić, że w XII w. w mona­ste­rze życie duchow­ne roz­po­czy­nał Rast­ko Neman­jić – zna­ny jako abp Sawa (póź­niej­szy świę­ty) – pierw­szy zwierzch­nik Serb­skiej Cer­kwi Pra­wo­sław­nej. Klasz­tor otrzy­my­wał licz­ne dat­ki od wład­ców – m. in. cesa­rzy bizan­tyj­skich, kró­la serb­skie­go Ste­fa­na Dusza­na oraz ksią­żąt ruskich. Do kolej­ne­go upad­ku mona­ste­ru przy­czy­ni­ła się turec­ka oku­pa­cja.

W XVIII w. dzię­ki wspar­ciu finan­so­we­mu moł­daw­skich hospo­da­rów Jana Teo­do­ra Cal­li­ma­chie­go oraz Scar­la­ta Cal­li­ma­chie­go uda­ło się roz­bu­do­wać mona­ster­skie zabu­do­wa­nia. W latach 30 XIX w. nastą­pił wzrost powo­łań mni­chów pocho­dzą­cych z Rosji. Wybu­do­wa­no wów­czas głów­ną świą­ty­nię – cer­kiew pw. św. Pan­te­lej­mo­na. W 1895 r. mona­ster zamiesz­ki­wa­ło ok. 1000 mni­chów z Rosji. Pod wpły­wem rewo­lu­cji paź­dzier­ni­ko­wej osie­dla­li się i przyj­mo­wa­li stan mni­si kolej­ni Rosja­nie. Obec­nie na tere­nie klasz­to­ru miesz­ka ok. 50 mni­chów.

Ste­fan Dmi­truk